जीवनमान

दोनेक वर्षांपूर्वीची गोष्ट .... (तेव्हा शब्दबद्ध केलेला) कोपनहेगन (डेन्मार्क) च्या अतिशय सुरेख अशा स्कॅंडीक मध्ये मुक्काम .. ह्या हॉटेलच्या रिसेप्शन मध्ये भला थोरला पियानो ..काल सायंकाळी एका मडमेने काही गत वाजवली.... व ती गेली....थोड्या वेळाने...इकडे तिकडे बघून..समस्तांची लज्जा त्यजून आम्हीही मग बसलो... मंदशा सरत्या संधीप्रकाशात थोडा यमन छेडला...

किडे करणे हा स्वभाव...घराचे ग्रील रंगवणे हि गरज..कालदिन एक रंगाचा डबा ब्रश पोलिश पेपर घेऊन आलो.सकाळी सकाळी कामाला लागलो ...थोडे रंगवल्यावर हातातील मोज्याचा रंग ग्रील ला पुसल्यावर मेंदू लहर आली व सरळ हातानेच रंग चोपडू लागलो...अरे वाह वेळ वाचू लागला ...पण हातमोजा फाटला ...बरबटलेल्या हाताने (किटलेल्या कानाने..."तुझे नस्ते उद्योग..हे तुझे काम आहे का ?..हे नंतर कोण आवरणार ?वगैरे वगैरे ' ) काय करावे असा विचार करत होतो तेवढ्यात आमचे वाचमन थोरात काही कामासाठी आले माझ्याकडे विचित्र नजरेने बघत बघत बोलू लागले ...आणि तेवढ्यात .."कपड्याच्या तुकड्याने रंग लावावा" हे वाक्य त्यांच्या तोंडून व माझ्या मन

मला जाणवत असलेल्या विविध गोष्टी (संकीर्ण संग्रह म्हणा हवं तर) इथे एकत्रित लिहितो आहे. कुणाला काही दुरुस्ती सुचवायची असल्यास, मूळ मुद्द्यांत भर टाकायची असल्यास(किंवा लेखाला छानपैकी शिव्या घालायच्या असल्या तरी) स्वागत आहे. . . हे अमुक पुरेसे "आधुनिक " नाहित; ते तमुक आधुनिक आहेत; असं येतं बोलण्यात कधी कधी. " आधुनिक " ह्या शब्दाखाली जे जे काही येतं; त्यावर अमेरिकन आचार-विचार-संस्कृतीचा मोठाच पगडा दिसतो. शिवाय "आंतरराष्ट्रिय" , "जागतिक" ह्या शब्दाचा खरा अर्थ खूपदा "अमेरिकेच्या कानावर पडलेली गोष्ट" असा असतो. "अमुक अमुक माणसाच्या कार्याची आंतरराष्ट्रिय सतरावर दखल घेतली गेली " म्हणजे अमेरिकास्थित/स्प

घटस्फोट 'लहानपण देगा देवा' असं म्हणण्या इतपत लहानपणीचे दिवस चांगले होते तिचे. पण कळायला लागल्यापासून किंवा कळत्या वयापासुनच दिवस पालटले. सतत घरातलं वातावरण तणावाचं राहू लागलं. वडिलांचं दारू पिण्याचं प्रमाण दिवसें-दिवस वाढत होतं. आणि दारूमुळे होणार्या आई-वडिलां मधल्या भांडणांचं प्रमाण देखील वाढतच होतं. तसं नाही म्हटलं तरी आधी तिला तिच्या भावंडांचा आधार वाटायचा. पण कालांतराने भावंडांमध्ये देखील तणावाचं वातावरण निर्माण झालं. घरातील प्रत्येक दिवस प्रत्येकजण तणावाखाली वावरत होता. घरात तणाव निर्माण होण्यासाठी किंवा भांडणं होण्यासाठी आता कुणालाच विषयांची कमतरता भासत नव्हती.

“भाजपाचा चौखूर उधळलेला वारू रोखला गेला की दिल्लीत!

पंतप्रधान महोदय, सादर प्रणाम, (हे पत्र २०१२ साली, तत्कालीन पंतप्रधान श्री.मनमोहनसिंग ह्यांना उद्देशून लिहिलेले असले तरी आजही ते संदर्भहीन झाले आहे असे नाही. वाचून सांगा की, याबाबत आपण काय म्हणता?) स्वातंत्र्यप्राप्तीनंतर आज पासष्ट वर्षांहून अधिक काळ लोटला आहे. तरी अजूनही, भारतात कर्त्यास त्याचे उचित उत्तरदायित्व सुपूर्त करण्यात आलेले नाही ही दुर्दैवाची गोष्ट आहे. मी हे का म्हणत आहे ते आधी स्पष्ट करतो. भारतातील सर्वात प्रमुख व्यवसाय शेतीचा आहे असे मानले जाते. सरकार नागरिकांकडून कर प्राप्त करून त्याचे बळावर शासन-व्यवहार चालवत असते. थेट कराचा मुख्य हिस्सा प्राप्ती कर समजला जातो.

“काय आज तुझी बाई नाही आली का? “नाही” “२६ जानेवारी, नॅशनल हॉलीडे का?” “तिला तिच्या मुलांना फिरायला घेउन जायचे आहे” “काय?” “हो तीन चार महीन्यातून एकदा मुलांना कुठेतरी फिरायला घेउन जायला सुट्टी घेते.” मी अवाक. खरे म्हणजे मुलांना फिरायला घेउन जाणे यात आश्चर्य वाटण्यासारखे काही नव्हते आपण ते नेहमीच करतो परंतु कामवाली बाई ही मुलांना फिरायला घेउन जायला नियमित सुट्टी घेते हे जरा नवीन होते. त्यामुळे आश्चर्य वाटले पण तसा विचार केल्यास ही फार आशादायी अशी घटना होती.