तुमचा आवडता भयपट कोणता ?

मस्त आढावा गणपाशेठ :) ह्या यादीत :- द ग्रज १/२/३ द अनबॉर्न :- मिरर्स :- जिपर्स क्रिपर्स :- कसे काय विसरलात ? ;)

माझ्या अत्यंत आवडत्या भयपटांपैकी एक म्हणजे आल्फ्रेड हिचकॉकचा -'सायको' खर्‍या अर्थाने भयपटांची(थ्रिलरपटांची) परंपरा 'सायको' पासून सुरु झाली हे आमचे मत. रूढार्थाने याला भयपट म्हणता येणार नाही. किंबहुना हा भूतपट नाहीच. पण यातील थरार भूतपटांपेक्षा किंचितही कमी नाही. अँथनी पर्किन्सचा सर्वोत्तम अभिनयाने सजलेला हा चित्रपट मरियन क्रेनच्या (जेनेट लाय) शॉवर सीनच्या खुनाच्या दृश्याने एक अप्रतिम थरारक सीन पाहील्याचा आनंद देतो. चित्रपटाचा शेवट तर अविस्मरणीयच.

रिक आवडला होता.. बाकीचे आठवतील तसे.

मस्त धागा. सक्काळी सक्काळी बघून आनंद झाला. माझाही पहिला भयपट हा खेळ सावल्यांचा. हा चित्रपट आज बघितला तर अभिनय टुकार आहेत परंतु तरी स्थळ, माड आणि संगीत यामुळे भीती वाटते. कालच रात्री मी बॉबी देओलचा हेल्प असा टुक्कार भयपट पाहिला. बाकी बॉबी चित्रपटात असताना भुताची गरज काय हेच कळत नाही पण असो. माझे आवडते भयपट - रक्ताळलेले वेडसर चित्रपट सोडून बाकी सर्व. ;) पण सर्वात आवडता चित्रपट - आणि त्यातला आय अ‍ॅम योर डॉटर! हा संवाद तर भारीच. भयपट कसे असावेत त्याचा उत्तम दाखला. रक्त नाही. भयंकर चेहरे नाहीत. किळस नाही. सुपर्ब!!!! द ब्लेअर विच प्रोजेक्ट आणि रोजमेरी'ज बेबी ही मस्त.

मी तर साध आहट च> किंवा झी हॉरर शो चं music पण ऐकु शकत नाही. मी मध्ये ते राज मूव्ही आलं होतं ना त्यात्ला तो खिडकी वाला सीन चुकुन पाहिला होता तर ७-८ दिवस खिडकीत पहात नव्हते. .... आणि भूत मधला सीन पाहिला तर आरशात पहात नव्हते... (लेकिला सोबत घीउन जायचे साधा लाईट लावायला) म्हटलं तुझ्या धाग्यावर साधा reply टाकावा...तर मेली ही चित्र! फ फटके द्यायला हवेत तुला! <<<भयपट कसे असावेत त्याचा उत्तम दाखला. रक्त नाही. भयंकर चेहरे नाहीत. किळस नाही. सुपर्ब!<<<>>>> त्याचीच तर भिती वटते...जे न दिसता आपल काम करतं... चेहरे पाहुन तर मला भिती नहि वाटत पण music आणी कसलीतरी अज्ञात शक्ती...बाप रे....झाली आजपासुन ७-८ दिवस झोपेची काशी! गणप्या..... मेल्या...दुष्टा... !@#$@$%$%^$&$%&*%*%*%&* @$#%#$^$%^$%&%&*%*%*%&*(&( @$$^$#^#$%^$&$^^*

ऑर्फन !! हा काही भूतपट नाही पण भयपट नक्कीच आहे. या काट्टीला काय झालंय ते सिनेमा संपेपर्यंत कळलंच नव्हतं.

आम्हाला भयपट भय आणतच नाहीत. (मी भयपटात खदाखदा हसतो म्हणुन मित्र शिव्या घालतात) पण सर्वात पहिला बघितलेला सायको (तेव्हा ४-५ वीत होतो) मनात घर करुन बसला आहे. भुतं बीतांपेक्षा सस्पेंस, क्राईम थ्रीलर्स आपले फेव्हरीट. -(जिवंत भुत) निळोबा.

