मुक्तक

पालथ्या मुठीत घुसवलेली iv ची सुई जीवघेण्या कवितेपेक्षा टोचरी. अँटिव्हायरलच्या ठिबकसिंचनाचा गिनीपिगी जीवरोपट्यावर विफल अभिषेक. बेबंद नाडीठोक्यांपुढे मुक्तछदंही अचंबित. धपापते विद्रोही तप्तश्वास. PPE आच्छादितांच्या नि:शब्द कवायतींनी कोंदलेले भवताल. स्वप्न-जागृती, शुध्दी-बेशुध्दीच्या अस्थिर सीमारेषांवर भोवंडणार्‍या जाणिवानेणिवांची कण्हणारी कडवट कडवी. संपतील एकदाची आत्ताच की, ध्रुपदत राहतील व्हेंटिलेटरच्या जागत्या पहार्‍यात आज उद्या परवा?

काव्यरस

मुक्त कविता

आभाळ माझे जवळी मजवर बरसेल खात्री अलगद धावे मृगजळी थेंब पाझरे रिक्त गात्री गच्च धरले उराजवळी मुक्त होते स्वप्नरात्री शोधत माती कोवळी थांगपत्ता नाही नेत्री आभाळसर गर्द निळी झेपावली नदी पात्री भेटेल सागर जळी पूर्णत्व मागे सहयात्री. -सरीवर सरी

रोजची रात्री साडेआठची बस. या बसला शक्यतो रोज अप डाऊन करणारे, काही कॉलेजची मुलं अशी नेहमीची गर्दी. मुंबईत नसलो तरी आम्ही बस ने अप डाऊन करताना तसाच लोकलचा फील यायचा आम्हाला. कारण प्रत्येक बस ला वेगळा ग्रुप, वेगळी माणसं त्यामुळे आपली रेग्युलर बस चुकली की एकदम अनोळखी प्रदेशात आल्यासारखं वाटायचं. असंच त्या दिवशी माझी रोजची साडेसातची बस चुकली अन मी साडेआठच्या बस मध्ये बसलो. बस गच्च भरलेली घामाचा कोंदट वास , उन्हाळ्याचे दिवस त्यामुळे हवेतही उष्णता जाणवत होती. बस सुटायला थोडावेळ बाकी असताना एक आजी बसमध्ये शिरली, हातात छोटंसं गाठोडं , एक नायलॉनची पिशवी.

भाकरी साठी शोधली चाकरी, चाकरीसाठी सोडलं गांव.. शहरात कुणी ओळखेना तरी , गावात राहायचं नाही राव.. रोजच्या साठी रोज कमवायचं, मिळेल खायला ते गोड मानायचं.. मजूर म्हणून असंच जगायचं, अन श्रीमंतीचं स्वप्न बघायचं.. थकलेलं मन रोज सांगायचं, एक दिवस मी मालक होईल.. माझ्या मालकीच्या गाडीतून माझ्या गावी परत जाईल.. तेव्हढ्यात कुठला आजार आला, धावणारा माणूस घरात कोंडला.. उद्योगधंदे बाजार बंद, अन वाहणारा रस्ता ओस पडला.. घरात खायला पुरणार किती, दुसरीकडं मागायचं किती.. आठवणीने परत गावच्या, मंद झाली होती मती.. जायला रस्ते भरपूर होते, पण साधन काही मिळणार नव्हते.. स्थलांतरित मजुरांचे हे दुःख कधी कुणा कळणार नव्हत

प्रेम म्हणजे प्रेम म्हणजे ....( आजकालचं)

लेखक प्राची अश्विनी यांनी गुरुवार, 01/10/2020 08:25 या दिवशी प्रकाशित केले.

प्रेम म्हणजे प्रेम म्हणजे प्रेम म्हणजे प्रेम असतं, तुमचं आणि आमचं अगदी अगदी सेम असतं.. सक्काळी उठल्या उठल्या पहिला मेसेज चेक करता? झोपेतसुद्धा मोबाईल उशीपाशीच ठेवता? काय म्हणता, Last seen चेक करत उशीरापर्यंत जागता?? मिशीतल्या मिशीत किंवा गालातल्या गालात दिवसभर हसत असता? म्हणजे मग झालं तर! घोडं गंगेत न्हालं तर! व्हर्च्युअल जरी असलं, तरी बावनकशी जेम असतं प्रेम म्हणजे प्रेम म्हणजे प्रेम म्हणजे प्रेम असतं ज्या प्रोफाइलला आपण हळूच पहात असतो, तिथे typing दिसणं ...म्हणजेच feeling loved असतं. आणि online दिसूनही blue tick न दिसणं, काय सांगू?

