मी , १५ आणि १६ ऑगस्ट, २००६ ह्या दिवशी 'कोथळीचा भैरवगड आणि हरिश्चंद्र्गड" हा सलग ट्रेक केला, त्यावेळी मला भावलेला निसर्ग शब्दबध्द करावासा वाटला. * * * * अनंत हिरव्या रंगछटांनी सजला डोंगरमाथा बेलागकड्यांच्या मधून फिरती दुर्गम पाऊलवाटा डोंगरझाडीमधुनी खुलते रंग फुलोरी नक्षी हिरव्या पानांआडूनी दिसतो लाल-सावळा पक्षी कडे कपारीवरुनी उतरे वेगाने जलभार कोसळूनी ओढ्यात उधळतो फेनल, शुभ्र तुषार खळाळ जल ओढ्यात पसरते घेऊन तांबूस माती भिजवीत काठावरची सारी हिरवी लव्हाळ पाती धुंद, गार वार्‍यावर डुलते गवतफुलांची काया हळूच उतरे गिरी माथ्यावर मेघ सावळी छाया

एकदा train मधे एक अप्सरा जवळ येऊन बसली journey मग ती अविस्मरणीय होऊन गेली कोणी नाही बरोबर तिच्या पाहून मला बरे वाटले भाग्यावर माझ्या मलाच नवल वाटले ओढणी तिची माझ्या खा॑द्यावर पडत होती जशी काही अ॑गावरुन मोरपीस॑ फिरत होती गाडी जशी हले तसा स्पर्श तिचा व्हायचा अ॑गावर माझ्या रोमा॑च उठवून जायचा खाली होताच window seat तिला मी देऊ केली thank you म्हणून स्वीकारत जिवणी तिची रू॑द झाली केस तिचे माझ्या चेहर्‍याशी खेळत होते हृदयात माझ्या आभाळ भरुन येत होते सुवास तिच्या गजर्‍याचा म॑द येत होता हळूहळू मला तो धु॑द करत होता कसा गेला वेळ नाही कळले काही न॑तर आले लक्षात नाव सुद्धा विचारले नाही

किती भली मोठी लांब किती भली मोठी लांब मारुतीचीच शेपटी देवा!! आता तरी थांब लेखकांना केले सिद्ध तयां केले यादीबद्ध जे वाचले ते टाकले बाकी सारे निषिद्ध स्वाक्षरीत कंपू नसे तोचि मात्र हवा असे प्रतिसादांसाठी कसे मन वेडे हो तरसे कंपूतील गंपू तेच टाकतात नवे पेच कडमडे कोणी नवा धडपडे लागे ठेच ठाके नवा कोणी उभा मांडला सवतासुभा आयडी होइल ब्लॉक नसे पोचण्याची मुभा साहित्याच्या समुद्रात मिपा असे नदीमात्र कशाला ही यादीबिदी स्वांतसुख क्षणमात्र मराठी ही कर्कवृत्ती बरी का हो अशी वृत्ती सत्वरी वाचा , होइल मुद्रण सुलभ आवृत्ती ह. घ्या सा. न. ल.

आमची प्रेरणा एक लेख असा की, थकुन जाते विश्‍व एक काथ्याकुट असा की, कुरतडे उंदीर शर्ट एक प्रवास वर्णन असे की, काळ्या पाण्याची नवी शिक्षा एक कौल असा की, जंत कावीळ एन्फ्लुएंझा एक छंद असा की, जणू आटावे रक्त एक कवीता अशी की, अश्रूच वाही फक्त एक संपादकीय असा की, तो विभागच बंद व्हावा एक पाकृ अशी की, 'परा'चा कावळा व्हावा.

एक प्रश्‍न असा की, बदलून जाते विश्‍व एक प्रश्‍न असा की, भंगते सुंदर स्वप्न एक प्रश्‍न असा की, उमलते नवी अपेक्षा एक प्रश्‍न असा की, अनंत काळची प्रतीक्षा एक प्रश्‍न असा की, जणू फुलावा प्राजक्त एक प्रश्‍न असा की, अश्रूही बनावे रक्त एक प्रश्‍न असा की, तो प्रश्‍नच न राहावा एक प्रश्‍न असा की, उत्तरच प्रश्‍न व्हावा मोगरा फुलला