स्थिरचित्र

फोटोचे सौंदर्य वाढवण्यासाठी किंवा त्यात कलात्मकता आणण्यासाठी Bokeh या तंत्राचा वापर केला जातो. Bokeh म्हणजे ब्लर केलेल्या भागाची क्वालिटी,फोटो काढताना मुख्य विषयाचा पार्श्वभाग कसा आणि कितपत ब्लर केला आहे त्यावरुन Bokeh ची गुणवत्ता कळते किंवा ठरवली जाते. अर्थात तुम्हाला हवे तसे अनेक प्रयोग करता येतात्,असाच एक प्रयोग मी केला आहे तो इथे देत आहे. विविध रंग छटांचा उपयोग Bokeh निर्माण करण्यासाठी केला जाउ शकतो.

काहीतरी भस्सकन खुपतं. जखम होते. कधी वरवरची तर कधी खोल खोल रुतलेली. कधी साधसच खरचटत्;कधी बाहेरचं काहीतरी खोल आत रुतून बसतं. कधी आपलाच एखादा भाग हिसकटून, उचकटून बाहेर निघतो ना, तेव्हाची जखम तर जीवघेणी असते. जखम कसली, तेवढ्या प्रमाणात आलेला त्या भागाचा मृत्यूच की तो. तेव्हा ठणकतं; खुपतं; दुखतं. पण तरीही show goes on ह्या उक्तीप्रमाणे आहे तिथून आहे तशीच जमेल तितकी जखम हळूहळू भरुन यायला लागते. फार मोठ्ठा भाग गेला असेल तर शरीर तो संपूर्ण भाग पुन्हा बनवूही शकत नाही कित्येकदा. पण जगताना त्याचीही सवय करुन घ्यावी लागते; खरं तर सवय होउन जाते. वेदनेचा आणि तीव्र दु:खाचा तो क्षण मागे सरु लागतो.

मानवी देहाला पांच संवेदना इंद्रिये आहेत त्यात त्चचेखालोखाल डोळा हे महत्वाचे संवेदना इंद्रिय आहे. कारण याने पाठविलेले संदेश ग्रहण मेंदूने करून बर्‍याच गोष्टीचे आकलन आपल्याला होत असते. डोळया पेक्षा त्चचेचे स्थान महत्वाचे असायचे कारण परिसराची अधिक महत्वाची माहिती उदा. तापमान त्वचा करून देते हे होय. ज्ञानासाठी मात्र डोळयाचे महत्व अनन्य असे आहे. डोळ्यातील सूक्ष्म रचनेमुळे आपल्याला रंगाचे , मितीचे, व आरेखनाचे ज्ञान होते. या तिन्ही मूलभूत घटकानी मिळून ज्याचे प्रकटीकरण होते त्यास ग्राफिक्स असे म्हणू या.

परवा या कार्यक्रमाला गेलो होतो तेथे काढलेली काही फोटो...... टापा व घाबरुन उडणारी माती....... जिवाभावाचे मैतर.....घोड्याशी नीटच वागावे लागते. जर तुम्ही त्याच्या मनातून उतरलात तर तो ऐनवेळेस तुम्हाला अस्मान दाखविल्याशिवाय रहात नाही. माणसाला जनावरांचा माणसाचा लागत नाही इतका लळा लागतो.