नमस्कार मंडळी, रविंद्रनाथ टागोरांच्या गीतांजली मधल्या मला आवडणार्‍या एका कवितेचा स्वैर अनुवाद करत आहे. कवितेचे नाव मला माहित नाही. बहुधा कवितेला स्वतंत्र नावंच नसावे.

कळून इतके काय कळे हे नकळे मजला का न कळे ज्याच्या त्याच्या सन्दर्भांचे ज्याचे त्याचे समज खुळे...! भास भाबडे रंग रूप हे भास भावना भास चेतना, भास सत्य अन भास भासही भास असे सगळे सगळे... ज्याच्या त्याच्या सन्दर्भांचे ज्याचे त्याचे समज खुळे...! समजून घेतो आपण आपले सगळे आपल्यासाठी इथे.. आपण कोण नि कोण दुजे हे परंतु येथे कोणा न कळे.. ज्याच्या त्याच्या सन्दर्भांचे ज्याचे त्याचे समज खुळे...! भूल दिशा अन दिवस निशा हे पोकळ जडता स्थिर चल हे.. अंत अनंत नि क्षणिक चिरंतन व्यक्ताशी अव्यक्त जुळे.... ज्याच्या त्याच्या सन्दर्भांचे ज्याचे त्याचे समज खुळे...! -झ

साथ देण्याचा इरादा पाहिला स्वप्नात होता प्राक्तनाचा वार तेव्हा हाय रे अज्ञात होता....१ मी जरी की ह्या ठिकाणी मैफलींनी धुंदलेला आठवांच्या वेदनांचा मारवा रंगात होता.... २ पाहताना तू मला हे प्रेम नाही का दिसेना तू मला वैर्‍यांत मोजावे ग हा आघात होता.... ३ बैठकीच्या लावणीने रंगलेल्या रात्र वेळी स्वप्नभंगा झाकणारा दागिना भांगात होता.... ४ रंगवूनी ओठ घेताना म्हणे ती गावदासी कुंकवाचा योग नाही का ग संभोगात होता?... ५ सांग राणी आज झाले वाद शब्दांचे कसे ह्या? बासरीचा सूर जेव्हा रोज संवादात होता.... ६ “मी तुझी रे वाट पाहे”, सार्थ गाणे मीलनाचे सात जन्मी साथ नाही, आठवा हातात होता....