मुक्तक

धरतीच्या लेकराला कसं आभाळ नडलं.. होतं सपान येगळ सारं इपरित घडलं.. होती कष्टाची पावती , सारी उभी शेतामधी.. आलं आभाळाच्या मनी, उभं पाणी डोळ्यामधी.. शेत पाण्यात भिजलं , मन जागीच थिजलं.. रान सपनाच उभं, एका क्षणात विझलं.. कधी बाजारात धाक , काय मिळेल हो दाम.. पेरी मोत्याचं बियाणं, वाही अनमोल घाम.. कर्ज व्याजनं ते काढी , रानी हिरवळ शृंगारी.. व्याज फेडी दर साली, तरी फिटेना उधारी.. दरसाली पेरतो , नव्या सपनाच बियाणं.. तरी भरेना घरात, कधी खरं सोनं नाणं.. दिस सणाचे हे आले, देवा आता उंबऱ्यावर.. करी उपकार थोडे ,जगाच्या पोशिंद्यावर.. थोडी उसंत जगण्याची,त्याच्या नशिबी मिळू दे.. सपनं छोटी

पिछली चांद की रात तो बरसी बहुत हम फिरभी अपनी तिश्नगी साथ लिये लौटे अजीब है ये वाक़या, मगर बात हुई ही नही दूर उफ़क की लकीर सुर्ख हो चली थी उनके आमद की खबर गर्म हो चली थी सुनते है वो आये तो थे कायनात पे छाये तो थे हम न जाने किस चांद की याद मे मसरूफ़ थे के बात हुई ही नही जो बात रात रात भर बारीशे करते है इस जमी से शायद आसमा के पैगाम हो इस जमी के नाम जैसे ऐसे ही वो बात जो हमे उनसे करनी थी रातें गुजरी मगर बात हुई ही नही ना चांद रुका ना उफ़क पंछि रुका और ना ही बारीशे रुकि रातें बिती, हा हमपे बिती मगर आखिर बात हुई ही नही |-मिसळलेला काव्यप्रेमी-| (२४/१०/२०२०) उफ़क = क्षितिज आमद = येण्या