बरी-वाईट कशीही का असेना माझी ही पहिली कथा तात्यांना अर्पण...:) "हर्षा काल का नाही आलीस गं?" लॅपटॉप उघडून मी ऑफिसचे करतच बसले होते, तेव्हढ्यात दरवाज्यातून आत येणाऱ्या हर्षाला मी विचारलं. "सॉरी गं ताई, खूप काम होतं घरी म्हणून येत आलं नाही." चेहऱ्यावर असलेली निराशा क्षणभर बाजूला सारत हर्षा बोलली खरी पण तिचा चेहराच इतका बोलका कि, काहीही न सांगता मला खूप काही बोलून जातो. हर्षा!! एक अल्लड अनं निरागस मुलगी. गोरा वर्ण, बोलके डोळे, हसरा चेहरा आणि सतत बडबड करण्याची सवय यामुळेच कोणाच्याही लक्षात रहावी अशी.

नम्स्कार, मी एथे नवीन अहे. मी सध्या सिद्नी मधे Southern Cross University मधे शीक्तेय मी खूप दिव्संपासून एकत फील करत होते नेत वर browse कर्ता कर्ता, मला हि सीत दिस्ली. एथे खूप वचाय्ला मिल्ट. (sorry i cant write marathi proper here ) मला अज, लिहावस वाटल, करण पर्वाच मझ्या एका मित्रावर इकडचे स्थानिक मित्र चोताश्या कार्णावरून भांड भांड भानडले, तोंडावर ठून्क्ले, मारल सुद्ध मी एथे एकटी राहते, सारखी भीती वाट्त राहते .... खूप कंटाळा येतो, शिकावस वाट्त नही . पैसे भरलेले वया जातील अशीच परत आले तर मी कय करू ? पोलीस सुध मदत करत नाहीत (i am helpless , cant manage this mental stress )

खुप दिवसांपासुन कुठे डोंगरात फिरायला जायचा योग आला नव्हता. रवीवारी संगमनेरवरुन डोंबिवलीला येता येता, अचानक, मामाच्या गावी, राजुरला जाणं झाल. राजुरला पोहचायलाच रात्र झाली होती. शेवटी पहाटे लवकर निघु म्हणत, मुक्कमाचा बेत ठरला. जेवण झाल्यावर सहज, मामेभावाबरोबर बोलता बोलता, दुसर्‍या दिवशी कुठेतरी भटकायला जायचा प्लॅन ठरला, ऑफीसच कस मॅनेज करता येईल, हे कोड पाच मिनीटात सुटल. राजुरसारख्या ठीकाणी असल्याने प्रचंड चॉईस होता. पाबरगड, कात्राबाई, अस्वल्या डोंगर, कुमशेत, आजोबा, हरिश्चंद्र, रतनगड व सांदण असे मस्त पर्याय होते (कळसुबाई मला फारसं नाही आवड्त उन्हाळ्यात ;-) ).