आणि हा एक... शाळेत मास्तरांचे "तात्याविंचू", "कुबड्या खविस," " बाबा चमत्कार" असे बारसे करायला कामी पडला होता. दिलीप प्रभावळकरांचा आवाज भार्री...रामदास पाध्येंच्या करामती त्याहून भारी.

द रिंग

भयपट असा काही प्रकार नाहीच्चे!;) काही दिवसांपूर्वी लेकिन नावाचा चित्रपट मी डोळे झाकून पाहिला. 'हा खेळ...' सिनेमा बघताना मी शेंबडी पोर असल्याने तो भयपट आहे हेच समजले नाही.;) नंतर उर्मिला मातोंडकरचे दोन सिनेमे (नावं माहित नाही) मान खाली घालून पाहिले. मी फक्त प्रेमळ सिनेमेच पाहते.;)

मी भयपट पहात नाही पण लहानपणी श्वेतांबरा मालिका पहात असे. टाइटल सॉन्ग सुरु झाले की ति बाइ म्हणजेच श्वेतांबरा पान्ढर्या साडित झाडाखाली येउन उभी राहाते असा सिन असे. मला त्या टाइटल सॉन्गच्या म्युझिकची पण भिति वाटत असे. भयानक अगदी भयानक !!!

एम नाईट शामलनचा सिक्थ सेन्स कसा काय कोणी लिहला नाही. वर भयालीतैंनी लिहलेला द अदर्स पण भारी आहे!

सिक्थ सेन्स ची थिम मस्त होती, पण मला तो खुप भितीदायक नाही वाटला ३-४ प्रसंग सोडले तर. शेवट धक्का दायक होता हे मात्र खरं :)

सिक्स्थ सेन्स आणि मिस्ड कॉल आवडते चित्रपट. बाकी, त्या ब्लेअर विच प्रोजेक्ट बद्दल लै ऐकले होते, म्हणून आधीच घाबरायची भरपूर मानसिक तयारी करून आणि एकटी घाबरेन म्हणून सोबतीची पण सेटिंग करून पाहायला बसले. पण आता घाबरेन, मग घाबरेन असे करत पिक्चरच संपला!!!! :( कदाचित घरी लॅपटॉपवर पाहिल्याने असे झाले असावे. पण अशी तयारी केली की मोठ्या पडद्यावरही मी घाबरत नाही. 'भूत' बघताना असेच झाले होते. पण मला व्यक्तिशः विनाकारण ओंगळ भुते दाखवणार्‍या मालिका आणि मूव्हीजचा भयंकर तिटकारा आहे.. अजून मला आहट मधली भुते डोळ्यासमोर बर्‍याचदा दिसतात. आणि खदखदा हसणारा प्लेटमध्ये ठेवलेला अर्चना पूरणसिंगचा चेहरापण!!!! :(

तेजायला वरचे सगळे विंग्लिश शिनेमे आहेत. ते कळणारच नाहीत त्यामुळे भीतीच वाटणार नाही. मला आवडलेला भयपट म्हणजे "डरना मना है". गहराई हा अरुणा-विकास यांचा लागू, पद्मिनी कोल्हापुरे चा एक साउथी पिक्चर येऊन गेला. त्यात काही सीनमध्ये भीती वाटायची. पण माझी सर्वात जास्त टरकली होती Jaws मधला इंटरवलपूर्वी अचानक दिसलेला जबडा पाहून. (अवांतर : एन्टिटी हा चित्रपट भयपट म्हणून पाहिलाच नव्हता).

माझा एक मित्र रिन्ग पाहत असताना क्लायमॅक्स च्या वेळी अचानक घरातले लाइट गेले... नन्तर जाम मजा आली

स्लिपी हॉलो नावाचा चित्रपट पाहिला होता मागे..... जाम भीती वाटली होती बघताना

येड्पट लोकांनी बनवलेले टुकार चित्रपट (बॉलीवूड) म्हंजे भयपट असे मी मानतो. तवा म्या फकस्त वॅक्शन अन कामेडी पिच्चर बगतो :)

मुलहॉलंड ड्राईव्ह फारच मस्त आहे.

