Skip to main content

विनोद

विनोद — मराठी विनोदी लेखन, किस्से आणि हास्यकथांचा संग्रह. हसवणारे मराठी विनोद व गमती येथे वाचा.

(भाव(खावू)गीत):फेसबुकमुळे

लेखक पाषाणभेद यांनी सोमवार, 28/11/2011 21:46 या दिवशी प्रकाशित केले.


(भाव(खावू)गीत):फेसबुकमुळे

तो:
जग हे आभासी कोणा न कळे
ती:
(हो रे, ते खरे, पण)
तु अन मी जवळी आलो फेसबूकमुळे ||धृ||

तो:
तुझा आयडी होता आयडी हा खरा
ती:
तुझ्याच आयडीमुळे तुला शोधीला मी बरा
तो:
होताच लॉगलाईन तेथे प्रित आपली जुळे ||१||

तो:
आठव पोस्टला माझ्या केलेस तू लाईक
ती:
त्यानंतर आपण कितीक फिरवीली बाईक
तो:
फोटो तुझा आता डिलीट करून टाक गडे ||२||

काव्यरस

(हल्ली मी घेतच नाही ...(؟)... )

लेखक गणपा यांनी शुक्रवार, 18/11/2011 20:02 या दिवशी प्रकाशित केले.

फिझा यांची माफी मागुन त्यांच्या लिहिण्याला ही आमची पोच.

हल्ली मी काही घेतच नाही ..(؟)...

भांजाळला गाल एकदा
पाठीवर उमटले वळ ...
आणि निघाली कमरेतुनी कळ
त्या कळीची दाहकता कुणा कळतच नाही

हल्ली मी काही घेतच नाही ...

घेण्याची कारणे होती हजार
चढणार प्रेट्रोल,वाढती महागाई वर तुटपुंजा पगार ...
विदेशी 'टाकुन', देशी घेतली तरीसुद्धा .....
कळी माझी खुलतच नाही

हल्ली मी काही घेतच नाही ...

गाओ गाओ मेरे साधो सभी भुलाऑ गम........

लेखक जयंत कुलकर्णी यांनी बुधवार, 16/11/2011 18:01 या दिवशी प्रकाशित केले.

सध्या विडंबनाचे पेव फुटले आहे ते बघून मला एक अत्यंत जूने विडंबन आठवले. १९३२ सालचे एक भजन पूरणभगत नावाच्या सिनेमातले... गायक अत्यंत तोलामोलाचा....के सी डे... आपल्या मन्ना डेचे बहुतेक ते काका होते आणि एस डी बर्मन यांचे गुरू.

त्यांचे हे गाणे ऐका...

हे गाणे त्या काळात खूप म्हणजे खूपच गाजले होते.

तिचा नवरा -१

लेखक सन्जोप राव यांनी मंगळवार, 15/11/2011 11:56 या दिवशी प्रकाशित केले.

काही ओळख वगैरे नव्हती आमची.
भेटला तसा अपघातानंच.
'बायको माझी...' म्हणाला
'हुषार आहे अगदी'
हसलो मी.
'बायका असतातच हुषार'
म्हणालो
'नाही, पण ही..' तो म्हणाला
'अ‍ॅक्टिव्ह हो अगदी
सकाळी जिम. न चुकता
घरी तर लक्ष इतकं
सगळ्यांच्या तब्येती, मल्टिव्हिटॅमिन्सच्या गोळ्या, फळंबिळं..
माझ्याकडं बघताय ना? वाटतो का पन्नाशीचा?
मुलांचं होमवर्क अगदी रोजच्या रोज
रेग्युलर आहे तशी ती सगळ्यातच
आणि पर्टिक्युलरही
एखादी सिग्रेट ओढायचो लग्नाआधी
पण आता तीही सोडायला लावली तिनं मला
तशी स्कॉचबिच असते घरी
येणार्‍या जाणार्‍यांसाठी

काव्यरस

आपली तर काय.....

लेखक वपाडाव यांनी सोमवार, 14/11/2011 14:19 या दिवशी प्रकाशित केले.

आपली तर काय लायकीच नाय

तू जोड्यांचे ब्रांडेड शो रूम
आपण फलाटावरील चांभाराचे चवाळे पण नाय !
आपली तर काय.....