काव्यरस

मुक्त कविता

माझे बाबा पाटबंधारे खात्यात कामाला असल्याने त्यांची साधारण दर चार वर्षांनी बदली होत असे. पाटबंधारे खात्याची कामे सुरू असतील अशा ठिकाणी म्हणजेच बर्‍यापैकी लहान आणि अगदीच क्वचित शहरात बदली होत असे. आई बाबांचे लग्न झाल्यापासून आणि माझ्या जन्माच्या आधी भाळवणी, सातारा, करमाळा अशा ठिकाणी बदल्या झाल्या होत्या. बदली झाली की चंबूगबाळे आवरायचे अन् निघायचे. सामानाची बांधाबांध व्यवस्थित करता यावी म्हणून आईने त्या काळात मिळत असतील ती खोकी तसेच पॅकिंगसाठी म्हणून आमचे लहानपणीचे कपडे सांभाळून ठेवले होते. एवढी गावे फिरलो तरी कपाचा एक टवकासुध्दा निघाला नाही असं पॅकिंग असायचं.

पूर्वी म्हणजे ५-६ वर्षांपूर्वी मला आठवणीत रमणे जमायचेच नाही. असं वाटायचं की गेला तो काळ, आता काय रमायचं आहे त्यात! पण दरम्यानच्या काळात बऱ्याच गोष्टी बदलल्या. वेगात धावणाऱ्या आयुष्याला जाणीवपूर्वक एक ब्रेक लावला. आणि ह्या लॉकडाऊनने तर आयुष्य अजूनच संथ झालं. घरातले सगळेच त्यामानाने निवांत असल्याने, बऱ्याच जुन्या आठवणींना उजाळा मिळाला. तशातच मिसळपावने गणेश लेख मालेअंतर्गत 'आठवणी' हा विषय दिला आणि मी आठवणींमध्ये कधी रमले ते कळलंच नाही. माझ्या बाबांच्या बदलीच्या नोकरीमुळे आम्हाला वेगवेगळ्या गावांत राहायला मिळाले. त्यामुळे लिहायला सुरु केलं तेव्हा आमचा तो प्रवास टिपावा असा विचार केला.

दि २३ ऑगस्ट ला माझा मोठा मुलगा ( वय २४ ) राष्ट्रीय स्वयंसेवक संघाद्वारे चालवल्या जाणाऱ्या कोविद केयर सेंटर मध्ये सेवेसाठी म्हणून दाखल झाला. घरात गणपती बसले होते पण त्याने ठरविल्याप्रमाणे तिथे जायचे ठरविले आणि बाप्पाना सांगून तो गरवारे कॉलेज पुणे येथील सेंटरमध्ये दाखल झाला. त्यापुर्वी ही त्याने स्क्रीनिंगचे काम केले होते पण आता थेट पॉझिटिव्ह लोकांच्याबरोबर काम करायचे होते. त्याला नव्हता पण आम्हाला थोडा ताण आला होता. दि ३० ऑगस्ट पर्यंत त्याने एक आठवडा काम केले ,त्यानंतर विलगीकरण असे ठरले होते पण स्वयंसेवकांची कमतरता म्हणून तो पुढच्या बॅच मध्येही सामील झाला ..

कोणे एके काळी जेव्हा लोक एकमेकांंना सहज भेटत असत, कारणाशिवाय.. तेव्हा मॉलच्या पाय-यांवर भेटलास. इकडचं तिकडचं बोललास. मी हसत होते वेड्यासारखी.

प्रेम म्हणजे प्रेम असत, पण तुमचं आमचं वेगळं असतं… तुमचं प्रेम बुलेट, bmw वर असतं, तर माझं प्रेम Btwin, Trek वर असतं… तुमचं प्रेम मॅक डी तल्या बर्गर वर असतं, तर माझं प्रेम सब वे तल्या सॅलड वर असत… तुमचं प्रेम इंस्टाग्राम वर असतं, तर माझं प्रेम Strava वर असतं… तुमचं प्रेम मोची नि H &M वर असतं, तर माझं प्रेम Decathlon वर असतं… तुमचं प्रेम सिल्क आणि कॉटन वर असतं, तर माझं प्रेम ब्रीदेबल जर्सी वर असतं… तुमचं प्रेम INOX, सिनेपोलिस वर असतं, तर माझं प्रेम BRM, RAAM वर असतं… तुमचं प्रेम मॉर्निंग वॉक वर असतं, तर माझं प्रेम मॉर्निंग राईडवर असतं… तुमचं प्रेम बॉयफ्रेंड किंवा गर्लफ्रेंड वर असतं,

Subscribe to मुक्तक

मुक्तक

...पाहिले म्यां डोळा

आभाळ

एका नातवाची आजी....

स्थलांतर..

प्रेम म्हणजे प्रेम म्हणजे ....( आजकालचं)

आठवणी २ - मु. पो. बारामती

आठवणी १ - प्रस्तावना

कोविड योद्धा - अथर्व

कोणे एके काळी ...

प्रेम म्हणजे प्रेम असत!