अशीहि एक धर्म निरपेक्शता

डॉ क सर आम्ही वाचला तो इतीहास असा होता: राजे अफझलखानासमीप बसले,त्यांचा लॅपटॉप उघडून मिपा लॉग इन केले आणी मिपावरील साहीत्य खजीना खानापुढे रिता केला. आता खानाची पडली उर्दु भाषा आणि भाषांतरकार ही पाहिजे तोडीचा (इथे ताडीचा काडीचाही उपयोग नाही म्हणून दादुमियांचे नाव आपसूक गळाले) बॅट्या संदर्भ भेंडोळी घेऊन तयारीत होताच (साथील एकाला दोन असावेत म्हणून मालोजीराव आणि अद्द्या होतेच) नेम्का जेपी काही कारणाने शामियान्याचे बाहेर गेला होता म्हणून या ऐतीहासीक प्रसंगात उपस्थीत नव्हता. (इतीहासच काय भूगोलही त्याला माफ करणार नाही,ऐनवेळी दांडी मारायची वाईट्ट खोड त्याला तेव्हा पासून आहे याची नम्र नोंद) राजेंनी एक एक धागा दाखवावा आणि त्याचा समजेल अश्या उर्दुत बॅट्याने अनुवादावा असा सुमारे २-३ तास संवाद चालला. आता अता राजेंनी धूर्तपणे आणि चाणाक्षपणे मिपा ऐतीहासीक मैलाचे दगड (शब्द नीट वाचा आणि अनर्थ करू नका) ठरलेल्या कलाकृती निवडल्या आणि त्याचे रसाळ निरूपणं अनुवाद बॅट्याने केले. त्या कलाकृती येन प्रकारे. मोकलाया दाही दिशा ऐ तू चल नं लाटकरांनी लाटलेले पण नीट न भाजलेले पापड जीवनभाऊंचे सुरस जीवन सार अकुंच्या बोधकथा निसोंच्या शोधकथा यानंतर सदर साहीत्या मेजवानीची सांगता स्नेहांकीता ताईच्या मिपाकर लक्षणे या सारांरुपाने झाली आणि परीणाम व्हायचा तोच झाला. खानाचे हस्सुन हसुन गडबडा लोळाल्याने आणि बेंबीच्या देठापासून हसल्याने लहान आतड्याबरोबरच मोठ्या आतड्यावरही अतिअति ताण आल्याने पोटाचा अल्सर होऊन अल्पषा आजाराचे निमित्त होऊन निधन झाले. इती"हास" प्रेमी यमक सम्राट जिल्बी प्रेमी अत्मुदा चारोळीवाले यांच्या एका शोधनिबंधातून साभार अज्ञ बालक नाखु

मी लहानपणी ऐकलेली कथा वेगळीच आहे अफजल खान हा अत्यंत कनवाळू, दयाळू आणि दानशूर म्हणून प्रसीध्द होता. गरीबांच्या बद्द्ल त्याला विशेष आदर होता. तो शिवाजी महारांजाच्या वडीलांना जुनियर असल्यामुळे शिवाजी महाराजांवर त्याचा विलक्षण लोभ होता. शिवाजी महाराज करत असलेल्या समाजसेवेबद्द्ल महाराजांना एकदा प्रत्यक्ष भेटून गळाभेट घ्यावी अशी त्याची फारा दीवसापासूनची ईच्छा होती. भेट ठरली. बरेच दीवसांची आपली ईच्छा पूर्ण होणार म्हणून खान नर्व्हस होता. भेटीचा दीवस उजाडला. आपल्या लहान भावाला भेटावे तशा ओढीने खान राजांना भेटला. या भेटीत महाराजांनी मावळ भागातल्या शेतकर्‍यांची दुर्दशा खानास ऐकवली. ती ऐकून खानास गहीवरुन आले. ईतके गहीवरुन आले की त्याचे काळीज पिळवटून मग आतडी पिळवटून ती बाहेर आली. आणि त्यातच खानसाहेबांचा अंत झाला.

@ हाडक्या, हा बघ सातारा गँग मेम्बर! ;)