आणि तसही एलिअन्स ची हि थिअरी पण केवळ खळबळजनक दावे आहेत.तुम्ही म्हणताय तो कर्यक्रम नाही पहिला, पण मराठीत एक छोटं पुस्तक आहे "पृथ्वीवर माणूस उपराच" नावाचं त्यामध्ये वाचलीये ही थियरी.

इलेक्ट्रॉनची पूजा करतांना कुणाला पाहिलंय का ? त्याची मंदीरं लोकांनी बांधलीयेत का ? त्याच्या नांवावर वेगवेगळे धर्म तयार झालेत का ? राजकारणी तो निवडणूकात वापरतांना दिसतात का ? त्यावरनं धर्मयुद्ध झालीयेत का ?

ह्याची तुम्ही उदाहरणे ध्याच .काही ही baseless दावा करताना त्या साठी पुरावे,उदाहरणे तुमच्या कडे आहेत का. >>>> टीप: असे प्रश्न विचारू नयेत. आत्तापर्यंत स्वतः केलेल्या एकही विधानाचे कोणतेही पुरावे त्यांनी दिलेले नाहीत. फक्त त्याच त्याच गोष्टी पुराव्याविना सांगत राहणे आणि स्वतःची मते रेटत राहणे यापलीकडे त्यांनी काहीही केले नाही आणि करण्याची शक्यताही नाही. विज्ञानवादाची तत्वे धाब्यावर बसवून स्वतःला विज्ञानवादी म्हणवणे आणि बोजड शब्दांचा अतिसार मांडून थयथयाट करणे हेच ते करत आले आहेत. लोकां सांगे ब्रह्मज्ञान आणि उथळ पाण्याला खळखळाट फार ह्या दोन म्हणी यावर चपखल बसणाऱ्या आहेत.

१. > जगात माणूस प्राणी कोणीच दुःखी नसेल, परफेक्ट जग. एकदम सही ! ______________________________ २. > २. कर्मकांड - काही लोकांना फसवून घ्यायचंच असतं हे चेन मार्केटिंग मध्ये अडकलेल्या कुठल्यापण लोकांना बघून कळेल, ते देवात कर्मकांडात नाही फसले तर अजून कशातरी फसतील. बरोब्बर ! फरक इतकाच की चेन मार्केटींगवाल्याला गंडल्याचं लक्षात येतं पण तिरुपतीला जाणार्‍याला ते कधीच कळत नाही, उलट एखादे वर्षी तिरुपतीला जायला जमलं नाही तर बरेच दिवसात आपण गंडलो नाही म्हणून तो अस्वस्थ होतो ! __________________________________ ३. > धर्मामुळे वेळ वाया जातो : ज्यांना वेळ अनुत्पादक कामात घालवायचंय ते धर्म गेला म्हणून थांबणार नाहीत पैसा ही फार जादुमयी चीज आहे. लोकांना रोजगाराच्या संधी उपलब्ध झाल्या तर, ते पहिल्यांदा उठून कामाला जातील ! ______________________ ४. > मी तरी देव आहेच्च किंवा नाहीच्च म्हणायच्या ऐवजी, असेलही कदाचित मला तरी अजून दिसला नाही असं म्हणेन. हा भाग जरा महत्त्वाचायं ! अ) विज्ञान हा कार्य-कारणाचा शोध आहे : करोना आहे > कारण शोधा > लस तयार करा > विषय संपवा ! विज्ञान देवाच्या भानगडीत पडत नाही. ब) कोणताही माणूस कधीही संभ्रमात स्वस्थ राहू शकत नाही त्याला कायम एका निर्णायक स्थितीत यावं लागतं थोडक्यात, देव असेल तर पूजा-अर्चा, कर्मकांड, नवस, दानपेटी, तिर्थाटनं.... नसेल तर विषय संपला ! आपण मोकळे. आपण आपले प्रॉब्लम्स असेल त्या अक्क्ल हुशारीनं, कुणाच्या मदतीनं, जमतील तसे सोडवू पण देव असेल किंवा नसेल अशा अनिर्णायक अवस्थेत, काहीच साधत नाही. थोडी परिस्थिती हाताबाहेर गेली की शरण जाणार, सगळं सुरळीत असेल तेंव्हा देवाचा काही संबंध नाही. मग शरण जाल तेंव्हा मन म्हणणार `आता बरा देव आठवला ?' त्यापेक्षा निर्णायक स्थिती केंव्हाही चांगली एकतर सगळी जवाबदारी आपल्यावर, किंवा मग सगळंच रामभरोसे ! फुल राडा झाला तरी पूर्वसंचित समजून गप पडायचं आणि उघडपणे आपण एखादी गोष्ट कौशल्यपूर्वक केली, तर देवानी करवून घेतली असं समजायचं ! _________________ थोडक्यात, जी केवळ कल्पना आहे तिच्यावर सूज्ञ व्यक्ती कधीही भरोसा टाकणार नाही !

