पुणे कट्टा: १ मे २०१२

अनेकानेक शुभेच्छा.. दुसर्या दिवशी सुटी असती तर नक्की आलो असतो.. पुणे गेटची आठवण ताजी आहे..

पुणे कट्ट्याला शुभेच्छा काही झालं तरी टेबलावरचे झेंडे खाली पडू देऊ नका. मोदक, गणेशाला दिमतीला घ्या.... त्यांनी पांढरे झेंडे झळकावले पाहिजेत.. बास ;)

आजही एक लाईव्ह वृत्तांत येणार काय?

कट्ट्याला शुभेच्छा! बाकी वाकड पुण्यात कधी आले ब्वॉ ? हे म्हणजे उगीच कर्जत्-कसार्‍याला मुंबै म्हणण्यासारखेच झाले की.

अर्रर्र!! यावेळीही संधी हुकणार कट्ट्याला येण्याची. :( मजा करा!!

लै जबर्‍या मज्जा आली राव...येक नंबर ठिकाण हाय

कट्टा नक्की झाला ना , मग वृत्तांत कुठाय ?

बार्बेक्यू नेशनचा रणसंग्राम-अर्थात मिपाराष्ट्राचा प्राणांतिक लढाईनंतरचा विजय संध्याकाळची वेळ,,फक्त अंधार पडायची खोटी होती...प्रांत पुणे येथुन खादाडांचा एक सशस्त्र जथ्था एका पांढर्‍या शुभ्र ऐरावतावरुन तासभर आधीच कुच करुन निघालेला होता... तो जथ्था रणसंग्रामी येऊन तयारित उभा राहिला...पण बाकिची दलं अजुनही येत नव्हती,शत्रू त्यांच्या नाद/वासासकट युद्धभूमीच्या अगदी समीप येऊन ठेपलेला होता.अगदी कोणत्याही क्षणी युद्धाला तोंड फुटेल अशी परिस्थिती. एवढं कमी की काय,म्हणुन काही वेळातच पिंपरी/चिंचवड ग्रामाचा तो महा(न) वल्लीदार खादाड रणवीर आपल्या तश्याच धीरगंभीर पल्सर नामक काळ्या घोडीवरुन रस्त्याची धूळ चौखुर उडवीत दौडत दौडतच आला...आल्या नंतर घोडी सावलीला सोडून म्होरक्याला रामराम आणी आंम्हास सलाम ठोकुन तातडीच्या युद्ध पूर्व बैठकीत सहभागी झाला.''आज कोणत्या बाजुने हल्ला चढवायचा..? आघडीला कोण असणार..? खिंडित कुणाला गाठायचे..? ;-) '' आदी अनेक अत्यावश्यक आणी महत्वाच्या बाबींवर चर्चा घडली... या चर्चे दरम्यान आपल्या म्यानेतून तलवार काढलेला,मुदकेश्वर दत्त आणी त्याचा सहकारी तेज नेमबाझ सुडकेश्वर मुख्य दलाच्या आज्ञेच्या प्रतिक्षेत कधी येऊन हुबे ठाकले ते कळलेही नाही.एंव्हाना सुरुंगस्फोट तज्ञ दलपती पन्नास फक्तेश्वर,जोरदार हल्लाबाज बहुशस्त्रधारी आत्मारामभट्ट अत्रुप्त,गुप्तहेर पिंगट धुंगट,राहणार-अशक्यओळखग्राम,आणी खजिनदार सह भालाबाज धनाजी(फेम-संताजी/धनाजी) अशी एकंदर ७ जणांची टोळी हाती भडकलेला जठराग्नी घेऊन हळूहळू सयाजी डोंगराच्या पायथ्याकडे सरकू लागली होती.अजुन काहि जण कमी होते,पण अता वेळ दवडण्यात अर्थ नव्हता... सयाजी डोंगराकडुन चढाईला सुरवात करणार,एवढ्यात समोरच्या झाडीतुन द्विराष्ट्र शांतता सेनेचे काही अधिकारी डोंगरावर जाण्यापूर्वीच्या तपासणी साठी सामोरे आले.बार्बॅक्यूनेशन भूमीकडे नेणारा डोंगर चतुरतारांकित असल्यामुळे सर्व राष्ट्रीय परिषदेचे अध्यक्ष कॉफी अन्नान्न यांच्या सांगण्यावरुन अंगावरुन झाडपाला फिरवुन सर्वांना मार्गस्थ करण्यात आले.डोंगर दैवीगुणांनी संपन्न असल्यामुळे आकाशस्थ पातळीवर असलेल्या युद्धभूमीकडे योद्ध्यांना नेण्यासाठी एक उडता हवामेहेल ठेवण्यात आला होता,त्यात बसुन सर्व योद्धे युद्धभूमीच्या नियोजित स्थानी पोहोचले... साक्षात मोदकेश्वराने आधीच मोर्चे बांधणी केलेली असल्यामुळे, पुढे अन्नाच्या एकाही कणाचा विलंब न होऊ देता सर्वांनी आपापली शस्त्रे तय्यार केली. एवढ्यात आणखि एक योद्धा गाणाजी मास्तुरे,आणी नव आमंत्रित मुश्टीयोद्धा महाग्यानी-नादखुळा यांनिही आवाजी हजेरी लावली,शत्रूला सैन्याची होणारी ही जमवा जमव कानावर गेलेली होतीच,म्हणुनच मुख्यभूमी टेबलावर प्रतिचार सैनिकांच्या मध्यभागी एकेक रणचंडी हवनकुंड मांडण्यात आले.