नाद बद्ध रचना आणि नवविन अर्थपूर्ण शब्द हे अनंत यात्रींच्या कवितांचे वैशिठय आहे.

आपण आपले वाचत जायचे, आणि अर्थ लावत बसायचे. हे बघ "क्षण क्षणास जोडित जाता, वाटले काळ संपेल, पण वितान हे काळाचे, दशदिशा व्यापुनी उरले" मागे एकदा त्यांनी "जनुक जिन्याची सर्पिल वळणे" असा एक शब्द प्रयोग केला होता एका कवितेत "माझा कावळा अजब, जीवखड्याशी खेळतो" असे लिहिले होते एकदा "अनोळखी वाट, घनदाट वनी मला नेते, निब्बरल्या तनामना, नितळ सावली देते" ह्या ओळी पण वाच "कृष्णविवराचा चव्हाटा, तेथ पुंजभौतिकीचा बोभाटा, चारी मितींचा उफराटा, कोलाहल माजला" आणि हे पण "कुतूहलास पारव्या, केशरीशी ज्ञानफळे, हिर्वळीस सर्जनाच्या, किल्मिषांचे खत काळे" आणि हे शेवटचे "काफिल्यात विरघळताना, गारूड निळेसे पडले, की स्वप्न निळावन्तीचे, मी माझ्यावर पा॑घरले" अचाट प्रतिभा आहे या माणसा कडे पैजारबुवा,