> देवाहून कितीतरी संहारक आहे. त्याच्या मागे तुम्ही का पडंत नाही ? कारण ते तंत्रज्ञान शेवटी माणसाच्या हातात आहे ! एकदा माणूस सूज्ञ झाला की तंत्रज्ञानाचा उपयोग मानवी कल्याणासाठी होईल.

बरेच अलिकडे आलात ! पण तरी बेसिक चूक झालीच. विचार पटणं आणि सूज्ञ होणं या एककालिन घटना आहेत. आपण कल्पनेच्या मागे धावतोयं, हे समजता क्षणी धावणं संपतं. ओशोंचं एक खास वाक्य आहे : `समझ आचरणमें बदल जाती है !' एकदा लोक सूज्ञ झाले की अणूबाँब, कार्बनउत्सर्ग इत्यादी प्रष्ण आपोआप सुटतील.

> गोष्टीचं अस्तित्व कल्पून फार बेसिक मिस्टेक होतेयं गामाश्री ! आत्मा म्हणजे आपण स्वतः !

येत नाही. इथे देव ही निराधार मानवी कल्पना आहे याची चर्चा चालू आहे.

अफाट सुंदर कविता आहे.

टाकलेली दिसते ! कारण ती तुमच्याच लेखाच्या विरोधात आहे : वाचा : देवातुनी जगाला ज्याने विमुक्त केले.... आणि तेच काम मीही करतोयं अर्थात, तुम्हाला आपण काय करतोयं तेच लक्षात येत नाही हे प्रतिसादही पुरेपूर दर्शवतात. _______________________________ पुन्हा वाचा : मनोरुगण म्हणजे नक्की काय याची ही तुम्हाला कल्पना नाही, आणि ते ही सहाजिकच आहे. ज्याचा ठावठिकाणा माहिती नाही आणि ज्याला आपली भाषा सुद्धा कळते की नाही याचा पत्ता नाही, अशा व्यक्तीला : जो खुळ्यासारखा (तेही दुसर्‍याच्या घरी जाऊन) हाका मारतो; आणि त्याही पुढे जाऊन, आपल्या हाकांमुळे, ठावठिकाणा माहिती नसलेली व्यक्ती `ऐकणार्‍यावर' खुष होईल इतका निर्बुद्ध विचार करु शकतो, तो खरा मनोरुग्ण

> हे मान्य. पण माझ्यासारख्या ज्यांनी ती ओलांडली नाहीये, त्यांचं काय? तो एवढा काही मोठा लफडा नाही. सरळ समोर बघितलं की स्वच्छ स्वरुप दिसतं. कशाला पाहिजेत त्या प्रतिमा आणि पूजा अर्चा ? एकदा टाइमपास सुरु केला की त्याला अंत नाही, आणि एकदा कत्पना कवटाळली की तोच आधार ! मग भ्रमाला अंत नाही. त्यापेक्षा सरळ समोर बघा, हुकलात, काही गोंधळ होतोयं असं वाटलं, परत शांतपणे समोर बघा एकदा निराकाराशी संलग्नता जमली की कोणताही आधार लागत नाही.

> हे मान्य. पण माझ्यासारख्या ज्यांनी ती ओलांडली नाहीये, त्यांचं काय? तो एवढा काही मोठा लफडा नाही. सरळ समोर बघितलं की स्वच्छ स्वरुप दिसतं. कशाला पाहिजेत त्या प्रतिमा आणि पूजा अर्चा ? एकदा टाइमपास सुरु केला की त्याला अंत नाही, आणि एकदा कत्पना कवटाळली की तोच आधार ! मग भ्रमाला अंत नाही. त्यापेक्षा सरळ समोर बघा, हुकलात, काही गोंधळ होतोयं असं वाटलं, परत शांतपणे समोर बघा एकदा निराकाराशी संलग्नता जमली की कोणताही आधार लागत नाही.

