जीवनमान

मी बिचारा एक म्हातारा ती गेली देवाघरी आज बैसलों हसत एकटा या हास्यकट्ट्यावरी माती सरत चालली होती तरी जीव थकला नव्हता आजही थरथरत्या हातांना ओला स्पर्श हवा होता रोज यायची नटून थटुनी दिसायलाही होती बरी म्हाताऱ्याला हात पुरे तो कशाला हवी आता परी मी देखील नित्यनेमाने दात काढुनी हसायचो तिला हसताना बघून मात्र गुलाबी स्वप्नं बघायचो कधी कुलू तर कधी मनाली बेत ठरायचे मनात हसता हसता तिच्या कवळ्या पडल्या सर्व बेत गेले मसनात ========================== सिद्धेश्वर विलास पाटणकर

अभ्यास केला पण भोकात गेला शिकून काय झाले मोठ्या मोठ्या पदव्या मिळूनही ओझे तसेच राहिले लहानपणी मी खिडकीतून मुले खेळताना बघितली हाती पुस्तक धरूनही वीतभर फाटत राहिली साहेब साहेब करूनहि माझे कल्याण नाही झाले पुस्तक माथी मारूनही माझे बालपण हरवले आज छकुला निरागसपणे अहोरात्र खेळत राहतो मी मात्र इथं कामावरती दिवसभर चोळत राहतो चोळण्यासाठी जन्म नव्हे हा हे कळतेय मजला आज स्वच्छंदी आयुष्य जगण्यासाठी अंगी असावा लागतो माज ============================= सिद्धेश्वर विलास पाटणकर

कसं पटवावं पोरीला ? शोधत होतो लवगुरु अथक प्रयत्नांनी एक मिळाला ज्याची लफडी होती सुरु माग काढुनी भेट घेतली पण वाटला तो थकलेला प्रेमरसात तो न्हाउनी डुंबुनी असेल कदाचित पिकलेला मी पण होतो आसुसलेलो एक पोरगी पटवण्यासाठी सांगेल ते मी करणार होतो माझ्या मधल्या काठीपोटी पदस्पर्श करून मी त्याला म्हणालो मलापण प्रेम करायचंय तुमच्यावानी रुबाबात पार पोरींना घेऊन फिरायचंय ऐकून माझा उद्देश गुरुचे , हरपले सारे भान जुन्या आठवणींनी रडू कोसळले, कंठाशी आले प्राण रडू आवरून मला म्हणाला यात अवघड नसते काही वायफळ बडबड केली म्हणजे पोरी पटतात कशाही अक्कल यांची गुडघ्यात आणि दिडबुद्ध

यज्ञास बैसलों आम्ही आहुतीचा मान घ्यावा भरा झोळी माझीच फक्त भरभराटीचा आशिष द्यावा अवकाळी पाऊस , भूकंपाची जोड त्याला घरे पडली भूकंप येता , पडल्या दगड आणि विटा त्याच चोरुनी यज्ञ मांडला आता आहुतीसाठी आटापिटा तिथे दूरवर चूल पेटली राखण करती दोन मशाली भाकरी रांधण्या तिथेच बैसली सुन्न चेहरा घेऊन माउली महत्प्रयासे पार मशाली आता राहिली फक्त माउली तिला एकदा का आडवी केली आहुतीची मग चिंता मिटली माऊलीचा भोग चढवितो जगणं आलंय जिवा क्षुब्ध व्हाल अशी आस धरितो भरभराटीचा आशिष मज द्यावा ==================================== सिद्धेश्वर विलास पाटणकर

खिशात माझ्या घेऊनि फिरतो वादळ घोंघावते इंद्रधनू भवताली माझ्या सतरंग पसरते भावनांचा लाव्हा जिभेवर आस नाही मज कसली यमकांची मोळी बांधुनी मी विस्तवात टाकली जान्हवी जणू डोळे माझे जिथे तिथे पोहोचते अनुभवाची लाट उसळुनी मनसागरात धडकते लखलखतो तो सूर्य हाती शब्द जाळत फिरतो विसरतो मी रीत सारी आठवेल ते लिहितो कधी बरसतो मेघ सावळा थेंबे थेंबे पाणी काव्य नसे हे अव्वल मित्रा हि तर अनुभवाची कहाणी .... हि तर अनुभवांची कहाणी ................. ===================================== सिद्धेश्वर विलास पाटणकर

नशिबाची परीक्षा घेतली असाच नंबर डायल केला समोरून मधुर आवाज आला हॅलो , मी बोलतेय , बोला ...