वीररस

(एनसीसी त असतांना या कमांड्स ऐकायची सवय होती. आता सहज आठवल्या. गेयता येण्यासाठी काही शब्द अ‍ॅडावलेले आहेत. या हुकूमांना कोठेतरी लय असते म्हणून काव्यविभाग निवडला आहे. रोष नसावा. )

माझी आयुष्यातली सर्वात मोठी चुक...
मी तुझ्यावर निस्सीम प्रेम केलं...
पण तरीही दगा दिलास तु....
माझं आयुष्यंच, उध्वस्त झालं....

तु केलं ते चांगलं केलंस...
पण मला ते पचवणं कठिण गेलं...
शांतपणे चालणार्‍या माझ्या आयुष्यात...
एक विनाशकारी वादळ निर्माण झालं...

खुप प्रयत्न केला तुला विसरण्याचा...
पण तुला विसरणं कठीण आहे...
कारण तु दिलेली विश्वासघाताची जखम...
ह्रुदयात ताजी अजुन आहे...

टिपः माझी एक कविता एका महाभागाने चोरुन चक्क आपल्याच नावाने चेपुवर प्रकाशित केली आणि ती नेमकी माझ्या मित्राने पाहीली आणि मला कळवले. ते बघुन असा संताप आला आणि ही कविता सुचली. जरा अतिशियोक्तीच झाली आहे, पण भावनेच्या भरात......... ;)

चोरून चोरून तुम्ही चोरणार किती
आहे अस्सल हिरा इथे माझिया हाती

चोरून काय साधले तुम्ही शब्द माझे ?
उजळल्याविना राहील का प्रारब्ध माझे ?

आहे अजूनही लेखणीला माझ्याही धार
येतो सरसावूनी शब्दांना अजूनच खुमार

या कवितेची प्रेरणा---प्रकाश१११ यांची निधर्मी देशात..!! ही कविता,हे उघड आहे.पण तरीही दोन्ही मध्ये एक मूलभूत फरकही आहे. तो हा,,,की विषय व भावना जरी एक असली, तरी त्यांनी जे चित्र उभं केलय,त्यापेक्षा अधिक वस्तुनिष्ठ होण्याचा माझा प्रयत्न आहे.

धार्मिकांच्या आतमध्ये निधर्मी हा देश आहे
धर्म त्याचा आत्मा अन सेक्युलरी वेष आहे

काही असे निधर्मी काही तसे स्वधर्मी
सांगोत कोणी काही डोळ्यात फक्त गुर्मी
झेंड्यात फक्त त्यांच्या देशभक्ती 'पेश' आहे

मानव जेंव्हा अदीम अवस्थेतून पुढे सरकला,त्या काळात धर्म कल्पना बाल्यावस्थेत होत्या,पुरुष प्रक्रुती यांच्या मिलनातून स्रुष्टी घडली...हा सामान्यतः भारतीय पौरुषी धर्मांचा पाया आहे.ही कल्पना कमी अधिक फरकानी सगळीकडे आलेली आहे. याच कल्पनेला आधारभूत मानून पुढचा पुरुष/प्रक्रुती यांचा आजचा सवाल-जबाब लिहिला आहे...

पु-मरणं येऊ दे याचे तेंव्हा,काशास चिंता आज करू?
बेधुंदीचा जीवन प्याला,का जहराने उगा भरु?....गं गं गं गं$$ माझे बाइ..!

प्र-धाडस ठायी असेल भारी,सावध चित्ता जरा करा
बेधुंदीही मरण दावीते,तीथे मनाला अवर जरा...रं रं रं रं$$ माझ्या राजा..!

एकदा शंकर देवळात
कान उघडुन बसला
भक्तांच्या ललकाय्रा ऐकुन
खुदकन मनात हसला

भं...भोले..ही अरोळी
खरोखरच छप्परतोड
कुणाच्या मनाची जखम
तर कुणाचा नुसताच फोड

माझ्याकडे येणारे असेच
कुणी शांत,कुणी भेदरलेले
आयुष्याच्या कलहात
कुणी मिटलेले,कुणी विटलेले

होते काहो ती अरोळी..
जीवनरोगाचे औषध?
का थोड्या वेळाचं मलम
नी शेवटी नुसतीच खदखद

तुंम्ही म्हणाल या खेरीज
दुसरा जालीम उपाय काय?
का तुंम्हीही अमच्यासारखेच..?
समस्या आली...की बाय बाय

श्लील अश्लील

जन्मताक्षणी मी आईला विचारलं
माते माझा जन्म श्लील की अश्लील
माता म्हणाली बाळा श्लील रे श्लील
मग मी धर्ममार्तंडांना म्हणालो
मार्तंडहो माझा जन्म श्लील की अश्लील
ते एकरवानं उद्गारले
अश्लील अश्लील

कधीकधी माझ्यातच पाहतो मी
एक बेहद्द नाममात्र घोडा
पाठीवरती जीन मखमली
पायी रुपेरी तोडा
म्हणे कुणासाठी, कुणासाठी, कशासाठी, कुठवर
इमानाने जन्मभर रेटायचा ऐसा गाडा ?

कधीकधी माझ्यातच पाहतो मी
भव्य हिमालय तुमचा अमुचा
ज्याच्या छातीचा फोडुनिया कोट ,
गुलाम केले गेले जयाने लोक तीस कोट.
बोलेना तो खळ मैंद म्हणती बळकट धश्चोट
कर्मठ जो प्राणी तो पोंचट.

कधीकधी माझ्यातच पाहतो मी
गणपत वाणी बिडी पिताना
चावायाचा जो नुसतिच काडी
नाही खर्चिली कवडी दमडी
नाहि वेचिला दाम
श्रीराम जयराम जयजय राम.

माझी कविता माझ्या आवाजात....मला नक्की कळवा तुम्हाला कशी वाटली ते?