> म्हणून लोकं देवाकडे जातात. नवसात जे काही मागितलं असेल त्यातनं पुढे शांती मिळेल अशी आशा असतेच. तुम्ही देव मोडीत काढायला निघालात. त्यामुळे लोकं शांत न होता क्षुब्ध होतात. खळबळलेल्या मनात यथार्थ बिंब कसं प्रकट होणार? तुम्ही नेमका मुद्दा काढलात ! प्रचंड धन्यवाद ! अशी चर्चा झाली तर संकेतस्थळाचं भाग्यच ! ____________________________ आपणच तर ती शांती आहोत ! आणि नामस्मरणामुळेच तर ती भंगतेयं, म्हणजे ती हरवल्याचा भास होतोयं. हेच तर मी कित्येक प्रतिसादात सांगतोयं, पण लोकांनी अशी काही जालीम स्तोत्रं आणि मंत्र, दशकानु दशकं घोकलेत की त्यांना वाटतं, आता आणखी घोकू, आलोयं जवळच ! जोपर्यंत ही नामस्मरणाची घंटा बंद होत नाही, तोपर्यंत शांतीशी, आपल्या स्वरुपाशी आपण कनेक्ट होणं असंभव आहे पण पब्लिक विडंबनं काय टाकतंय, कविता काय पाडतायंत, खरडफळा काय बडवतायंत, धागा काय भरकटवतायंत, काय वाट्टेल ते चाललंय ! _______________________________ बघा एकदम साधी गोष्ट आहे : देव हा भंकसपणा आहे कारण त्याच्या बारश्यापासून सगळे सोहोळे आपणच केलेत. आपण मूळातच मौन आहोत, भाषा शिकायला लागते, मौन आपला स्वभाव आहे. तस्मात, संस्कृत काय, वेदघोष काय, मंत्र-स्त्रोतं काय सगळी भंकस आहे शांती आपण खुद्द आहोत, शांतीपासून दूर जाण्याचा उपायच नाही कारण शांती भंग होऊच शकत नाही, मग तुम्ही काय वाट्टेल ती बोंब मारा ! पण या नामघोषानी आपलं अवधान मात्र स्वतःकडे येण्याऐवजी, नामघोषाकडे लागून राहतं आणि मग जन्मभर आपण शोधत राहतो, आणि मग म्हणतो : ही शांतीच तर बेटी गायब आहे !

> तर तो कसा दिसतो हे पण माहिती नाही, मग त्याची चित्रे , मुर्त्या कशावरन तयार केल्या ? तुमचं बरोबरे > सगळया चित्रकारांच्या कल्पना !

> त्याच्या अस्तित्वाबद्दल विज्ञानाच्या निकषांवर विचार करावा, तुम्हाला उत्तर नक्की मिळेल. बरोब्बर ! आणि विज्ञानापर्यंत जाण्याची सुद्धा गरज नाही. एक साधा विचार की मन हे जीवनाचा आधार असू शकत नाही. आणि त्यामुळे मानसिक कल्पना तर त्याहून नाही. पण लोक ज्याला श्रद्धा म्हणतात ती खरं तर भीती असते : फिअर ऑफ द अननोन ! त्यामुळे देवाची कल्पना सोडवत नाही. आधार शोधून भीतीचा संकोच होईल, पण ती जाणार नाही. भीती घालवायचा एकमेव मार्ग म्हणजे निराधार होणं ! ते आपल्याला स्वरुपाशी संलग्न करतं, कारण स्वरुप निरालंब आहे. मग व्यक्ती पूर्णपणे वस्तुनिष्ठ आणि विज्ञानवादी होते, भीतीची जागा साहस घेतं !

दोनशे २२५ मधले जवळजवळ ३०/४० प्रतिसाद तुमचे असतील ! तुम्ही फक्त एकदा तर्कसंगतीनं देव सिद्ध करुन दाखवाल का ?