भयपट पाहून किंवा इतर कशाची भीती वाटत नाही. अचानक मोठा आवाज, नजीक झालेली हालचाल किंवा एखादे भीषण दृष्य पाहून दचकायला होते पण ती शरीराची मूलभूत प्रतिक्रिया झाली. केवळ भीतीच नव्हे तर इतर भावनाही फारशा जाणवत नाहीत.

मी भयपट फारसे बघत नाहीत. बर्‍याच चित्रपटांतला अमानवी भाग ओंगळ आणि हिडीस दाखवलेला असतो ते आवडत नाही. वर उल्लेखलेला सायको आवडला होता. मी पाहिलेल्यांत त्यासारखे हिडीसपणा न दाखवताही आत्यंतिक भय/ ताण यांचा अनुभव देणारे चित्रपट फार थोडे. इंटरव्ह्यू विथ द व्हॅम्पायर मात्र आवडला. खरं तर तसा तो फारसा भयप्रदही नाही. माणूसपणाचे अंश शिल्लक असलेल्या व्हॅम्पायरची कथा, टीपीकल व्हॅम्पायर स्टाइल शिकारी, व्हॅम्पायरच्या चित्रपटांत असते तसे सेन्शुअल हॉरर आणि ते करायला तीन देखणे व्हॅम्पायर. ब्रॅड पिट, टॉम क्रुअ, अँटोनिओ बॅन्डेरास- आणखी काय पाहिजे?

आम्हाला कशाचेच भय वाटत नाही. त्यामुळे कोणताही चित्रपट हा आमच्यासाठी भयपट नसतो. त्यातल्या त्यात जर एखादे भयपट दृश्य बघायचे असेल तर आम्ही INDIA TV बघतो.

धागाकर्ते श्री.गणपा यांनी त्यांच्या यादीतील १. ओमेन व २. रोझमेरी'ज बेबी ये दोन चित्रपट भयपटांच्या Sophisticated Genre या प्रकारात येतात. मात्र अशी काही मोजकी उदाहरणे सोडल्यास हॉलीवूडने बर्‍याच वेळा हॉरर मीन्स हाय पिच अग्लीनेस अशी काहीशी ढोबळ व्याख्या करून हिंसेचा असा काही भडीमार (इव्हिल डेडच्या यशानंतर) केला की प्रेक्षकांच्या डोक्यावर ट्रकभरून रक्तमांसाचा चिखल ओतला नाही तर तो थिएटरकडे येणारच नाही अशीच निर्मात्यांनी कल्पना करून घेतली की काय असे वाटू लागले आहे. 'Saws' सीरीजमधील एखादीही आठवण तर तुम्हास जेवणाच्या ताटावरून उठवेल. तीच गोष्ट Final Destination Part-1 to 4 ची. चांगले कथानक पण परत तीच अट्टाहासाने घातली जाणारी रक्ताची आंघोळ. एफ.डी. पार्ट-२ मधला रोड अ‍ॅक्सिडेंट तर पूर्णपणे कोणत्याही चॅनेलवर दाखविला जात नाही असे त्याचे भयावह चित्रण केले आहे. पण असे असले तरीही Sophisticated Horror Movies चे महत्व अजूनही ओसरलेले नाही...आणि ते दिसून येते ते Silence of The Lambs या ऑस्कर विजेत्या चित्रपटात. मला वाटते अखंड हॉरर मूव्हीज निर्मितीमधील हा एकमेव चित्रपट असा आहे की ज्याच्या अभिनेत्याला (अँथोनी हॉपकिन्स) आणि अभिनेत्रीला (ज्योडी फोस्टर) 'बेस्ट अ‍ॅक्टर, बेस्ट अ‍ॅक्ट्रेस' ची ऑस्कर्स मिळाली. हॉपकिन्स यांनी साकारलेला डॉ.हॅनिबल लेक्टर एक मनोविकारी पण गुन्हा करताना गुन्हेगाराची मेंदू नेमके कोणते कार्य करीत असतो हे अचूक जाणणारा... तर ज्योडीने साकारलेली एफबीआय एजंट क्लॅरिस ही तितक्याच ताकदीची व्यक्तीरेखा जी एका 'सीरियल किलर' ला पकडण्यासाठी खास तुरुंगात कडेकोट बंदोबस्तात ठेवलेल्या डॉ.लेक्टरचाच सल्ला घेत असते. संपूर्ण चित्रपट भीतीचे जबरदस्त वातावरण निर्माण करतोच पण सर्वच पात्रांचा अभिनय दाद देण्यासारखा. प्रमुख भूमिकेतील वरील दोघांच्या अभिनयाची जुगलबंदी खिळवून ठेवते. All time Greats मध्ये ही 'सायलेन्स ऑफ द लॅम्ब्स' चा सातत्याने उल्लेख असतो. जरूर पाहावा असाच आहे. इन्द्रा

