कोण म्हणतो रात्र झाली आताच अमुच्या जेवणाची आता कुठे सुरवात झाली बघुया चला - या फोडणीची नुकतीच टेट्रापॅकमधुनी डालड्याला जाग आली पदरही खोचला हिने अन् जिरे-मिरीची आग झाली प्रियेस माझ्या आजतर मी दगडफुले कित्येक वाहिली हिंग कुटला मी असा की धुंदी आजही राहीली त्याच गंधाने अजुनी जेवणाचा बहर आहे रात्र थोडी जाहली पण भूक बाकी - कहर आहे! समजून घ्या; खाण्याला, गाण्याला नि विडंबनाला वयाची अट नसते :)

मी म्हटलं चुकून, मलाही शिकवा हो गाणं. तर म्हणतात कसे माझ्या मनातलं बोललीस. कितीतरी दिवसात बघ जवार काढली नाही घरच्या तंबोर्‍याची. * * * * म्हणे, आधी थोडी नोमथोम मग पलटा ताना मुरकी. तिय्या घेउन येउ समेवर नंतर ठेवणीतली अनवट सरगम. म्हटलं हात धरून गाणं शिकवतात का ? म्हणे, तुला म्हणजे समज कशी बिलकूल नाही राणी. आधी तानपुर्‍याची मोकळी करावी लागते गवसणी.

(संदिप खरे आणि त्याच्या तमाम पंख्यांची क्षमा मागून) एसी असता फ्रीज असता गरम होऊ लागले. जाहले इतुकेच होते भारनियमन वाढले. मीटरावीण सदनी त्याच्या बल्ब कैसा पेटला. आकड्याने चोरताना काल त्याला पाहिले. एवढे का घोळ करिसी वीज नियामक मंडळा, तू दिलेले बिल खिशाला फार वाटू लागले. वीज जाता बंद टीव्ही संगणकही पांगळा. पोर ते क्रिडांगणावर खेळ मांडू लागले. लाख उपकरणे हाताशी, शहर तरिही हळहळे. मंडळाचे प्रेम केवळ मुंबईवर राहिले. भर पहाटे अन दुपारी वीज काढून टाकली. राहती इन्व्हर्टरावर, सुख तयांना लाभले. -- अभिजीत दाते (एक लोडशेडींगने त्रस्त मिपाकर) मूळ गीत - मेघ नसता वीज नसता कवी - संदिप खरे

(सानेकर, बांदोडकर वगैरे प्रभृतींची क्षमा मागून) मित्र - मागवेन व्हिस्की, मागवेन ब्रॅंडी, आणिक गावठी खास हातभट्टीची कधी कुठे कसा तुला सांग पाजू, वाट पाहतो मी रविवारच्या सुट्टीची कामाला विसर तू, बस बरोबर तू. माझा पेग तू घे, तुझा पेग मला दे. मी - कोणता हा गुत्ता हायवेवाला तुझ्यासवे मजला माहिती झाला सुने सुने होते किती मन माझे फ्रेश झाले पाहुनी ही मधुशाला चकण्याची मज आता कळते मजा मित्रा मी आभारी आहे तुझा सांगतो मी खरेखरे, एवढाच पेग पुरे तोल जातो धरा रे. कधी