आमच्याकडे घरात एक वाक् प्रचार मोठ्या गमतीदार रीतीने रूढ झाला होता - मिठाचे काय आहे!
त्याचे असे झाले, की एक दिवस वडील दौर्यावरून रात्री उशीरा परतले. त्याना आम्ही मुले काका म्हणत असू. जेवायला रात्री खूप उशीर झाला. साधाच बेत जेवायला - मुगाची खिचडी आणि कढी!
पहिला घास काकानी घेतला, आणि चेहर्यावरची घडीही न बदलता आईला म्हणाले, "जरा मिठाचे पाहू!"
आईला काय प्रकार झाला आहे ते लगेच लक्षात आले, नि ती म्हणाली,
"अय्या, मीठ घालायचेच राहिले!"
काका म्हणाले, "असू दे, वरून घेऊ, तसे काहीच बिघडले नाही; घाईघाईत होते असे कधीकधी!"
पण लक्षात असे आले, की वरून घेतले, तरी 'ती' मजा काही खिचडीला येईना!