.................तू McD चा pizza
.................आपण मैद्याचा पाव पण नाय !
.................आपली तर काय...

तू विशालकाय वडाचं झाड़
आपण लाजाळुचे पान पण नाय !
आपली तर काय....

काव्यरस

पु.ल एक आठवण!

लेखक किसन शिंदे यांनी मंगळवार, 08/11/2011 17:46 या दिवशी प्रकाशित केले.

नमस्कार मंडळी,

आज ८ नोव्हेंबर! उभ्या महाराष्ट्राचं लाडकं दैवत असलेल्या पु.ल.देशपांडे उर्फ भाईकाका यांचा ९१वा जन्मदिवस. आपल्या विनोदी साहित्याने संपुर्ण महाराष्ट्राला खळखळून हसायला लावणारा हा अवलिया!!

चि.वि.जोशी, आचार्य अत्रे यांसारख्या दिग्गज विनोदी साहित्यीकांच्या साक्षीने आपल्या विनोदी लिखानाची सुरूवात केलेल्या पुलंची साहित्य संपदा उत्तरोत्तर आणखीनच बहरत गेली.

राजकीय द्रुष्टीकोन

लेखक राजघराणं यांनी मंगळवार, 01/11/2011 18:44 या दिवशी प्रकाशित केले.

डिस्क्लेमर : विनोद वाचून सोडून द्यावा. कुणीही भावना दुखावून घेउ नये.

आटपाट नगर होतं तिथं चार भाउ आपल्या आई वडिलांबरोबर सुखाने राहत होते. होत्याचं न्हवतं झाल. वडिलांच निधन झाल. वडिलांकडे होत्या दोन गायी ..... भाउ चार.... बहुत नाइंन्साफी..... प्रकरण पेटलं.. सरकारात गेलं.. सरकारी निवाडा दिला - मोठ्या भावाला एक गाय .. उरलेल्या तिन भावांना मिळून .. एक गाय. सगळ्यांनी गुण्या गोविंदानि रहावं !...............

(नारायण ... नारायण....वरतुन मुनी सारं पहात होते.... अजब हा न्याय ? नारायण ... नारायण... ही काय न्यायाची रीति ? नारायण ... नारायण... उठा मालक ऊठा ...नारायण ... नारायण...

"""" सारख उठा ऊठा करू नको रे । मला आवडत नाही तो शब्द । """"

नारायण ... नारायण... ह्यापेक्षा कलियुग परवडले म्हणायचे... सरकारी निर्णय आवडला नाही तर सरकार बदलायचं स्वातंत्र्य आहे तिथे... वेगवेगळे पक्ष .. त्यांची वेगवेगळी विचारसरणी .... आइकलं का महाराज ?

""''''' कटकट पुरे । मुद्द्यावर ये । """"

नारायण ... नारायण... आमुचा तिन्ही लोकी तिन्ही काळी संचार.... नारायण ... नारायण... थांबा.. थांबा... कलियुगातल्या भारतवर्षात्ल्या प्रत्येक पक्षाने हा गायींचा निवाडा कसा केला असता... ते ऐकवतोच तुम्हाला .... )

छंदपिसाट

लेखक रम्या यांनी रविवार, 16/10/2011 23:58 या दिवशी प्रकाशित केले.

पाचवी सहावीला असताना भुगोलाच्या पुस्तकातील शेवटचा पाठ खगोलशास्त्राचा असे. त्यामध्ये आकाशातील ग्रह तारे यातला फरक कसा ओळखावा, गुरू, शनी यांच्या रंगामध्ये कशा वेग वेगळ्या रंगांची झाक असते, ध्रुव तारा, सप्तर्षी कसा ओळखावा, अशी बरीच माहीती होती. मुंबईच्या सदानकदा फटफटल्या सारख्या दिसणार्या आकाशात मी हे सगळे पाहण्याच्या प्रयत्न करत असे. पण काहीच ओळखता येत नसे. कधी कधी कुठल्याही तार्याला हा गुरू, तो शनी असा गैरसमज करुन घेत असे. एका रात्री तर उंच विजेच्या तारांवर अडकेल्या पंतंगाच्या तुकड्यावर प्रकाश पडला होता त्यालाच गुरू ग्रह समजलो होतो!