आली पन्नाशी!

अजून पन्नाशीच्या जवळ नाही आहे त्यामुळे अनुभव नाही ;) पण कविता मात्र मस्तच आहे! शेवटचे कडवे वाचताना मला माझ्या आजोबांची आठवण झाली. त्यांना नुसता रस्ता क्रॉस करून देयला गेलो तरी हे त्यावेळेस ८०+ असलेले म्हणायचे की मी काय म्हातारा झालो का? :-) वास्तवीक तसेच लता मंगेशकर पण मागच्या वर्षी म्हणाल्याचे आठवते, "मला वाढदिवस साजरे करायला आवडत नाहीत, उगाच म्हातारपण आले असे वाटते" :)

छान कविता... :) मदनबाण..... I Was Born Intelligent,But Education Ruined Me. Mark Twain.

:) मस्तच!!! अभी तो मै जवान हू!!! - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

कविता आवडली.... फार वाईट वाटून घेऊ नका -- आमच्या पिढीमागे तर यातल्या काही गोष्टी चाळिशीही यायच्या आधीच लागल्या आहेत ;) --------------------------- माझा ब्लॉगः http://atakmatak.blogspot.com

कविता आवडली. सध्या ह्या फेज मधून जाणे चालू आहे! - चंबा

क्लास कविता..! पन्नाशीतली असली तरी ऐन चाळीशीत ही कविता वाचतांना अंमळ अंतर्मुख झालो..! तात्या.

आवडली. क्रान्ति ***मन मृदु नवनीत | मन अभेद्य कातळ मन भरली घागर | मन रिकामी ओंजळ*** अग्निसखा

कविता गमतीशीर आहे. मी आता पन्नाशी ओलांडून साठीकडे झुकलोय पण माझा वैयक्तिक असा अनुभव मात्र नाही. नियमित व्यायाम शाळेत जातो. वजनं उचलण्याचे सगळे प्रकार लीलया करतो. मोठेपणा म्हणून नाही पण केस पांढरे झालेत्(ते तर ऐन पंचविशीतच सुरु झाले होते पांढरे व्हायला)इतके सोडले तर शारीरिक दृष्ट्या मी अजूनही तंदूरूस्त आहे. पण केस पांढरे झाल्यामुळे मी माझ्या वयापेक्षाही मोठा दिसतो. पण त्याचा फायदाच आहे म्हणा. लोक आदराने बोलतात. ;) हं,आता वयोमानानुसार कानपुरात हरताळ सुरु झालाय. ;) पण सगळे दात अजूनही शाबूत आहेत.....असं बरंच काहीसं सांगता येईल. :D तरीही मला वाटते कुणाही म्हातार्‍या/म्हातारीला तसे म्हटलेले सहजासहजी आवडत नाही. हाती नाही येणे,हाती नाही जाणे,हसत जगावे,हसत मरावे, हे तर माझे गाणे!

भारी पन्नाशी

छान.

झकास

आहो हल्ली ३० वर्षापासूनच बहूतेक जणांचे हेच हाल आहेत. त्याला कारण म्हणजे ऑफीसमध्ये दिवसभर बसुन काम, अपुरी झोप, व्यायामाचा अभाव.

फारच सुरेख......आवडेश :)

वाचताना मजा आली .... काय-द्याच बोला..... "Why to worry and have wrinkles when you can smile and have dimples." My blog .... just to spread smiles... http://ulta-pulta-jokes.blogspot.com/

मस्त कविता. नेहेमीसारखीच अंतर्मुख करणारी , विचार करायला लावणारी पण साधी-सोपी... शब्दबंबाळ नसणारी

पन्नाशी उलटून गेली. कवितेतील बहुतेक सर्व अनुभव घेतले आहेत/ घेत आहे. गरजे नुसार आहार, जीवनपद्धती बदलत आहे. काही सुपरिणाम दिसत आहेत. अधिक आरोग्यदायी जीवनासाठी जीम लावली आहे. जमले तर जमले नाहीतर आहेच, आलिया भोगाशी.... लाजायचे काय त्यात? मुलभूत गरजा भागविण्यासाठी ऐन तारुंण्यात मजा केली नाही. काटकसर करून पैसा जमवला. मुलभूत गरजा भागविल्या. आता आयुष्य एन्जॉय करावे म्हंटले तर च्यायला... डॉक्टराने फांदा घातला. मला वाटते मी मजा मारायला सुरुवात केली तेंव्हा, मला दिसले नाहीत तरी, हे डॉक्टर लोकं गिधाडांसारखे झाडांवर बसून वाट पाहात होते जणू... आता ह्याची विकेट पडणार्....आता पडणार. (आणि पडलीच). असो. कविता आवडली. अंतर्मुख करविणारी आहे.