मौजमजा

ते वार लाटण्याचे चुकवू कितीक आता हा पोळपाट हाती तोही फुटेल आता पाठीस ढाल केले त्या लाटण्यासमोरी डोक्यावरी निशाणा धरणार हाय आता तो संपला 'पुरुषदिन' कळता तिला अखेरी लोटांगणाविना ना पर्याय काय आता प्राविण्य नेमबाजी कौतूक फार झाले का भोगणे तडाखे मज ह्या वयात आता ती सात जन्म नशिबी हिटलर म्हणून आली आज्ञा किती झुगारू उरले न त्राण आता . . .

एक डाव माह्या सपनात श्रीदेवी आली. म्हने काळजी नोको करु तुले भेटनार हाये पैसेवाली. आंग पाय धुऊन दुसर्‍याच दिवशी मोहीम चालु केली. पन घराच्या बाहेर निंघाल्या बरोबर, घरचीच मांजर आडवी गेली. बस स्टँड वर ऊभा होतो तं, आल्या जींसवाल्या. म्या केसातुन हात फीरवला तं फिदीफिदी हासुन गेल्या. मनात म्हनलं आपन साली कारवालीच पाहाव. लगन करुन तिच्यासंग मंग भल्ली ऐश कराव. कार थांबवाले एकीची, हात पुढं केला. तं समोरुन येनार्‍या मानसानं, हातात रुपया टाकला. म्हने धडधाकट असुन भीक मांगाची लाज नाही वाटत काय तुले? म्हटलं, तु काय भिकारी समजला काय बे मले? मांगं पलटुन पाह्यलं तं एक कार येऊन थांबली. अनं तिच्यातली पोरगी मलेच