छायाचित्रण

हे मी जो पोलाद कारखाना चालवितो त्यातील विनाखंड ओतकाम (Continuous Casting) करणार्‍या मशीनवरील छायाचित्र आहे. (पाच स्ट्रँड्स असले तरी चित्रात चारच स्ट्रँड्स दिसत आहेत.) अशी आणखी छायाचित्रे पहायला आवडत असेल तर प्रतिक्रिया, पोस्टहापिस किंवा खरडवही द्वारा कळवा. मला उगीच अशा चित्राद्वारे आपल्याला बोअर करायचे नाहीं. पण दुरून पोलाद कारखाने गोंडस दिसतात म्हणून लिहिले आहे. इलेक्ट्रिक आर्क फर्नेस, लेडल फर्नेस, कंटीन्युअस कास्टिंग व हॉट रोलिंग असे विभाग आहेत. सुधीर काळे

मी जिथे रहाते ते कुमामोतो शहर, माझं याबे गाव आहे तरी कसं? ते पहायचं असं कित्तीतरी दिवस वाटत होतं. पण "आज जाऊ, उद्या जाऊ" असं करता करता चक्क दोन वर्ष उलटून गेली. आणि मग ह्यावर्षी आईबाबांबरोबर त्यांची दुभाषी म्हणून जायचा योग आला. आणि मी कुमामोतोच्या प्रेमात पडले. का? त्याचं हे (प्रकाश)चित्रमय उत्तर... माऊंट आसो...ऊर्फ आसोसान हा अगदी माझ्या "बगल मे" म्हणावा तसा. घरापासून गाडीने फक्त चाळीस मिनिटांवर. जपानमधला सर्वात मोठा जिवंत ज्वालामुखी. खरं म्हणजे हे चार पर्वत. पण ह्यातला एकच जिवंत आहे. (नशीब!) ह्याचं सहाशे मीटर रुंदीचं मुख पाहिलं की आपलं मुख उघडं पडतं.

आमच्या घरचा गणपती आमच्या घरचा गणपती सार्वजनीक गणपती (माझा आवडता) खूपच सुंदर मुर्ती आहे (एकदम जीवंत) सार्वजनीक गणपती

मी हे छायाचित्र संपादित केले आहे. आपल्याला ते कसे वाटले त्यावर आपली प्रतिक्रिया द्यावी! काही उनीवा असतील तर त्या सांगाव्या तसेच त्यावरील उपाय सुचवावे.

या श्रावणातील चौथ्या सोमवारी त्रंबकेश्चर ला गेलो होतो. गावात मंदिराजवळ पाऊस होता व मंदिरात कॅमेरा नेता येत नव्हता. बाहेर गर्दीचे काय फोटो काढणार? ती तर सगळीकडेच आहे. दुपारी आम्ही गंगाद्वार या डोंगरावरील ठिकाणी गेलो होतो. तेथेही सतत पाऊस चालू होता म्हणून काही फोटो काढता आले नाही. जे काही तिन चार फोटो काढले ते खाली देत आहे. गंगाद्वार च्या पायर्‍या चढतांना दिसणारा ब्रम्हगीरी चा पर्वत. याच पर्वतावर गोदावरी नदी उगम पावली आहे. श्रावणातील तिसर्‍या सोमवारी या पर्वताला सुमारे ३० ते ६० किमी ची फेरी मारतात.

गणपतीला दोन बायका होत्या. आता प्रथेप्रमाणे त्यातील एक आवडती आणि दुसरी नावडती, हे ओघाने आलेच! लालभडक जास्वंद हे गणपतीचे आवडते फूल. अगदी लाल जरी नसले तरी फिक्क्ट गुलाबी जास्वंददेखिल गणपतीला चालते. पण पिवळे? छे छे! पिवळा जास्वंद हा नावडतीचा! त्यातून हा पिवळा जास्वंदही तर्‍हेवाईक!

या मंगळवारी अचानक तुळापुरास जाण्याचा योग आला. छत्रपती धर्मवीर संभाजी महाराज व छंदोगामात्य कवी कलश यांच्या धर्म-बलिदानाच्या आठवाने ऊर भरुन येत होता. ईतिहासकारांनी दुर्लक्षलिले, काही अगम्य चुका (की थोरल्या छत्रपतींच्या राजकारणातील अतर्क्य खेळ्या व जबाबदार्‍या वयाच्या ८व्या वर्षापासुन शंभर टक्के यशस्वी करणारे), आप्तांच्या रोशाला फशी पडलेले आणि पराक्रमासोबत कवित्वाचे बहुमोल लेणे घेऊन जन्माला आलेल्या त्या महान योध्याचा जीवनपट डोळ्यापुढे सरकत होता.

या वेळी आम्ही घरीच मुर्ती बनवली. माझे मित्र श्री मुकुंद जहागिरदार ह्यांच्या मार्गदर्शनाखाली प्रयत्न केला आहे. छोटासा स्लाइड शो बनवला आहे. http://picasaweb.google.com/lh/sredir?uname=pathak333&target=ALBUM&id=5373460967945285361&authkey=Gv1sRgCK3O7MrD8pS4kgE&feat=email आस्वाद घ्यावा धन्यवाद चिंतामणराव