चवदार तळ्याच्या काठी साधारण चार बदके बसली होती. पाण्यात मगरींचा सुळसुळाट होता. त्यातल्या एका बदकाने डुबुक करत पाण्यात सुर मारला. पोहत पोहत तो दुसऱ्या काठावर पोहोचला. तिकडुन त्याने या मागच्यांना खुण केली. मग दुसऱ्या बदकाने डुबुक करत पाण्यात सुर मारला. पोहत पोहत तो पाण्याच्या मध्यभागी आला. एक बेडूक काठावरुनच या गोष्टींकडे बारीक लक्ष ठेऊन होता. मग त्यानेही डुबुक करत पाण्यात सुर मारला. पोहत पोहत त्याने दुसऱ्या बदकाला पाण्याच्या मधोमध गाठले. आणि त्याला म्हणाला, "हे बदकदादा, या पाण्यात भयंकर मोठ्या अशा मगरी आहेत. एकतर तू पाण्यात ऊतरून चुक केली आहेस. किंवा त्या पहिल्या बदकाने तुला संपविण्यासाठी हे षडयंत्र रचले असावे. तु ईथुनच मागे फिर" आधीच दमलेल्या बदकाने त्याला टुचकन टोची मारली आणि पुढे निघाला. तेवढ्यात एक अगडबंब मगर पाण्याचा फवारा ऊडवत बाहेर आला. आणि बेडकाला तोंडात घेऊन पाण्यात निघुन गेला. दरम्यान त्या बदकाचीही चांगलीच तंतरली. आधीच धपापलेलं ते बदक या धक्क्याने पाण्यात बुडुन मरुन गेलं. काठावरुन ईकडुन दोन आणि तिकडुन एक असे तिन्ही बदक या प्रकाराकडे अवाक होऊन नुसतेच बघत राहीले. तात्पर्य : १. आधीच पेटलेल्या रणांगणात जाऊन ऐण आक्रमणाच्या वेळी ऊपदेशाचे डोस पाजू नयेत. खपले जाल. २. ज्या ठिकाणी ज्या चुकीसाठी ज्या वेळी आपण सल्ला देताय तिथे आपणही अगोदरच काशी केलेली आहे. हे लक्षात असू द्या. तेव्हा पुन:श्च खपले जाल. ३. पाण्याबाहेर येताना शक्यतो फवाऱ्याचा वापर टाळावा. ऊपाशी मराल. ४. क्षुद्रांचे सल्ले बिनडोक वाटत असले तरी खरे ठरु शकतात. तेव्हा दुर्लक्ष करु नका. फुकट मराल. ५. परफेक्ट षडयंत्र असे रचावे की काठावर बसुन आपण नुसते अवाक होऊन पाहत रहावे. ६. तुम्हालाही काही सुचलं तर येऊ द्या. नसता.... (ह.घ्या.)