फ्लायदुबई या एअरलाईनच्या फ्लाईट FZ 1073 बद्दलची बातमी आता सगळ्यांच्या समोर न्यूज चॅनल्स, यूट्यूब, इंस्टाग्राम रील्स आणि अन्य मार्गांनी येते आहे.
विमानाशी सबंधित काहीही घटना आणि दुर्घटना घडली की तिच्याविषयी अधिकाधिक माहिती मिळवत राहणं आणि इथे मिपावर त्याविषयी चर्चा आणि अपडेट धागा काढत राहणं ही एक सवयच बनली आहे.
ही लेटेस्ट घटना एकदम एखाद्या थरारक सिनेमाच्या कथेला मागे टाकणारी आहे.
इस्राएलचे पंतप्रधान श्री नेतान्याहू यांच्या संयुक्त राष्ट्र संघटनेमधील भाषणाचा मराठीत अनुवाद -
भाषणाला सुरुवात करण्याआधी मला काही लोकांचे आभार मानायचे आहेत. जे भेदरट आहेत आणि ज्यांची नैतिकता ढोंगी आहे त्यांनी सभात्याग केला आहे, त्यांचे मी आभार मानतो. अजून ज्यांना बाहेर चालते व्हायचे आहे त्यांनी कृपया तसे करावे ही विनंती.
माफ करा सर!
केवळ प्रामाणिकपणे
आपले कर्तव्य बजावले म्हणून
तुमच्यावर किती भीषण आरोप झाले,
तुम्हाला किती अपमानास्पद लेबलं लावली गेली!
“मी प्राध्यापक सूर्यनारायण आहे”
ही ओळख तुम्ही अभिमानाने सांगायचात;
आज त्या ओळखीभोवतीच
अवमानाची राख पसरली आहे.
एक शिस्तप्रिय परीक्षक म्हणून,
एक विद्यार्थीप्रिय शिक्षक म्हणून
तुमच्या पाठीशी ठामपणे उभे राहणे सोडा
तुम्हाला समजून घेणेही सोडा
किमान माणूस म्हणून
तुमच्या वेदनेशी सहानुभूत होणे सुद्धा
गणेशा यान्ची लेखमाला पुढे नेत हा एक चरण -
प्रिय सागर,
कृत्रिम बुद्धिमत्ता अर्थात AI मुळे पोटार्थी लेखक आणि
गेल्या वीकेंडला सहजच इंस्टाग्राम चाळत असताना एक रील पाहण्यात आली. एक रिक्षाचालक काका होते, हिंदी भाषिक असावे बहुतेक. त्यांनी आपल्या रिक्षामध्ये एक कागद चिकटवला होता, ज्यावर रोजच्या व्यवहारातील हिंदी वाक्यांना मराठीत कसं बोलायचं हे लिहून ठेवलं होतं. स्वतःच्या पोटापाण्यासाठी, महाराष्ट्रात राहून चार पैसे कमावण्यासाठी ते प्रामाणिकपणे इथली भाषा शिकण्याचा प्रयत्न करत होते. पण त्या रीलचं कॅप्शन होतं, "After all he has a family to raise as well..."
एखादा सिनेमा केवळ मनोरंजनच करत नाही, तर अस्वस्थ करणारे प्रश्नही विचारतो. Citizen Vigilante हा नुकताच प्रदर्शित झालेला सिनेमा पाहून मलाही तसंच वाटलं.
कल्पना करा - प्रगत देश आहे, कायदा आहे, न्यायालये आहेत, पोलीस आहेत... पण तरीही गुन्हेगार मोकाट फिरत असतील, वारंवार गुन्हे करत असतील, फिर्यादींना न्याय मिळत नसेल, तर सामान्य नागरिकाने काय करावे? त्यातलाच एखाद्या सामान्य नागरिकाने स्वतःच न्यायाचा मार्ग ठरविला आणि त्या मार्गावर चालायला सुरुवात केली तर?
...तर काय होईल याचेच चित्रण या सिनेमात आहे.
माझा गुडघा दुखतो. उजवा गुडघा. खरं तर पूर्वीच म्हणजे मी पन्नाशी ओलांडली तेव्हा तो थोडा थोडा कुरकुर करायला लागला होताच. पण मी म्हटलं इतक्या लहान वयात (!?) गुडघा कसा दुखेल बरं! आणि दुखून चालणारच नाही (शब्दशः). आपल्याला तर अजून किती तरी कामं करायची आहेत.
तेव्हा असं वाटलं की, खूप काही अचिव्ह करायचं आहे. आपण काही म्हातारे झाले नाही आहोत. आपण ज्येष्ठ नागरिक व्हायला अजून दहा वर्षं बाकी आहेत.
पण माझ्या या मताशी माझा उजवा गुडघा सहमत नव्हता. तो आपला दुखतच होता.
मिसळपाव