विचार

आधीची कविता - My Sorrow ही अजून एक दुसरी जुनी, पण आजही आवडणारी कविता. आयुष्यात बर्‍याच वेळा 'पण मीच का?', 'Why Me?' हा प्रश्न सतावतोच. कधी अक्राळविक्राळ रूप धारण करून आपण आणि इतर ही दरी इतकी रुंद करतो की एकाकीपण, कोणी समजून गेऊ शकत नाही हा सल प्रत्यक्ष दु:खापेक्षाही जास्त त्रास देतो. Experiences are so personal, they can't make anyone else wiser! असं म्हणून गप्प व्हायचं. ही कविता अशाच काळत लिहिली आहे जेंव्हा मी खूप हताश आणि निराश झालो होतो.

3

आज कित्येक दिवसांनी आलोय तुझ्याजवळ निवांतपणे. तुझं हे सौंदर्य नेहमीच मला भुरळ घालतं, आजही घालतंय! हे मोहक रूप डोळ्यांत साठवून घ्यायला उभा जन्मही अपुरा पडावा. तुझ्याजवळ कधीही येऊन बसलो की खूप शांत, प्रसन्न वाटतं. हलकेच तुझ्या कुशीत गाढ झोप लागते नि रोजच्या दगदगीने थकलेल्या मनाला खूप आराम मिळतो. डोळ्यांना सुखावणारी ही दाट वनश्री, सोनसळी नव्हाळी ल्यालेली ही साळीची शेतं, भयाण गडगडाटांनी आसमंत भरून टाकणारे ते कृष्णमेघ, जीवाच्या आकांताने कोसळणार्‍या त्या जलधारा, त्या तिकडे मखमली गालिच्यावर लकाकणारी सोनेरी उन्हं, ही अवखळपणे डोंगरदर्‍यांना गुदगुल्या करत बागडणारी नदी - अरे आणखी किती वेड लावशील?!

प्रेरणा : http://www.misalpav.com/node/20432 आणि डिस्क्लेमर : कृपया धाग्याला फक्त उत्तर द्यायचे म्हणुन हे लिहिलेले नाही.. आणि ते शुद्धलेखनाबद्दल ही जाताजाता माफी असावी .. ------------------- माणसाच आयुष्य अस असत, की बरेचश्या गोष्टी करायचय राहुन जातात.. आपलेच बघा ना , कॉलेजला असताना आपल्याला नाटक ही आवडत होते , फुटबॉल ही खेळायला आवडत होते.. मोठ्यांचा आदर ठेवुन होतो म्हणुन ( आणि स्व कमाई करत नसल्याने ही) त्यांनी दिलेल्या मार्गावर चालणे हे व्रत माणत होतो... पुढे जाऊन शिकल्या सवरल्यामुळे नोकरी धरलेली .. बायको.. मुले..

कोर्टरूम या बॉलिवूडमधल्या अत्यंत महत्त्वाच्या जागेवर "कटहरे में खडा रेह के" अनेक भल्याबुर्‍या लोकांच्या आयुष्याचे फैसले होत असतात. काहीवेळा बाइज्जत बरी तर काहीवेळा मिलॉर्डच्या पेनाचं निब मोडून कांडकं पाडलं जातं. मुळात सिनेमात असल्याने केस कोर्टात झटपट उभी राहून झरझर चालते.. भिंतीवरची गांधीजी, गांधारी बनून हातात तराजू धरुन ताटकळणारी न्यायदेवता आणि सईदजाफरीछाप न्यायाधीश हे निकाल लावण्यासाठी पूर्ण सक्षम आहेतच.. पण तरीही..

3

3