> तुमचा मार्ग विहंगम आहे हे मान्य. पण मुंगीला जर आपला प्रवास थांबवून उलटं जायला सांगितलं तर ते पटणार नाही अहो कुठली मुंगी आणि कसला विहंगम मार्ग ? एकदा सगळंच सत्य आहे म्हटल्यावर आपण ही सत्यच आहोत ! ते ही आत्ता आणि इथेच ! कशाला पुढे कळेल, शोधू दे ? तुम्हाला कळलं असेल तर जयघोष करा, नाही तर पुन्हा वाचा ! नक्की कळेल.

गा मा जी फक्त एका व्यक्तीला पेटवण्यासाठी कशाला रक्त आठवतंय. त्यांना योग्य वाटत ते त्यांनी ठरवावे आपल्याला योग्य वाटत आहे ते आपण करणारच.

एव्हढे बोलुन मी माझे भाशण संपवतो :ड

@गामा पैलवान, तुम्ही शांतिस्वरूप आहात हे मान्य. माया ही अशी आश्चर्यजनक नदी आहे की ती ओलांडल्यावर मागे वळून पाहता नाहीशी होते. तुम्ही मायानदी ओलांडली आहे हे मान्य >>>>>>> तुम्ही वरील वाक्ये संक्षींना उद्देशून लिहिली आहेत ते खरोखर तुमचे त्यांच्याविषयीची प्रामाणिक मत आहे की उपरोधपणाने लिहिली आहेत? उपरोधिक असतील तर ठीक. परंतु तुमचे तसे प्रामाणिक मत असेल तर खालील 'सत्य' जरूर ध्यानात घ्यावे आणि मगच आपले मत बनवावे. १. जो मनुष्य देवाचे नाव काढले की चवताळून फक्त देव नाही हेच दहावेळा सान्गत बसतो तो शांतीप्रिय असू शकेल? २. मिपावर गोंधळ घातल्यामुळे ज्याला तब्बल ३ वषे मिपावरून ब्लॉक करण्यात आलं होतं तो शांतीप्रिय असू शकेल? ३. जो मनुष्य स्वतःच्या दुराग्रहाखातर आणि अहंकारामुळे ज्ञानेश्वर, शंकराचार्य, रामकृष्ण परमहंस अशा वंदनीय महापुरुषांना चुकीचे आणि भ्रमित ठरवतो, मी म्हणतो तेच बरोबर आणि बाकी सगळं झूट अशी टिमकी लावत बसतो त्याने हि मायानदी पार केली असे खरेच तुम्हाला वाटते? ४. ज्याला ईश्वराचे अस्तित्व मान्य नाही, जो मनुष्य रामायण, महाभारत केवळ कविकल्पना आहेत, राम कृष्ण, कालीमाता सर्व कल्पना आहेत हे टेप लावत बसतो, देवाचे नाव कोणी ठेवले असले निरर्थक प्रश्न विचारत बसतो तो मायानदी ओलांडून पैलतीरी पोहोचायची शक्यता खरीच आहे असे तुम्हाला वाटते? ५. जो मनुष्य "आयडी ब्लॉक झाला नसता सत्तांतर होण्याची शक्यता होती" असली फाजील आणि भंपक विधानं करतो आणि पुन्हा त्याला डिफेन्ड करण्याचा प्रयत्नही करतो, मेमरी स्ट्रिंग प्रत्यारोपण असली अवैज्ञानिक विधाने करून इतरांना वैज्ञानिक प्रोसेस (तेही अर्धवट आणि चुकीची) सांगायला बघतो आणि वैज्ञानिक पुरावे मागतो आणि त्यांना मागितल्यास त्याकडे धादांत दुर्लक्ष करतो तो मायेपलीकडे गेला असू शकेल? ६. ज्या माणसाला सगुण ब्रह्म आणि निर्गुण ब्रह्म यांचे एकत्व अनेकदा समजावून सांगितले तरी मान्य नाही, सर्वच सत्य असेल तर सगुण पूजा पण सत्यच हे कळून घ्यायचे नाही त्याने मायेवर विजय मिळवला असेल असे तुम्हाला वाटते? आता याची दुसरी बाजू पाहुयात. आपल्याकडे योगमार्गाचे आणि ज्ञानमार्गाचे बरेच संत होऊन गेले परंतु त्यातल्या अनेकांनी भक्तिमार्गाला पाठिंबाच दिला आहे. ज्ञानदेव माउलींनी हरिपाठ सांगितला आहे. साक्षात्कार झाला तेंव्हा ते म्हणतात 'सबाह्य अभ्यंतरीं अवघा व्यापक मुरारी आज हरी पहिला रे हरी पहिला'. कट्टर अद्वैतवादी शंकराचार्यांनी इतर कोणीच रचली नसतील तेवढी जवळपास सर्वच देवांची स्तोत्रे रचली आहेत, पंचायतन पूजा सांगितली आहे, अनेक देवळांची स्थापना केली आहे. रमण महर्षी, विवेकानंद यांनी सुद्धा भक्तीचे महत्व सांगितले आहे. पतंजलीनी योगसूत्रात ईश्वराचे अस्तित्व दर्शवले आहे. या सर्वांनी ज्ञान आणि भक्ती ह्या एकाच नाण्याच्या दोन बाजू आहेत हे सांगून ज्ञानोत्तर भक्ती आणि भक्त्युत्तर ज्ञान हे एकच आहे हे पण वारंवार सांगितले आहे. बाकी तुम्ही मायानदीचा विषय काढलाच आहे तर या नदीमध्ये कोण कसे बुडून जातात आणि खरे कोण तरून जातात याचे रसभरीत वर्णन आपण ज्ञानेश्वरीत वाचलेले असेलच. उगाच ४ पुस्तके वाचून केवळ बुद्धीला समजणे वेगळे आणि खरा त्या सत्याचा अनुभव येणे वेगळे हे न समजताच जो अर्धवट ज्ञानाने स्वतः सर्वज्ञ असल्याचा दावा करतो त्या अहंकारी माणसाचे मायानदीतले वर्णन सुद्धा आपण जाणतच असाल. बाकी मायानदी तरून जाण्यासाठी सद्गुरुरूपी होडीच काय तो एकमेव पर्याय हे जाणून समर्थ म्हणतात तसे सद्गुरूंनी दिलेल्या उपासनेसी दृढ चालवावे. आणि सद्गुरू लाभ झाला नसल्यास इष्टदेवतेचा मंत्रजप, दैनिक पूजा अर्चना, ग्रंथाभ्यास किंवा चित्तशुद्धीसाठी काही साधना हेच सत्य जोपर्यंत मायेत आहोत. बाकी सर्व पोकळ गप्पा आणि शब्दांचे खेळ. आता हा सर्व संदर्भ लावून वर सांगितलेले गुण उधळणार्या व्यक्तीवर विश्वास ठेवायचा की संत वचनावर याचा निर्णय करणे कोणासही फार अवघड नसावे.