आणी काहि कळायच्या आत,बार्बॅक्यूनेशनचे शस्त्रधारी सैनिक चहुबाजिनी हल्ला चढवू लागले,एकच रणसंग्राम जाहला... बोला...''पार्वतीपते हरहरमहादेव...!'' ''हणामारा जाळा तोडा...जो जो दिसेल त्याला फोडा'' अशा सहस्रावधी गर्जनांनी आसमंत दुमदुमुन गेले, जो जो कबाबी सैनिकांचा गज रणभूमीवर उतरेल त्यास मिपाखादाडराष्ट्राचे धुरंधर रणवीर तेल लाऊन तंदुरात पोळू लागले. ''वाचवा वाचवा..रेहेम रेहेम'' अश्या आरोळ्या उठत असताना(च) पोळुन पळुन जाणर्‍या काही सैनिकास नेटाने पकडुन जायबंदी करण्यात येऊ लागले.आज मिपाराष्ट्र-विजयाची शपथ घेऊन हरएक योद्धा आलेला असल्यानी,दर दहा मिनिटाला कबाबच्या ५/५तुकड्या सहज युद्धमुखी गारद होत होत्या, काही वेळानी युद्धातले डावपेच कमी पडु लागले असं वाटत असताना, एका जुन्या अनुभवी पूर्वराष्ट्रातला युद्धतज्ञ बि.का. धाऊन आला.मग बार्बॅक शत्रूंचे सर्व सैन्यहारक असे एक नेहमीचे धोरण नक्की काय असावे ते सगळ्यांच्या लक्षात आले...आधी बलाढ्य बार्बेक सैनिकांच्या पायदळ/घोडदळासह अनेक नामी तुकड्या चाल करुन येणार्‍या राष्ट्रावर सोडाव्या.आणी त्यांना खिंडित येण्यापूर्वीच तह करण्यास भाग पाडावे...पण आज ते होणे नव्हते,माता अन्नपूर्णेच्या मनात काहि वेगळेच होते.पहिल्या कबाब हल्याचा रणकुंडात भाजुन खरपुस समाचार घेतल्या नंतर,मिपाराष्ट्राची ही धुरंधर सौन्याची तुकडी अजुनही दोन्ही---हतानी लढत असलेल्या मोदकेश्वराला अवरते घेऊन पुढिल रणभूमीकडे गेली... परंतु मुख्ख्यान्न रणक्षेत्रात काही विशेष जोर नव्हता हे लक्षात आल्यामुळे...तिथे माफक लुटालुट करुन...शत्रूच्या त्या डेझर्टच्या मखमली हिरवळ असणार्‍या ;-) बागेकडे सगळ्यांनी कुच केली.निरनिराळ्या फळांच्या,केकच्या,पेस्ट्रीजच्या,पुडिंगच्या तयारीत उभ्या असलेल्या सैन्यावर आखरी वार पडला...पुन्हा रणभेरी वाजो लागल्या,धरा माराच्या आरोळ्यांनी रणमैदान गर्जू लागले...दिसेल त्या काऊंटरवर प्रत्येक तुकडीचा निकराचा हल्ला पडला... युद्धमैदान आईक्रिमच्या डागांनी गारेग्गार झालं.टेबलावर जिकडे बघावं तिकडे लचके तोडलेल्या फळांचे छिन्न-विच्छिन्न भाग, डेझर्टच्या रिकाम्या प्लेटांवर काट्याचमच्यांनी मान टाकुन दिलेली शरणागती,आणी आईस्क्रिमच्या प्रत्येक भांड्याला दिलेल्या सद्गतीने टेबलरूपी रणमैदान माखलेलं होतं.. अखेर बराच काळ चाललेल्या रणधुमाळी नंतर मिपाराष्ट्राचे खादाडवीर केलेल्या युद्धाच्या मानाने अत्यंत माफक टॅक्स रणभूमीला चुकवून,विजयी यशस्वी मुद्रेने डोंगरपायथ्याशी जमा झाले...तिथे आज घडलेल्या संग्रामातील प्रतिपक्षातील अवडलेल्या योद्ध्यांच्या नामाचा जयजयकार करण्यात आला...लगेच...''आता पुढिल लढाई कोठे..?'' असे प्रश्नही झडू लागले.त्यावर काही माफक चर्चा घडुन..सर्व दलांनी परस्परांचा निरोप घेतला..आणी पुन्हा नविन लढाई जिंकण्याची लक्ष स्वप्ने पाहात,सर्व जण आपापल्या दलांसह स्वगृहप्रासादाची वाट धरते जाहले... :-)

