सख्या, कसे? कुठून रोज, आणतोस चांदणे?
हळूच सोडतोस केस..माळतोस चांदणे...
सख्या, कसे? कुठून रोज, आणतोस चांदणे?
अधीर ओठ साधतात मौनही कसे तुझे?
किती अरे, उरात खोल पेरतोस चांदणे!
बनून स्वप्न चोरतोस झोप रोजचीच तू...
विचारताच, चोर कोण? सांगतोस..चांदणे!
उनाड चंद्रमा बनून हिंडतोस रात्रभर
पहाट-वेळचे, टिपूर मागतोस चांदणे!
नभात लक्ष तारका उधाणतात कैकदा
मिठीत केवढे कसून घुसळतोस चांदणे!
मधाळ चांद, वितळतो..रसाळ रात वाहते...
असे कुण्या सुरांत रे! पुकारतोस चांदणे!
—सत्यजित
छान ..!! आवडली कविता...
लाजवाब!
तत्काळ प्रतिसादाबद्दल आभार..
आवडली गझल.
व्वाह. ! लाजव्वाब!
वाह... क्या बात है!
खुपच छान लिहीता तुम्ही ! मस्त
सुरेख
अभिजीत अवलिया,अत्रुप्त आत्मा
......
सुंदर
सुरेख!
आम्हाला फक्त संदीप चांदणे म्हाईतीये :)
व्वा!
जबरदस्त लिहिताय तुम्ही.
मस्त. छान ..!!
खूप-खूप धन्यवाद!
विशेष आभार!
क्या बात!!
सुंदर रचना
तरल
तुमच्या गझल नेहमीच आखीव रेखीव
मनःपूर्वक धन्यवाद!
सुंदर
क्या बात !
सुदर कविता
सत्यजित
अप्रतिम लाजवाब मस्तच खुप
धन्यवाद!