ज्या लॉजिकसाठी तुमच्याशी संवाद चालू होता, तेच हरवतंय ! १. > मग लोकांचा भ्रम हे ही सत्यंच ना ? काय बोल्ता ? भ्रम सत्य असेल तर मग नामस्मरण तरी कशाला ? सत्याचा शोध कशापायी ? २. > हे पटलं. नामस्मरण असंच असतं. जोवर अनुभूती येत नाही तोवर जयघोष करायचा असतो. मनातल्या मनांत. एखादी गोष्ट परत परत सांगितली की ती खरी वाटू लागते, असं सु/कु प्रसिद्ध डॉक्टर गोबेल्स म्हणून गेलेत. नामस्मरण ही या नियमाची भारतीय परंपरेतली आवृत्ती आहे. मग भ्रम गहन झाला की तोतापुरींसारखा अवलिया बोलवावा लागतो, जो एका झटक्यात सगळा भ्रमनिरास करतो ! त्यापेक्षा माझं काम किती डेलिकेट आहे पाहा : नुसतं शांतपणे वाचलं आणि एक साधा प्रश्न स्वतःला विचारला, की घरच्या घरी, बसल्या बसल्या, देव गुल ! देवाचं नांव कुणी ठेवलं ?

माणूस बोलायला लागल्यावर, त्यानं देवाचं नांव ठेवलं ! थोडक्यात ही सगळी माणसाची करामत आहे, मग भाषा कुणी का शोधली असेना.

पुनश्च. भाषेचा उगम कुठून झाला हे माहित नाही असा तर्क काढला तरी भाषेची निर्मिती देवाने केली असे म्हणून तुम्ही मोकळे झाला तरी तुमच्या दावा अर्थपूर्ण होणार नाही. काय राव राजेश. एव्हाना आम्हाला तुमचे सगळे आर्ग्युमेन्ट कळाले. तुम्ही मात्र अजून तोच तोच खेळ पुन्हा पुन्हा खेळताय.