अत्रुप्त आत्मा यांनी दैनिक पुढारीच्या रविवार पुरवणीतील 'खबरनामा' नामक सोमाजी बिन गोमाजी लिखित अविस्मरणीय सदर नक्कीच वाचलेले असावे असा आमचा स्पष्ट अभिप्राय आहे :) (संध्याकाळ प्रभृतींपेक्षा पुढारीचा नक्कीच फ्यान असलेला आणि फेकानंदबरोबर त्याची तुलना होत असलेली पाहून वैतागलेला)

भन्नाट ... जाम मज्जा करताय राव तुमिलोग :( आता जरा नाव पन सांगा सेपरेट फोतु लावुन आमि नवि माणस ...योद्ध्यान्ची नाव त्याच्या छयाचित्रन्सोबत द्या कि ह्यातल्या ५० रुपयना बघायची इच्छ आहे :) अवांतर : पून्याच्या लोकाना हसायच वावड आहे काय ??? :)

एकटा वल्लि हसताना दिसला . पिंगु चे थोडेसे दात दिसले :D बाकि सगळे एवढे सिरिअस का बसलेत ..?:(

ही 'बखर कट्ट्याची' आवडली. फोटो क्र. ८: कोणालातरी आमची (हे आदरार्थी एकवचन) कट्ट्याला, तृप्त पोटाने का होईना पण आठवण झाली हे पाहून डोळे पाणावले... कुठे आहे माझा रुमाल.... ;) - (धारातीर्थी पडलेला) सोकाजी‍

मजेदार वृत्तांत. भटजीबुवांचे लेख आजकाल दे दणादण असतात.;)

लढाई मारलीत तर तुम्ही!

भटजीबुवा, लै भारी वृत्तांत. बार्बेक्यू नेशनचे स्टार्टर्स नेहमीप्रमाणेच झकास होते. पनीर टिक्का, झुकिनी पॉलेंटा, ग्रिल्ड मशरूम्स, ग्रिल्ड पायनापल, हरियाली कबाब, क्रिस्पी कॉर्न आणि आमचे सर्वात आवडते कॅज्युन स्पाईस पॉटेटो. सगळेजण अगदी मनसोक्त खात होते. पहिला वीर धराशायी झाला तो नाद खुळा, पाठोपाठ भटजीबुवांचा झेंडाही खाली झुकला. आत्माजींना आम्ही भरपूर छळल्यामुळे ते बार्बेक्यूच्या सळ्या घेऊन आम्हांवर धावून येण्याच्या तयारीतच होते. मग हळूहळू सर्वानींच स्टार्टर्स संपवून लेमन कोरीएंडर सूप कडे मोर्चा वळवला. स्टार्टर्स मजबूत हाणल्यामुळे मुख्य जेवण तसे अगदी कमीच खाल्ले गेले पण त्यातला मेनू पण झकास होता. पनीर पसंदा, दम आलू पंजाबी, व्हेज झोंबीओ का असाच काहीसा पदार्थ, दाल ए दम, व्हेज बिर्याणी, कर्ड राईस, सॅलड्स चे १०/१२ प्रकार. पण खाऊन खाऊन तरी किती खाणार. नाईलाजाने फारसे न खाताच डेझर्टकडे वळण्यात आले. फळांचे विविध प्रकार दिमतीला हजर होतेच. अंगुरी गुलाबजाम, फिरनी, पायनापल पुडींग, आंबा आणि व्हॅनिला आईस्क्रीम. डेझर्ट भरपूर रिचवून झाल्यावर आम्ही खास पुणेरी प्रश्न विचारते झालो. 'येथे बडीशेप मिळेल काय?' तर ती काउंटरवर मिळेल असे सांगण्यात आले. अर्थात बडीशेपेच्या पुड्या आम्ही मूठभर भरून घेतल्या हे सांगणे न लगे. नंतर खाली येऊन मनसोक्त गप्पा मारून आम्ही सर्व आपापल्या घरी चलते झालो.

