येतो एक आवाज गुत्यातून चीरुन दारुड्यांचा पडदा.. अन रम, आपली व्हिसकी दंग पिण्यात बेवडा...!! अन इथे... पुन्हा पिण्याची उबाळ येथे पडले हो बेवारस... बेवडा एक परि, करुनी तंगडी वरी हसले सगळे त्यावरी, खी खी खी...

प्रेरणा जयवीताईंची साधी, सोपी आणि मस्त कविता लज्जत सुखाची. (कविता वाचून त्याचा माझ्या खर्‍या आयुष्याशी संबंध लावल्यास मी जबाबदार नाही. ;-) ) लेवून तवंग तेलाचा भाजी होती गुळमट भरपूर तूप लावूनही पोळी झाली चामट होती मनात प्रचंड भिती न कुठे होता दूधाचा थेंबही खिडकी होती उघडी सताड शेजार्‍यांचा बोकाही कुंपणाच्या पल्याड झालं ते भरीत असं बेचव आणि अळणी जरी स्वयंपाक सोपा, मला कधी तो जमणेच नाही. कढीला हवी खरी, फोडणी खमंग हिंगाची हिंग थोडा ताजा अन्‌ मोहरी हवी शेजार्‍यांची तडतडलेली मोहरी आणते आगळीच खुमारी दुसर्‍याने बनवले

गुलमोहर.! माझ्या अंतर्बाह्यात सामावलीस तू. दूरवर पसरलेल्या मार्गात माझ्या उभी होतीस तू. अन् मी पुढेच जात राहिलो, गुंग होऊन माझ्या विचारांत. जीवनही गुरफटून गेले त्या अनुत्तरित प्रश्नांत. तुला भेटण्यास दोन शब्द बोलण्यास वेळच कुठे होता? आता... आता तर पर्जन्यधारांसमवेत बरसतेस तू. आणि शेवटी वेळ असताना मजपाशी घाईत आहेस तू. काय सांगू, काय सांगू आपण... अजाणताच म्हणतो - आहे बेमौसम हे शहर. पुन्हा कधीतरी भेटूया... अलविदा - ए - गुलमोहर.!

आठवतो तुला तो दिवस? ज्या दिवशी आपण गुंतलो एकमेकांत! आधिच निरोप आला होता फक्त पाहायला येणार आहात आधीही पाहील होतस लांबुन मी तुला आणि तु मला आवडले म्हणूनच आलास परत तुझ्या परीवाराला घेऊन मला दाखवायला अन निरखायला. आतच बसले होते मी धडधडणारे ठोक्यांवर मात करत. एकीकडे तुला पाहण्याची ओढही होती तुही आवडला होतास मला म्हणूनच तर हुरहुर चालू होती मला बोलावल तुझ्या आत्पेष्टांनी मी आले तुमच्या समोर थरथरणार्‍या कप बशांना सावरत ! सगळ्यांची नजर एकदाच माझ्यावर शांत झाली, कपबशांची किणकिण मात्र जास्तच जाणवू लागली. मला बसवले तुमच्या सोबत तुझ्याच माणसांनी आणि विचारले , "आमचे घर सांभाळशील का ?

१. प्राक्तनात प्राण लाचार जगण्याचे आंदण मिळते फांदीच्या ओलाव्याला नवजात बांडगूळ गिळते . . २. फळभरल्या झाडावरुनी पाखरे निघाली जाया घरट्याचे छत्र गनिम नजरेत विषारी माया . . ३. देवडी विसावून पायी परमार्थ असे बसलेला पानांचे प्राण खुडून अर्पितो दान देवाला . . ४. सावलीत शांत झाडाच्या मरणाची केवळ भ्रांत खंगलेला, खिन्न मनाचा झोपला देह विश्रांत . . ५. रसशुष्क वाळली फांदी वाळीत टाकली कोणी ? डोळ्यात वाळव्यांच्या मगरीचे भावुक पाणी . . . .

आम्हा गरीबांचे बघा सारे पत्त्यांचे बंगले. वेदनेच्या पायावर आमच्या सुखांचे ईमले. शीळ्या भाकरीचा घास, तेही तुकडे जळके. चार कुडाच्या या भिंती, वर छप्पर गळके. काजळल्या कन्दिलाचा प्रकाशही काजळला. सुख - सौख्याचा आस्वाद आम्हा कधी ना कळला. आमचे जग हे स्वप्नांचे सारा स्वप्नांचाच खेळ. आसु आणि हासूमध्ये कधी नसतोय मेळ. आम्हासाठी जीवन हे असे अळवावरचे पाणी. न भावे जगजेठी मना सखी वाटते विराणी...