तुम्ही एक तरी प्रतिवाद प्रतिसाद वाचताय का याबद्दल शंका येत आहे. 1,2 या दोन प्रतिसादांव्यतिरिक्त सुद्धा इथे कोणीही देवाच्या अस्तित्वाची शक्यता नाकारता नाहीच आहे. इथे केवळ आत्ता पुराव्याच्या अभावव्यर देवावर विश्वास ठेवायचा का ? हि चर्चा चालू आहे. पुन्हा विचारतो. ऍटलासच्या/शेषनागाच्या अवयवावर सम्पूर्ण विश्व सामावले आहे, त्यावर पण विश्वास ठेवायचा काय, असे असण्याची अशक्यता सिद्ध करता येत नाही म्हणून ?

१. > सत्याचा उद्घोष व नामस्मरण एकसारखे आहेत ? सत्याचा उद्घोष म्हणजे आपण सत्य आहोत याचा उद्घोष, आणि नामस्मरण म्हणजे काल्पनिक देवाच्या नांवाचा पुकारा. २. > ते स्वसंवेद्य असल्याने त्याला स्वत:ला वाटेल ते कार्य करू शकते. काय बोल्ता ? सत्य ही स्थिती आहे आणि ती कायम अकर्ता आहे. ३. > जे काही सत्य आहे, त्याला काही करावंसं वाटलं तर अडवणारं कोणीच नाही. त्याने स्वत:च्या अस्तित्वाचा आवाज काढला तर तो निरर्थक कसा काय? वर २. वाचा ४. > बालक त्याच्या आईच्या सांगण्यावरनं एखाद्या पुरुषाला बाप म्हणू लागतं. तसाच तो पहिला जीव हा आपल्या सगळ्यांचा आदिपिता आहे. त्याचं नाव ब्रह्मदेव असो वा अब्राहम वा अजून काही. आता हा पहिला जीव कुठून काढला ? तो सगळ्यांचा आदिपिता आहे हे तुम्हाला कसं कळलं ? ही आदीपिता थिअरी प्रस्थापित बायॉलॉजीला कसा हरताळ फासते ? थोडक्यात, या आदीपित्याचे पेरेंटस कुठे असतात ? त्यांची नांव काय आणि ती कुणी ठेवली ?

बाकी चर्चेत जास्त भाग घेतला नाही.. भाषे बद्दल थोडेसे बोलतो.. हे असे पण सिद्ध करता येईल : जर सिद्ध करायचे असल्यास.. दोन लहान मुलगा मुलगी जे जन्मले आहेत नुकतेच ज्यांना भाषा येत नाही त्यांना एकत्र ठेवा खुप वर्षे.. कोणाशी न बोलता.. त्यांना भाषा येणार नाही.. मग नंतर कायम एकत्र असल्यावर त्यांचे हावभाव.. बोलणे.. वगैरे सगळे टिपा.. आणि ते जर कसल्याही सांकेतिक भाषेत बोलले.. किंवा कसे तर ती त्यांची भाषा.. आणि नाहीच बोलले.. कसलेच एकमेकां प्रती हावभाव, सांकेतिक चिन्ह.. तर मान्य करू भाषा ही अशीच develop झाली आहे.. एका रात्रीत मराठी, इंग्लिश भाषा develop झाली नाहीच.. नाईल नदी किनारी सांकेतिक संदेश सापडलेले आहेच.. बाकी मूळ धागा खूपच विनाकारण लांबला गेला आहे.. असे वाटते.. मला इतकेच म्हणायचे आहे.. देव असेलही असे तुमच्या म्हणण्याने मी मान्य करेल..कोणाला का दुखवावे.. आपले आपल्या पाशी पण पण पृथ्वी समुद्रात बुडाली म्हणुन विष्णूने वराह अवतार घेऊन तिला उचलून आणले.. तर ती कुठल्या समुद्रात बुडाली होती..? का तो समुद्र आटला.. म्हणजे निदान देव आहे हे मनातले सोडू नका.. पण ह्या असल्या कथा मानवाने निर्माण केल्यात हे तरी मान्य करावेच लागेल.. बाकी काय बोलू..