मुक्तक

मराठीच्या अंगणात अठ्ठेचाळीस स्तंभांचा स्वर-व्यंजनी महाल माझ्या माय कवितेचा नभापार पोचतसे त्याची बेलाग ही उंची रेलचेल महालात जे न देखे रवि त्याची महालात जाण्यासाठी जिना जपल्या शब्दांचा आणि उतरण्या साठी सोपान हा गहनाचा चुनेगच्ची सौधावर नवरस पुष्करणी पितो मन:पूत तेथे अद्भुताचे निळे पाणी परवलीची एकच खूण इथे चालतसे एका हृदयीचे दुज्या सोपवावे लागे पिसे

कारण काढून भेटायाचे किती दुरूनी आलेला तू! लपवलेस तू मनातले तरी किती बाभरा झालेला तू! कळले मजला... विचारसी तू देऊन हाती चित्रे काही सापडते का यांच्यामधले लपले अक्षर? इतके बोलून सहज उभा तू माझ्यामागे आणि इथे मी चूर लाजुनी शोधीत उत्तर कळले तुजला? मधुभासांचे रिंगण पडले सभोवताली गोंधळले मी तुझा गंध का होते अत्तर? केसांवरती तव श्वासांची मोहक फुंकर क्षणाक्षणाला वितळत होते मधले अंतर कळले तुजला?? श्वास रोधुनी उत्सुक मी रे काही घडण्या.. मिसळून गेली शब्दांमध्ये चित्रे झरझर.. काय बोलले किंवा हसले काही स्मरेना आठवते ती अनोळखीशी नाजूक थरथर.. कळले तुजला??? किती मनाला आवरले तू... आणि मलाही सावरले तू.. कळल

स्वप्न जागृतीची सीमा अर्ध सत्य अर्धा भास अलौकिकाच्पा कवेत पडे वास्तवाचा फास सीमेवर कल्लोळती नाद रंगांचे सागर अपूर्वाची अनुभूती गंध, रस, स्पर्शापार उंबरा हा अदृष्टाचा असूनही नसण्याचा नसलेल्या असण्याशी उराउरी भेटण्याचा