विडंबकांच्या भाऊगर्दीतून मी जातो कुणालाही न दिसणार्‍या कवितेकडे काथ्याकुटाखाली, कौलाखाली लपलेल्या शाब्दिक चित्राकडे तिथे असतो नवख्या कवीच्या शब्दकुंचल्यातले रंग सांडलेला भाष्यतुकडा. मला ते चित्र सुखदायी वाटतं वाटतं करावंसं थट्टाबध्द मी विडंबन टाकतो त्या चित्राभोवती. आता माझी शाब्दिक चौकट, त्यात रगडलेले भाव, कल्पना अन् त्याखालची प्रतिसादांची जागा - इतकेच ... तरीही अधेमधे राहतातच उरलेले न बदललेले काही शब्द अन् लांबलचक टुकार ओळ. मग मी चौकट मोठी करतो आणखी काही कल्पनांची काशी करण्यासाठी उरलेसुरले शब्द, ओळी आणि कवीलाही काढूनच टाकतो चित्रातून. आता राहते फक्त माझ्याच शब्दांची जमीन, 'पुर्वदृश्य' आणि 'प्रकाशित करा'. मग मी बाहेर पडतो आखाड्यात, अन् जाऊन लपतो पाहुणा वाचक म्हणून. . रम्य सोहळा बघायला शेकडोंनी प्रतिसादांचा . . . प्रेरणा: दत्ता काळ्यांनी आखलेली चौकट