तुमच्या जाण्याने जग सुने झाले सुख सारे असूनही भासे काहीतरी उणे || किती आठव काढावी किती स्मृती जपावी त्या आठवांनी डोळा पाणी आले तुमच्या जाण्याने जग सुने झाले ||१|| रिक्त झाली तुमची नेहमीची जागा तुम्ही दिसणार तेथे आम्हा असे आशा असे कसे मधूनच जग सोडूनिया गेले? तुमच्या जाण्याने जग सुने झाले ||२|| कार्ये केली अनेक; ओंजळ भरून दिले दान दया केली दीनांवर; सदा काळजी काळीज भरून रिक्त राहीले स्वतः केले दुसर्‍यांचे भले तुमच्या जाण्याने जग सुने झाले ||३|| आयुष्यातले दु:ख कधी जाणवू दिले नाही शरीराच्या कष्टाने डोळा पाणी आणले नाही काळाने तुम्हाला असे अकाली का नेले? तुमच्या जाण्याने जग सुने झाले ||४|| (मा

प्रेम म्हणजे जणू क्रिकेटचा खेळ आपली संयमी फलंदाजी तिचे धारधार तेजतर्रार मादक यॉर्कर गोलंदाजी नीट समजण्यास द्यावा लागणार वेळ सर्व मुलींना समजत होतो पाटा खेळपट्टी सुमार वाटल्या म्हणुनी चालू होती हातभट्टी त्यातल्या त्यात बरी म्हणावी , शेजारी एक होती कळलं असतं घरी तिच्या तर झाली असती माती देउनी तिजला तिलांजली मी बनलो पुन्हा सेहवाग तय्यार झालो बॅट परजुनी, ज्वानीची शोधण्या आग ओढ लागली भेटीची , झालो दुखी कष्टी एक अनामिक यॉर्कर आला आणि उडवली मधली यष्टी भानावरती येऊनि तिजला डोळेभरून पाहिले हीच ती शोएब अख्तर जिच्या शोधास मन आसुसले काय तिची ती अदा वर्णावी, बॉल टाकते गदागदा सेहवाग

मी बिचारा एक म्हातारा ती गेली देवाघरी आज बैसलों हसत एकटा या हास्यकट्ट्यावरी माती सरत चालली होती तरी जीव थकला नव्हता आजही थरथरत्या हातांना ओला स्पर्श हवा होता रोज यायची नटून थटुनी दिसायलाही होती बरी म्हाताऱ्याला हात पुरे तो कशाला हवी आता परी मी देखील नित्यनेमाने दात काढुनी हसायचो तिला हसताना बघून मात्र गुलाबी स्वप्नं बघायचो कधी कुलू तर कधी मनाली बेत ठरायचे मनात हसता हसता तिच्या कवळ्या पडल्या सर्व बेत गेले मसनात ========================== सिद्धेश्वर विलास पाटणकर

अभ्यास केला पण भोकात गेला शिकून काय झाले मोठ्या मोठ्या पदव्या मिळूनही ओझे तसेच राहिले लहानपणी मी खिडकीतून मुले खेळताना बघितली हाती पुस्तक धरूनही वीतभर फाटत राहिली साहेब साहेब करूनहि माझे कल्याण नाही झाले पुस्तक माथी मारूनही माझे बालपण हरवले आज छकुला निरागसपणे अहोरात्र खेळत राहतो मी मात्र इथं कामावरती दिवसभर चोळत राहतो चोळण्यासाठी जन्म नव्हे हा हे कळतेय मजला आज स्वच्छंदी आयुष्य जगण्यासाठी अंगी असावा लागतो माज ============================= सिद्धेश्वर विलास पाटणकर

कसं पटवावं पोरीला ? शोधत होतो लवगुरु अथक प्रयत्नांनी एक मिळाला ज्याची लफडी होती सुरु माग काढुनी भेट घेतली पण वाटला तो थकलेला प्रेमरसात तो न्हाउनी डुंबुनी असेल कदाचित पिकलेला मी पण होतो आसुसलेलो एक पोरगी पटवण्यासाठी सांगेल ते मी करणार होतो माझ्या मधल्या काठीपोटी पदस्पर्श करून मी त्याला म्हणालो मलापण प्रेम करायचंय तुमच्यावानी रुबाबात पार पोरींना घेऊन फिरायचंय ऐकून माझा उद्देश गुरुचे , हरपले सारे भान जुन्या आठवणींनी रडू कोसळले, कंठाशी आले प्राण रडू आवरून मला म्हणाला यात अवघड नसते काही वायफळ बडबड केली म्हणजे पोरी पटतात कशाही अक्कल यांची गुडघ्यात आणि दिडबुद्ध