विरंगुळा

भातुकलीच्या खेळामधले, राजा आणिक राणी..... अर्ध्यावरती डाव मोडला, अधूरी एक कहाणी..... हातामध्ये हात गुंफुनि, बालपणी ते बागडले .... अल्लडपणे त्या प्रेमाचे, बंध गुंफिले गेले... कधी राजाचे डोळे विचारिती, घरट्यात राहशील माझ्या? राणीला ही कळली त्याची, शब्दावाचूनि भाषा... वचन दिले त्यांनी परस्परांना, मानुनि जीवनसाथी... आयुष्यभर साथ देण्याच्या, बांधल्या रेशीमगाठी... त्यांच्या घरट्यापुढे उमलल्या, सुखस्वप्नांच्या वेली... राणीच्या वेणीत माळे राजा, जाई जुई चमेली... ते दोधे आनंदाच्या डोही रमले, काळ लोटला काही... पण राजा-राणीचा हा संसार, नियतीला बघवला नाही... नियती अचानक एके दिवशी, वादळ घेऊनि आली...

हा थरकाप उडवणारा...आदिम ध्यास.. हीच आमच्या आदिम घासामागची प्रेरणा! ;) ...आदिम घास... ================================ अमूर्त अनाकलनीय कवितांपासून.. लपूनछपून.. स्वत:ला वाचवत.. फिरत होतो, अगदी तेव्हापासून! मी टाळत होतो... प्रत्येक असह्य कविता... जीवघेण्या प्रतिकांतून.. उपमांच्या कराल जबड्यांतून.. थरकाप उडवणार्‍या रुपकांपासून.. दूर.. दुबळ्या वाचकासारखं जगत..! त्याच विडंबनाच्या ध्यासापोटी.. दुर्बल वाचकाचा लेखक झाला.. लेखकाचा झाला विडंबक... लेखणीत चळ, शब्दात घोळ असलेला... चक्रम.. विक्षिप्त..! आणि त्या बरोबरच जन्माला आली.. वक्रोक्तीतली हूल...