अवघा महाराष्ट्र सैराटमय

सर, जाणिवा लैंगिक असल्यातरी त्या लैंगिक आहेत हे त्यावेळी मनाला माहित नसतं. 'त्यांच्या मुळाशी लैंगिकता आहे' हे विधान तात्विक चर्चेत, विद्वानांच्या सभेत, वैद्यकिय प्रबंधांत योग्य आणि सत्य आहे पण हे किशोरावस्थेतल्या मुला-मुलीला वळत नसतं. ते न उमगणं समजून घ्यावं असं माझं म्हणणं आहे. 'एखाद्या मुलीचा एखाद्या मुलावर क्रश आहे आणि तीने त्या मुलाचा कुठेतरी पडलेला रुमाल आपल्याजवळ खाजगीत गुप्तपणे लपवून ठेवला' ह्या कृतीला आपण 'तीला त्याच्यासोबत ***चेच होते म्हणून तीने असे केले' इतक्या टोकाला नाही नेऊ शकत. काही टप्पे (अर्थात माझे निरिक्षण: सॅम्पल गृप बराच मोठा आहे पण आम्ही डॉक्टर नाही त्यामुळे शास्त्रिय आधार नाही) पौगंडावस्थेतल्या मुला-मुलींना तर आपल्याला एखादं माणूस आवडतंय हेही कळत नसतं, नुसतं ओढलं जाणं, विचारांमधे गुंतत जाणं, भान हरपणं, हे सगळं आतलं, एकतर्फी, एकटं. ती व्यक्ती गृपमधे, ओळखीत असेल तर नकळत तीला आवडेल असे वागणे, तीची काळजी घेणे, तीच्यासाठी खस्ता खाणे, उपद्व्याप करणे, मदत करणे, स्वतःला व स्वतःचे महत्त्वाचे उद्योग विसरुन तीच्यामागे राहणे हे जरा प्रकट, तरीही अनभिज्ञ. पुरेसं प्रकट त्या व्यक्तीच्या दर्शनाविना कळवळून जाणं, असुरक्षित वाटणं, ती सतत जवळ असावी असं वाटणं, त्यासाठी वाट्टेल ते करायची तयारी असणं आणी ते करणंही, ह्यात प्रत्यक्ष तसं व्यक्त करायची गरज भासते. मुलं-मुली प्रेमाची कबूली देतात. एकदा रितसर दोन्हीकडून कबूली झाल्यावर सहवास वाढतो, विश्वास, जवळीक वाढते, अजून अजून जवळ येण्याची तृष्णा वाढते, लैंगिकता ह्या टप्प्यावर जाणवू लागते, आणि ती पुढे चटकन मूर्त रुप घेऊ शकते. लैंगिकता हा एक क्षीण आवेग आहे, अनेक रुपं, पुटं चढवून तो येतो. जसजसा जवळ येतो तशी पुटं गळून पडतात आणि मूळ रुपात भिडतो. आवेग ओसरुन गेल्यावरही ती अधिरता, तो विश्वास, ते प्रेम, ती आपुलकी तशीच राहत असेल तर पुढे संगोपनास आवश्यक ठरते. आईवडिल आणि मित्रांनी जमिनीवर आणायचे म्हणजे काय आणि कसे ते समजले नाही. उपयोग नसतो असा अनुभव आहे. मुळात अशा काही गोष्टी उपटूच नये म्हणून पालकांनी खूप जागरूक (मुलांचे मित्र बनणे इ.) राहावं लागतं आणि ते पालकांना ज म त नाही हा सार्वत्रिक अनुभव आहे. कारण मुलांचे मित्र बनण्याच्या ऐवजी अनेक महत्त्वाच्या भूमिका चाळीशी-पन्नाशीतल्या पालकांना पार पाडाव्या लागतात. मुलांना काही शिक्षण देण्याअगोदर पालकांना पालक व्हायचे शिक्षण दिले पाहीजे या मतावर मी येऊन पोचलोय. असो. अर्थात काही मुलं आजकाल हे वरचे टप्प्यांच्या फंदात पडत नाहीत असेही निरिक्षण आहे. आजकाल 'फ्रेण्शिप देती का', 'लवशिव देती का' किंवा नुसतंच 'देती का' ह्या तीन प्रश्नाचे टप्पे राहिले आहेत. ठळकपणे आढळत असेल तरी हेही सार्वत्रिक नाही हेही तितकेच खरे.

गावडेसर, काही रोचक प्रतिक्रिया: https://www.facebook.com/sanjay.s.ranade?fref=ufi

हो तुमच म्हणन बरोबर आहे गावडे सर पण कलाकृती मध्ये जात कशी येते तेच कळत नाही रच्याकाने काल सैराट पाहिला वरण भात, वरण भात करत फिरणार्यांची लैच ठासली आहे त्यात.

ओके! धन्यवाद!

असेल असेल.. मी सोशल मीडियावर म्हणाल एक ह्या लेखावरच्या प्रतिसादांव्यतिरिक्त काहीही वाचलेले नाही. म्हणुन मला जास्तच आश्चर्य वाटले असेल. अजय अतुल विषयी बोलायचं झालंच तर ते दोघे त्यांच्या कामात अव्वल आहेत ह्यात वादच नाही. त्यांचे "माऊली" गाणे माझे फार आवडते गाणे आहे. पण म्हणुन त्यांच्याविषयी चकार शब्द काढायचा नाही असं नसतं ना. "अप्रतिम" च्या खाली एकही मत आलं तर लोक अंगावर धावुन का येत आहेत ते कळत नाही. तुम्ही नक्की कोणत्या खोचक कमेंट बद्दल बोलताय माहित नाही. पण एकंदरित सगळेच तलवारी घेउन उभे आहेत. पिक्चर/गाणी आवडलेलेही आणि न आवडलेलेही.. असोच..

+१ हो तजो.. सहसा तुमच्याशी सहमत व्हायला होत नाही पण इथे अगदी थोडक्यात व्यवस्थित मुद्दा मांडलाय तुम्ही.

तजो यांच्याशी दुसऱ्यांदा सहमत !

असे तीन प्रकट प्रवाह ह्याच विवक्षित चित्रपटाबद्दल (तेही तो न बघताच) निर्माण होतात तेव्हा त्याच्या गंगोत्री कुठे आहेत हे कळणं अवघड नाही.

नै कळ्ळं आमाला. जरा इस्कटून सांगा ना.

केवळ 'चित्रपट आहे, चांगला आहे वाईट आहे, आवडला, नाही आवडला, झालं' असा अ‍ॅप्रोच नाही.

अच्छा म्हणजे लोकांनी त्यांची वाईट्ट वाईट्ट मतं प्रकट करू नयेत अशी तुमची इच्छा आहे तर. फक्त चांगली मतंच प्रकट करूया तर मग. बाकी चित्रपट तर बघणारच. पण टीव्हीवर. कॅप्टन अमेरिका आणि द मॅन व्हू न्यू इन्फिनिटी मधेच बजेट संपणार. तेव्हा आमची चित्रपट विषयक मतं तीन महिन्यांनी.

पुण्या जवळच्या भूगाव/भूकुम चे असतील ते, आत्ता नाव सूर्यवंशी लावतात त्यांच्यातील बहुतेक लोक. लई मालदार पार्ट्या हायेत, जमिनिंला भाव किती आलाय बघितलं का ?

हगवणे बंधूंच्या ( हे आडनाव पण खरं आहे) वाड्यात राहायचे ते लहानपणी.

ह्याला दुजोरा!