मी लिहायचं तुम्ही नावाजायचं मी आनंदायचं परत लिहायचं हा आपलातुपला गंमतनाच! नाचातली गंमत पळून जाताना पाह्यली पर्वा. लिहिण्याचा हात धरून पळून गेली. खूप विनवलं तिला थांब म्हणून. पण ऐकेना. तिचं टुमणं एकच आळस सोड कष्ट कर कसं जमावं? जातेस तर जा बाई, मी कोण अडवणार तुला! पण शक्य असेल तर लिहिण्याला सोड. 'त्याच्याशिवाय मी आणि माझ्याशिवाय लिहिणं कल्पना तरी कशी करू शकतेस तू?' गंमत आपला स्वभाव सोडून फणकारली!! गेलीच निघून आता मी नाही लिहायचं तुम्ही लिही ना म्हणायचं माझी मान वर तुम्ही परत लिही ना म्हणायचं आता माझी कॉलरच ताठ!! स्वतःला कुरवाळण्याचा उगाच-नाच!! -इतिश्री निर्जाबाई उवाच!!

ह्या विडंबनाचा कच्चा माल इथे आहे: हा घोगरा नक्की चोंबडा आहे माझी पक्की खात्री आहे तू जेव्हा कधी कॅफेत येतोस माझ्याशी गुजगोष्टी करतोस हा घोगरा पचकतो नक्की हा आपल्या गोष्टी ऐकतो चोरून ऐकतो वरून बोंबलतो लक्षलक्ष चिकण्याकळ्या निरखतो अंगोपांगी आरस्पानी निरखतो टप्पोर्‍या पोरी 'बरोब्बर' घुमवतो सुगंधाच्या आठवणींचे उसासे टाकतो नक्कीच!! नक्कीच!! कारण आजकाल हा रोज बहकतो आजकाल घोगरा रोज पचकतो ....!!!

हा मोगरा नक्की चोंबडा आहे माझी पक्की खात्री आहे तू जेव्हा कधी स्वप्नात येतोस माझ्याशी गुजगोष्टी करतोस हा मोगरा बहरतो नक्की हा आपल्या गोष्टी ऐकतो चोरून ऐकतो अन मोहरतो लक्षलक्ष चांदणकळ्या मिरवतो अंगोपांगी सौंदर्यानी ऊतू जातो टप्पोर्‍या फुलांनी डवरून धुमसतो सुगंधी निश्वास उसासे टाकतो नक्कीच!! कारण आजकाल हा रोज बहरतो आजकाल मोगरा रोज बहरतो ....!!!

माणूस म्हणून जगण्याची ही किंमत नशीबाच्या खेळामुळे जरा जास्तच होती अस्तित्व जेथे गहाण पडले तेथे शब्दांची लकीर खुप मोठी होती घाव शब्दांचे चार छोटे होते पण जख्म जरा मोठी होती लपवावे काय आता येथे व्रण चेहर्‍यावर पडले होते नको नको म्हणत असताना दर्द पदरी पडला होता लवपावे काय व दाखवावे काय आपल्यातच खोट दिसली होती चार पुस्तके कमी शिकलो त्यांची ही किंमत खुप वजनी होती काय खरं व काय खोटं नशीबाची थट्टाच थोरं होती वाहत जावे असेल ठरवले तरी जमीनीचे वळण खुप वेगळे होते तडफडत जावे कोठे तरी येथे आरसा दाखवणारे अनेक होते माणूस म्हणून जगण्याची ही किंमत जरा खरंच मोठी होती... मेल्यावर तरी समाधान लाभेल मुक्त हो