मिसळपाव
ओंजळ (रान)फुलांची...
सगळ्यांची फुले बघुन, आमची फुल ना (रान) फुलाची पाकळी....
१. 
२. 
३. 
४. 
५.
२.
३.
४.
५.विरंगुळा
सुगरण ??
मध्यतंरी कोल्हापुरला गेलो होतो. त्यावेळी चिमण्यांचा आकाराचे काहि पोटावर पिवळसर झाक असलेल पक्षी अचानकच दिसले.
सहजच म्हणून घराच्या मागच्या बाजुला गेलो आणि बघतोय तर काय मला दिसली ही एक सुखी समृद्ध कॉलनी.
तिच नाव बहुद्धा "आदर्श कॉलनी"च असेल बॉ. :)
बघा बघा तुम्हीदेखील बघा.
मग जरा ह्या कॉलनीतील रहिवाशी कसे आहेत आणि काय करत आहेत हे बघुया म्हणल तर हे महाशय दिसले.
बहुद्धा मनातच म्हणत असतील, "छे एक घर असताना देखील ह्या आमच्या बयेन दुसर घर बांधायला सांगितलय.
तिला काय जातय नुसतच सांगायला.
मग जरा ह्या कॉलनीतील रहिवाशी कसे आहेत आणि काय करत आहेत हे बघुया म्हणल तर हे महाशय दिसले.
बहुद्धा मनातच म्हणत असतील, "छे एक घर असताना देखील ह्या आमच्या बयेन दुसर घर बांधायला सांगितलय.
तिला काय जातय नुसतच सांगायला.आणि थोडी ओली फुले
एवढ्या लोकांनी त्यांचे फोटो इथे टाकले, मग माझ्या कॅमेय्राला फार वाईट वाटायला लागलं. मला तो "आत्मवृत्तात" (तेच ते, आपण शाळेत लिहायचो ते) सांगत होता की त्यालापण तो किती चांगला आहे ते दाखवायचं आहे. आणि खरडवहीतल्या फोटोची बरीच चौकशी झाली त्यामुळे फारच उल्हसित झाला तो! मग काय मी गेले हापिसाच्या मुख्य इमारतीच्या समोर आणि वेडीवाकडी वाकून त्याला बिचाय्राला कामाला लावलं (इतरांकडून काम करवून घेण्याची माझी जुनीच खोड हो!).
प्रेमालाप
प्रियकर : प्रीये, तुझा चेहरा तर एखाद्या आरक्त कमळावर पडलेल्या दवबिंदू सारखा टवटवित दिसतो आहे. आणि मावळत्या सूर्याची कोवळी किरणे हलकेच त्याच्याशी लडिवाळपणा करीत आहे. आहाहा हा.. तुझ्याकडे पाहताना माझे भान कसे हरपून जाते आहे !
प्रेयसी : राजा, तुझे हे साहित्यिक बोलणे मला भारी आवडते. तुला या असल्या उपमा सुचतातच कश्या ते मला कळत नाही.
प्रियकर : ते पहा प्रीये, तळ्यातल्या कमळफुलांनी कसा सुगंध या वातावरणात कोंदून भरला आहे. कमळाभोवती गुंजारव करणारे ते भ्रमर पहा कसे या कोमल समयाला उचित असा नाद करत आहेत.
प्रेयसी : होय ना !
प्राजुच्या कल्पनेचा विस्तार !
कवितेची पार्श्वभूमी:
काल संध्याकाळी प्राजुशी फोनवर बोलताना तिने सहज एक ओळ सांगितली. ती ओळ अशी --
हृदयात सागराच्या फेसाळती लाटा
प्राजु म्हणाली, "बघ, तुला ह्या ओळींवर पुढे काही करता येतं का? गझल, कविता काहीही !"
नंतर रात्रीपर्यंत हा विषय डोक्यातून निघून गेला होता. असं म्हणतात आपण रात्री झोपतो तेव्हा आपलं सुप्त मन जागंच असतं. पहाटे तीन-साडेतीनला झोप चाळवली गेली तेव्हा दुसरी ओळ सुचली. अर्धवट झोप, अर्धवट जाग अशा अवस्थेत कधीतरी डोक्यात बहुतेक कवितेचा आकृतिबंध आला.
Taxonomy upgrade extras
(खायचे आहे कुठे?)
अजब यांना 'जायचे आहे कुठे?' हा पडलेला प्रश्न बघून, आम्हाला बहुतेक रोज रात्री पडणारा प्रश्न डोळ्यांसमोर न येता तरच नवल!
काल रात्री प्रश्न पडला, खायचे आहे कुठे?
चापली अंडा-करी, 'संदेश'* तो आहे कुठे?...
ओळखीचे भेटले ते लोक सारे हासती
ढेरपोट्या कसरतीला चालला आहे कुठे?...
सॅलडे तर येत होती, जात होती नेहमी
मी म्हणालो, पण मला लाडू बघू आहे कुठे?...
दिसत असती तीच ती स्वप्ने मला का सारखी?
कोण तो?