शेजार्‍याच्या कुत्र्यांच्या भुंकण्याचा त्रास

अवांतर तुम्हाला नाही आहे हो. दोन्ही प्रतिक्रियेतील वेळ पहा. आणी हा सुपारीवाला उपाय एकदम प्रभावी आहे. हा उपाय जरूर लागु पडेल. ह्या विषयात एकतर लोकांची सहानुभूती कुत्र्याला मिळते. मुकं जनावर वैगेरे! त्यामुळे सरळ मार्गाने जाऊन उपयोग नाही. ऊगाच सर्व गावाला माहीत पडेल की जयंत साहेबांना कुत्र्याचा त्रास आहे नंतर कुत्रं नाहीसं झालं तरी सर्व लोकं ह्यांच्यावरच संशय घेतील. त्यामुळे गुपचुप कुत्रं नाहीसं केलं तर कोणालाच समजणारं नाही.वरून नंतर त्या बाईला सहानुभूती द्यायची. "इथे कुत्रे टिकतचं नाही." त्यामुळे ती देखील नंतर कुत्रे पाळणार नाही.

:-) नाही त्या मराठी नाहीत...

सर्व कुत्र्यांना (त्यांच्या हरामी श्वानप्रेमींसहित) एकत्रित चिरडून ती (दोन्ही) जमातीच नष्ट करण्याचा उपाय आल्यास वाहवा... कुत्र्यांचे मालक झाले कि मगच श्वान प्रेम मिरवता येते असा तुमचा " गैरसमज" दिसतो ! माझ्या सोसायटीत फिरणार परंतु अगदी साधु वॄत्ती असणारा कुत्रा पालिकेने / किंवा कुठलेतरी विष खाउन गेला तेव्हा मी ढसाढसा रडलो होतो... ज्या घरी मी राहतोय त्याच्या वास्तुपुजनाच्या दिवशी तो आमच्या घरी आला होता आणि आणि जिथे यज्ञ कुंडात हवत केले होते तो भाग चाटुन काढला होता कारण त्याला तुपाची चव होती, अनेक वर्ष मी त्याच्याशी खेळलो आणि बागडलो देखील , त्याचा विष खाल्लाने जेव्हा शेवट आला तेव्हाही तो त्या क्षणीही आमच्याच घरी आला... तो एक विलक्षण कुत्रा होता. कधीही तो कोणास चावला नाही,लहान मुले त्यांच्या अंगावर बसत, त्याची शेपटी ओढत तरी सुद्धा साधे नखही त्याने कोणाला कधी लावले नाही.एकदा सोसायटीच्या कचर्‍यावाल्याला घाबरुन तो आमच्या फ्लॅट मधे घुसला आणि घाबरुन बिथरल्याने पलंगावर चढुन त्याने खिडकीतुन सरळ खाली उडी मारली तरी त्याचा जीव घेला नाही फक्त पाय मोडुन भागले ! सोसायटी मधील सर्व लोकांचा लाडका कुत्रा असल्याने त्याच्यासाठी तळ मजल्या ची एक खोली { बहुतेक त्यावेळी भाड्याने घेतली } त्याचा डॉक्टरकडे नेउन उचार केला,मोडलेला पाय ठिक होउन तो परत सोसायटी भर फिरु लागला ! हे माझ्या सकट सोसायटी मधल्या सगळ्याचे त्याच्यावरचे प्रेमच होते, वेळे नुसार कोणाच्या फ्लॅट समोर जाउन कोणत्या वेळी काय खायला मिळेल हे त्याला व्यवस्थित ठावूक होते, माझ्या पाहण्यात असा विलक्षण कुत्रा परत आलाच नाही, जरी तो मोकाट होता तरी सुद्धा माझ्या सकट सोसायटी मधल्या सर्वांचा तो कायमच लाडका होता... शेवटी शेवटी त्याला मोतीबिंदू सुद्धा झाला होता. जेव्ह्या त्याचा अंतिमकाळ आला तेव्हा मी सोसायटी मधल्या अनेकांना माझ्या घरी बोलवुन आणले त्याला माझ्या हाताने शेवटचे दुध पाजले, नंतर सगळ्यांनी त्याला कपड्यात गुंडाळुन गच्चीतील मोकळ्या जागेत झोपवले... मी सकाळी झोपेतुन उठलो तसे तडक गच्चीत गेलो, रक्ताची उलटी होउन तो आम्हा सर्वांना सोडुन गेला होता, परत सोसायटी मधले लोक जमले त्याला सोसायटी मधल्याच बागेत खड्डा करुन एका कडेला पुरले... माझ्या सकट ढसा ढसा रडणारे अनेक स्त्री आणि पुरुष तिथे मी पाहिले... एका मोकाट कुत्र्यावर देखील लोक प्रेम करु शकतात... तेही अगदी मनापासुन ! असो... बाकी तुम्ही हरामी श्वानप्रेमींसहित असा उल्लेख केला आहेत म्हणुन सांगतो... अशीही जमात अस्तित्वात आहेच ! उच्च शिक्षण झाल्याची मिजास , मस्ती, घमेंड आणि बुडाखाली असलेला बक्कळ पैसा याच्यावर अशी मंडळी आपले श्वान प्रेम जगजाहिर करत असतात ! त्यांना वाटते त्यांनी श्नान पाळला म्हणजे श्वान प्रेम समजायचा सगळा आयक्यू आभाळातील बापाने त्यांनाच डोनेट करुन ठेवला आहे ! बरं हे हरामी श्वानप्रेमी त्यांच्या श्वानांवर प्रेम करतील परंतु आजुबाजुच्या परिचित मनुष्य प्राण्यांशी मात्र विक्षीप्तपणे वागतील असे माझे निरिक्षण आहे ! जाता जाता :- आपण कुत्रे पाळतो म्हणजे आपणासच श्वान प्रेमाचे लायसन्स मिळाले आहे अश्या भ्रमात कधीच कोणी राहु नये !

मदनबाण.....

आजची स्वाक्षरी :- गरम गरम चिलका.... ;) :- Rabhasa

मबा.. तू माझा व्यक्तिगत दोस्त आहेस, तुला माहीतेय.. तुझा दुसरा प्रतिसाद खुलासा करणारा आणि टचिंग आहे. पहिला प्रतिसाद हा व्यंग / विनोदी आणि वाटल्यास बिभत्स रसाने या विषयाला धरुन इतर विषयावर देखील टिप्पणी करणारा आहे, उगाच कोणी कोणत्याही जनावरास त्रास ध्यावा किंवा त्याचा जीव घ्यावा अशा विचाराचा मी अजिबात नाही...

मदनबाण.....

आजची स्वाक्षरी :- गरम गरम चिलका.... ;) :- Rabhasa

हे जमत नसल्यास त्यांनी त्या कुत्र्यांना कोणालातरी देऊन टाकावीत.

धन्यवाद.. तुम्ही कधीच कुत्रा स्वतः पाळलेला नाही हे कळलं. जरुर तक्रार करा त्या हरामखोर कुत्र्याविरोधात. मरु दे साला.. आपली शांत झोप महत्वाची... अगदी मान्य..