कॅनिबल होलोकास्ट... अग्गा बाबो..... मी तर हा पाहिला पण नाही...फक्त विकीपिडियावर माहिती वाचूनच घाबरले......

क्रौर्याची परिसीमा असलेले रोंग टर्न-१ आणि २ पाहिले आहेत. पहिला पार्ट तर इतका क्रूर आहे की तो चित्रपट पाहणार्‍या माणसाच्या मनाची संवेदनशीलताच नष्ट होते. मला हे दोन चित्रपट पाहिल्यावर कोणत्याही थराचे हिडीस दॄश्य पाहायला काहीच वाटत नाही. कारण या चित्रपटांमुळे नजरच मरुन गेली आहे. मनाची संवेदनशीलताच नष्ट करणारे असे चित्रपट कोणीही पाहू नयेत असे वाटते. माझा एक मित्र हा चित्रपट पाहताना ओकला होता. (घरी कोणी नाही म्हणून हौसेने ही सीडी घेउन आला आणि नंतर स्वतःवरच वैतागला.) चित्रपटाच्या सुरुवातीलाच फरस वापरुन एका बाईच्या दोन उभ्या चिरफाळ्या करतानाचे दॄश्य आहे.तिच्या शरीराचे दोन तुकडे होताना पोटातली आतडी बाहेर येउन जमिनीवर लोळण घेतात आणि रक्ताचे थारोळे जमिनीवर जमा होते. त्या चिरफाळ्या जमिनीवरुन फरफटत घेउन जाउन मग त्या बाईला खाल्ले जाते. भोसकाभोसकी आणि पोटातून बाहेर लोंबकळणारी आतडी, रक्ताचे थारोळे, डोळे फोडणे, नरमांस खाणे, शरीराचे अवयव कापणे या सगळ्या गोष्टींचा चित्रपटात भडिमार आहे. भाजी कापणे आणि माणूस कापणे यात दिग्दर्शकाला काहीही फरक वाटत नसावा. सगळ्यात शेवटी तर एका तान्ह्या बाळाला माणसाचे कापलेले बोट भरवतानाचे दॄश्य आहे. 'हिल हॅव आईज', 'सॉ', हॉस्टेल हीदेखील अशीच काही नावे होत. हा चित्रपट लिहिणारे, दिग्दर्शित करणारे लोक विकॄत मनोवॄत्तीचे मनोरुग्ण असणार असे मत आहे. हिंदीत असे चित्रपट नसतात हे आपले भाग्यच म्हटले पाहिजे.

'१४०८' हा एक सुंदर भयपट आहे. तात किळसवाणी दॄश्ये अजिबात नाहीत तरीदेखील अंगावर काटा येतो. एका हॉटेलात '१४०८' या नंबरची खोली भुतांनी झपाटलेली असते तिथे एक पत्रकार हट्टाने राहायला जातो आणि मग त्याची कशी भंबेरी उडत जाते याचे फार सुंदरे चित्रण आहे. सगळ्यात जास्त धमाल येत ती या प्रसंगात - 'तो लॅपटॉपवरुरुन आपल्या बायकोला (जिच्याशी त्याचे ब्।आंडण झालेले असते) चॅटवरुन सांगतो की मी अमुक एका खोलीत अडकलो आहे जी झपाटलेली आहे. तू ताबडतोब पोलिसांना कळव. ती आधी नाही म्हणते पण मग तयार होते. थोड्या वेळाने ती सांगते की पोलिस खोलीत येउन खोली तपासून गेले पन काहीच सापडले नाही.' हे कळल्यावर त्याला आणि प्रेक्षकांना जो धक्का बसतो तो अनुभवण्यासारखाच आहे.