कथा

3

3

3

3

3

नुकताच झालेला, शेअर करण्‍यासारखा फाऊंटन पेनचा किस्सा आहे. आत्मशून्य इथे आला तेव्हा आम्ही असेच राजवाड्याशेजारच्या रोडवर बाजारातून फिरत होतो. जुनी कळकट दुकाने बंद व्हायची रात्रीची वेळ. एक फाऊंटन पेनचं दुकान दिसलं. फाऊंटनपेन भलेही रोज वापरत नसलो तरी दुकान दिसलं की पहावे, घ्यावे वाटतातच. त्या दुकानदाराने नेहमीचीच सत्तर, शंभर रुपयांची शाईपेनं समोर मांडली. त्यापैकी बरीच ऑलरेडी इथेतिथे पडून आहेत. मूड गेला. पण दुकानातून निघून कसं यावं म्हणून उगी शान मारत - ''अरे नहीं नहीं, ये तो सब चालू माल है, कलेक्‍शन के लिये कुछ है तो दिखाईये '' अशी वाक्ये फेकली.

3

3

'चला दीपक सरकार, जायच का घरी?', एक तासाच्या कंटाळवाण्या मिटिंग मधून बाहेर आल्यावर मी दीपक ला विचारल. दीपक काहीतरी काम सांगून तो मिटिंग ला आला नव्हता, लकी साला. सगळ्यांचे पुढच्या महिन्याचे टार्गेटस ठरवता ठरवता आमच्या बॉस ने आमच्या डोक्याला झिणझिण्या आणल्या होत्या. खूप बिझी दिवस होता आज. कस्टमरना पटवता पटवता नाकी नऊ येत होते, तरी पण आज मी १० कॉम्पुटर विकले होते. संध्याकाळी ५ वाजता कोणी टार्गेट मिटिंगस घेत का? पण या बॉस लोकांना सांगणार कोण? 'नाही रे थांब जरा, अजून वेळ आहे', दीपक म्हणाला.

वार शुक्रवार, संध्याकाळ्चे ०४:३०-५ वाजले असतील...कॉप्रोरेट ऑफिसच्या ए/सि मधुन बाहेर पडलो आणि पुण्याच्या उकाड्यात एंट्री मारली. खिशातुन मोबाइल काढला आणि भाग्याला फोन केला. लास्ट डायल लिस्ट मध्ये तिचाच नंबर होता. .. दोन-तिन रिंग गेल्या ती कॉल पिक करत नव्हती, म्हणुन कंर्फम करायला मोबाइल स्क्रिन पाहिली... "हो तिलाच लावला आहे फोन, मग का नाही उचलत आहे कॉल?" मी स्वता:शिच बोललो. "हा बोल स्वॅप..." पलिकडुन एकदम ऑर्डरच आली.