प्रकटन

(सदासर्वदा) तो मी नव्हेच

जहाल नेते भाषणे करुन लोकांची माथी भडकवत असतात. पण त्यांच्या मनांत वेगळेच असते. बाकी कवितेतच वाचा.

समतेचा टिळा
लावून सर्वांशी खेळा
स्वतःला मात्र वगळा ॥
आश्वासने मोहात मिसळा
स्वप्नांचा फुलवा मळा
प्रत्यक्ष मदत मात्र टाळा
नुसताच वाजवा खुळखुळा ॥
शिव्यांनी जाळा
टीकेने डागाळा
स्वतःला मात्र संभाळा ॥
जातपात उगाळा
काढा बाहेर कोथळा
भावनांशी खेळा
वाहू द्या जखम भळभळा ॥
पण काढला जर कोणी गळा
तर म्हणावे बाळा ऽ ऽ
तुझ्यासाठीच सोसतोय या कळा ॥

प्रिया तुझ्या प्रितीमध्ये हृदय माझे गुंफले,
रोमरोमी माझ्या सख्या चांदणे बघ शिंपले...

हिरवाईचा पल्लव, पसरून काठावरी
मोहक कटी मिरवी, ती सरीता तटावरी
आज तिचे देहभान, सागरातच गुंतले..
रोमरोमी माझ्या सख्या चांदणे बघ शिंपले...

चंद्र लाघव पाहूनी, मौज कोण वेडावली
घेण्या कवेत बिंबाला, नभाकडे झेपावली,
त्या प्रितीच्या खेळामध्ये, अस्तित्व तिचे संपले
रोमरोमी माझ्या सख्या चांदणे बघ शिंपले...

स्पर्श तुझा निशिगंधी, श्वास माझा थांबला
तनू वेडी बावरली, शब्दही ओठी थांबला
मिठीत घेत मजला, अधर माझे चुंबिले
रोमरोमी माझ्या सख्या चांदणे बघ शिंपले...

श्रध्दा जेव्हा अश्रध्द होते,
माणसामधले माणुसपण जाते
जगण्यामधले जीवन जाते
माणसाविना माणसाचे
खरचं का कुठे काही अडते ?

श्रध्दा जेव्हा अश्रध्द होते,
मनाची कवाडे भकास होतात
श्रध्देच मन निराश होते
प्रेमाला माणुस पारखा होतो
पण कुणाला असा किती फरक पडतो ?