शृंगार

उधाणलेला समुद्र, बेफान लाटा, गार वारा, अन... अन... हात तुझा हातात. पौर्णिमेची रात्र, खिडकीखाली नक्षत्रांचा सडा पायी घेऊन उभा पारिजात, मंत्रमुग्ध सुगंध, अन... अन... हात तुझा हातात. पावसाची रिपरिप, अंगावर कोसळणाऱ्या सरी अथांग भिजलेलो मी, अन... अन... हात तुझा हातात थकलेला जीव, खोलीभर अंधार. एकटेपणाची बोचरी जाणीव, अन... अन... हात तुझा हातात घाबरलेलो मी, बिथर्लेलो मी, कुशीत डोकं ठेऊन रडणारा मी, अन... अन... हात तुझा हातात बागेत खेळणारी आपली छकुली, दुडक्या चालीने दवडणारी ती, कौतुकाने पाहणारा मी, अन... अन...

3

काळ्याभोर मेघांची नभात दाटी असावी तुझ्या डोळ्यात मी भिजावे अन् तू माझ्या नसानसात भिनावी गडगडते ढग तुटून एकच सर अशी बरसावी त्यांनी माझ्या मनाची दशकांची तहान शांतवावी माझ्या देहाच्या वृक्षावरील अवघी पाने चिंब होऊन ओघळावी त्याच वृक्षाला लिपटलेल्या लाजाळूप्रमाणे तू मोहरून मिटावी कृष्णरंगी मेघांमागून सूर्याने सप्तरंगी किरणांची जाळी पसरवावी सांजेमागून येणारी अवनीही त्यावर लुब्ध होऊन थबकावी आता जरा पाऊस रिमझिम व्हावा अन् कडाडती विजही थकावी तुझे हात माझ्या हातात असावे अन् नजरेत नजर गुंतावी रिमझिम झालेल्या पावसात चिंब होऊन तू गोडगोड व्हावी माझ्या उबदार मिठीत येताच हलके हलके विरघळाव

अबोल प्रीत, उमलतेय पाकळी हळू हळू कि नेत्र सांगती कथाच आपुली हळू हळू?? हृदय भरून वाहती, तुझेच स्पंद अंतरी भरेल का मनातली हि पोकळी हळू हळू?? सुरेल मारवा तुझाच भारला इथे तिथे तुझाच पूरिया घुमेल राऊळी हळू हळू तनूवरी शहारला जसा तुझाच स्पर्श रे उधाणले उरांत श्वास वादळी हळू हळू तुझाच गंध घेउनी, खुलेल कंप लाजरा भिजेल देह कस्तुरीत ...मखमली हळू हळू कधी सरीत अन कधी तुझ्या उन्हांत नाहते पहा तुझीच घेरतेय सावली हळू हळू.. - प्राजु

लोक्स चारोळीचे धागे बनवताहेत. म्हटले आपण पण न लाजता (कोण हसतोय रे तो? आहे. आहे मला थोडीशी का होईना लाज) जे काही आहे ते प्रकाशावे. वादसंवाद करताना निर्मिती झालेली आहे त्यामुळे श्रेय अर्थातच मला नाहीये. प्रस्तावना पुरे झाली. तर सादर आहे माझे शेरोशायरीतले पहिले अपत्य. घाव तो होता जुना पण वर्मी नव्याने लागला पुसटल्या जखमांना जणू आज स्पर्श कुणाचा जाहला आली अशी कळ उरी, आली उरी कळ अशी जणू अंत मी स्वतःचा, आज जवळ पाहिला

वर्षे सुकली गुच्छ बांधले काडी एक तयातिल चंदन वळून मागे शोधू पाहे; गंध मंडली; शापित मन उगाळली आयुष्ये परि ना वात सरे ना ऋतुमंथन काळावरती ठसे अबाधित; तलम रेशमी हे बंधन घटअमृतसय निराकार; उभयांना विरहाचे प्राक्तन शोध निरागस क्षतापलिकडे; रोज सागराचे स्पंदन .............................अज्ञात

रोज रोज संध्याकाळी ; टिंब रंगते एक होळी आडरानी पंक्चरणार्‍या टायराची रांगोळी मर्तीकेची गर्दभे येती चढवुनी कैफ गोळी येती सारी येकजात देता एक साधी हाळी चिवडा आणि अंडी उकडली ; फेकूनी द्या ती भाजी पोळी संपवुनी चखणा आणि चोखुनी नळी गडी पहुडले तर्र झोकुनी ; हाती घेवूनी रात्र काजळी उजेड फुटतो भल्या सकाळी आड भिंतीपलीकडे ओकलेली पित्तनळी उभे रहाता पाउले पकडती दिशा वेगवेगळी ओघळे ढेरी खेळती डोळे कोशिंबीर आंधळी बंद पाकीटाला ओढ एक तारखेची आगळी दुर्दम्य घायाळ आशावाद; जात नाही कधी काळी स्पर्श पहिल्या धारेचा ;चमके मुद्रा बावळी घेताना नांदते ओठावरी नवनवी लाखावळी जीवनात रंग भरे सृजनतेची

तिची कापरापरी दृष्टभेट घडते द्विधा पाडसांच्या मनी स्पष्ट होते मनांची व्यथा सांगते ही कथा हास्य ओठांतले लपवुनी नाहि लपते लपंडाव हा पोरका जीवघेणा कळी काजळातून ओथंबते उधाणून येते नि माया दुधारी पापणीतळी स्वप्न ओसांडते इथे अन तिथेही रमल पाशतंतू दूरस्थ दोघे दिशांना परंतू जिथे मेघवारा तिथे साद संकल्प अढळ ध्रूव दोन्ही सदाही प्रवाही ...........................अज्ञात

रानमाळी पावसाळी चिंब ओली पाकळी झाडपानी निथळणार्‍या चाहुलींच्या थेंबओळी मृत्तिकेच्या गर्भदेही अत्तरे घनबावळी रोमरोमांचा फुलोरा रासक्रीडा सावळी आडमेघांपलिकडे आतूर किरणे कोवळी सावलीच्या पाउली उमले कळी कळि वेगळी ओघळे मन ओघळांवर श्वास भरती पोकळी बंड काळिजपाखरांना पापणीकड मोकळी रम्य निर्मळ स्फटिकधारा जात त्यांची सोवळी स्पर्श होताक्षण धरेचा अर्घ्यमुद्रा ओवळी वाहतांना नांदती काठावरी स्वप्नावळी जीवनी ही सृजनतेची एक मोठी साखळी ...........................अज्ञात

रात्र काळी पावसाळी भावना उमलून येई चक्षुरंध्रांपटलपाठी यातना अस्वस्थ कांही थेंब पोटी वलयं मोठी काठ त्यांना ज्ञात नाही तुंबलेले हो प्रवाही ना दिशा ना गोत त्यां ही गुंतले रेशीमधागे गाठ पण पडलीच ना ही स्पर्श हळवेला दंवाचा कमळदळ निर्लिप्त राही स्थान परि त्यांचे जळातच श्वास श्वासांतून वाही व्यापलेले अर्थ सोबत याच देही पण विदेही.. !! .....................अज्ञात