हे खरंतर केवळ सिनेमाचं परीक्षण नव्हे..... मला आवडला , तुम्ही बघा असं आणि इतकंच ही नव्हे... सिनेमा पाहताना त्यापेक्षा काही जास्त जाणवत होतं ते सांगावंसं वाटतंय म्हणून हे थोडंसं लेखन. आधी गोष्ट सांगतो.... अगदीच थोडक्यात सांगायचं तर दिल चाहता है सिनेमामध्ये झंकार बीट्स सिनेमा मिक्स केला तर रॉकऑन तयार होतो. मॅजिक नावाचा रॉक बँड चालवणार्‍या चार मित्रांची ही गोष्ट .... आदित्य ( फ़रहान ) ,के.डी( पूरब) , रॉब ( ल्यूक केनी) आणि जो ( अर्जुन रामपाल) असे चौघे मित्र दहा वर्षांनंतर पुन्हा भेटतात. दहा वर्षांपूर्वी त्यांची म्यूझिक आल्बम बनवण्याची इच्छा काही कारणाने अपुरी राहिलेली असते आणि थोडासा गैरसमज + थोडा कडवटपणा ठेवून ग्रुप फ़ुटतो... दहा वर्षांनी प्रत्येकजण वेगवेगळ्या कामात व्यग्र आहे, आदित्य हा यशस्वी श्रीमंत इन्व्हेस्टमेंट बँकर आहे पण म्यूझिकचा हा सर्व भूतकाळ त्याने जाणीवपूर्वक विसरायचं ठरवलं आहे, पण तो आतून सुखी नाही, त्याचा बायकोशी संवाद नाही, यांत्रिक पद्धतीने जगत आहे.....पण त्याची बायको या तिघांना नवर्‍याच्या वाढदिवसाच्या सरप्राईज पार्टीनिमित्ताने एकत्र आणते आणि बँड पुन्हा सुरू होतो, पण प्रत्येकाची आर्थिक परिस्थिती आणि प्राधान्यक्रम समान नाहीत, विशेषत: जो आणि आदित्यचे...... विविध अडचणींवर मात करून हे चौघे पुन्हा स्टेजवर पर्फॉर्म करतात, त्याची ही गोष्ट. गोष्टीत नवीन काही नाही, तरीही काहीतरी फ़्रेश आहे ( कदाचित नेहमीचा स्टार नाही म्हणून असेल), नॆरेशन स्टाईल / कथनशैली दिल चाहता है च्या जवळ जाणारी.... ( दोघेजण ग्रुपच्या फ़्लॆशबॆकबद्दल आठवत बसतात वगैरे, मित्रांच्यातले गैरसमज आणि पुन्हा एकत्र येणे, दिल चाहता है ची आठवण अपरिहार्य)... ..... रॉक संगीत मला आवडत नसूनही गाणी चक्क बरी वाटली.... उडते अर्थपूर्ण शब्द गंमतशीर.... एकूण संगीतही छान आहे. फ़रहान अख्तर मला दिग्दर्शक आणि लेखक म्हणून आधीपासूनच आवडतो.यात त्याने अभिनयही अप्रतिम केलेला आहे.त्याचा दहा वर्षांपूर्वीचा रॊकस्टार लूक आणि दहा वर्षांनंतर सर्व भूतकाळ पेटीत गुंडाळून ठेवलेला यशस्वी बिझनेसमन असं रूपांतरण अप्रतिम..... मध्यंतराजवळचा त्याचा बायकोशी भांडणाचा संवाद आणि शेवटचा जोच्या बायकोशी होणारा संवाद लेखनात जबरदस्त जमून आलेला आहे.स्वाभाविक लिहिलेले संवाद आहेत.ओढून ताणून मेलोड्रामा करायचा अजिबात प्रयत्न नाही.अर्जुन रामपाल आणि त्याच्या पत्नीचे काम करणारी शबाना गोस्वामी हिचे कामही उत्तम झालंय. हे सगळं असो. मला यात जास्त जाणवलेली गोष्ट म्हणजे केवळ रॊक वाद्यवृंदाने बनवलेलं संगीत इतकाच मर्यादित विषय नाही हा. तुम्हाला मनापासून जे करायला आवडतं ते तुम्ही केलं पाहिजे, असा हा चित्रपट सतत सांगतो.... मध्यंतरापर्यंतची आदित्यची घालमेल आहे, जी द्विधा मनस्थिती आहे,त्यात कित्येकांनी स्वत:ला पाहिलं असेल..... ... कॊलेजमध्ये असताना आपण कशाच्या तरी बाबतीत पॅशनेट होतो (चित्रकला असेल, अभिनय असेल, वाचन - लेखन असेल, गिर्यारोहण, एखादा क्रीडाप्रकार असेल) पण आता ते सारं कुठंतरी दूर असल्यासारखं होतंय....हुरहूर आहे, अस्वस्थता आहे..... भौतिक प्रगती आहे,संसार चांगला चालू आहे, उत्तम नोकरी / प्रमोशन्स आहेत, गाडी / बंगला/ नोकर चाकर आहेत, पण समाधान ? ... मला काय करायचं होतं आणि मी आत्ता काय करतोय, हा प्रश्न आणि हे उत्तर सगळ्यांच्याच बाबतीत सारखं नसणार..... Twenty years from now you will be more disappointed by the things that you didn't do than by the ones you did do. ... हे मार्क ट्वेनचे प्रसिद्ध वक्तव्य या सिनेमासंदर्भात कोणत्यातरी मुलाखतीत ऐकले..... अगदी योग्य आहे हे या सिनेमासंदर्भात. अर्थात कला क्षेत्रात पूर्ण वेळ व्यवसाय म्हणून झोकून देणे सोपे नसतेच. .. कलाकार म्हणून ज्याच्या त्याच्या कौशल्याची (आणि धीर धरण्याची, नशिबाची) ती कसोटीच...आपली आवड हा पूर्णवेळचा व्यवसाय होणे हा अत्यंत नशिबाचा भाग आहे....हा तर एक स्वतंत्र विषयच आहे... ..पण किमान छंद म्हणून तरी आपल्या आवडी जोपासायला हव्यात.... त्यासाठी क्वॉलिटी टाईम द्यायला हवा.हे तरी या रॉकऑनच्या निमित्ताने पुन्हापुन्हा जाणवले....