एकदाचे ठरवून " बार्बेक्यो नेशन" सज्ज जाहला " मिपा" तला फॅक्शन वल्ली मुळातला माणूसच जंक्शन पन्नासला खादाडीचे मुळातच अट्रॅक्शन मोदकाने केले मेनूचे डिक्शन सुडाचे सर्वांवर कडक अटेंशन एक नवा करतोय ऑबझरवेशन गणामास्तर विचारतो घेउ का एक ट्युशन ? आले चौराचे फोन कनेक्शन मो, व, अ आ ने साधले कनवरसेशन खादाडीचे मग ऱंगले सेशन शेवटी बोडक्यावर बसले टॅक्सेशन कोणीतरी म्हणाला फोटूचे नाही मेन्शन "कट्टा " हे नाही ना फिक्शन ? कोणीतरी केले फोटूचे सिलेक्शन अ आ ने लढाईचे उचलले एक्सप्रेशन एकदाचे न्युज चे झाले ट्रान्समिशन संशयाच्या वादळाचे झाले डिप्रेशन " त्यां" च्या खिशाचे झाले कॉनट्रॅक्शन जळ्ण्याचे का व्हावे आपल्याला मोशन ? त्यानी साधले आनंदाचे फंक्शन आपलेही त्यात असू द्या कॉन्ट्रीब्युशन जय हिंद , जय महाराष्ट्र !!

असेच म्हणतो .

लई भारी ओ भटजी, बाकी तुम्ही फार मोठ्या मनाचे बरं का. या रणात सर्वात जास्त जखमी झाला ते तुम्हीच, तरीसुद्धा आख्ख्या रिपोर्टात एकदा सुद्धा आ.वे. किंवा दु दु दु असे शब्द वापरले नाहीत. असो. वर्षातुन एकदाच जावं असं ठिकाण आहे हे, आणि भटजींची पनीर डायरेक ग्रिल वर भाजायची आयडिया लई भारी होती. नादखुळा पहिल्यांदाच भेटले पण तसं वाटलं नाही. काजुन्पोटॅटो तर भारी आहेतच त्यात कालचे क्रिस्पि कॉर्न सुद्धा चांगले होते, तो वेटर दिवसभर डोकोमोच्या जाहिरातीत दाखवतात तसं चार चार दाणे देत होता, पण छे असल्या बाबतीत काय चालु देतोय आम्ही त्याचं. बाकी ब-याच चुकवाचुकवी नंतर बिकांची झालेली भेट लक्षात राहिल. आता अजुन नविन ठिकाणं हुडकायला हवीत कट्ट्यासाठी, कट्ट्याला कळालेली एक तात्पुरती वाईट बातमी म्हणजे शाजी महिना दिड महिना बंद असणार आहे रिनोव्हेशन साठी, काल रात्री कोयलाला गेलो होतो तर ते पण शिफ्ट होतंय. अन्याव अन्याव आहे नुसता. अवांतर - कट्टापुर्व गप्पांमध्ये भटजींनी केलेले मार्गदर्शन अत्यंत मोलाचे होते, त्याबद्दल त्यांनी एक लेखमाला लिहावी ही नम्र विनंती.

ऐसि खबर बात देणारी बखर खरच जबर आहे. आणि काय लिहावे...