अशाच एका धुंद, सोनेरी संध्याकाळी सहज फिरायला निघालो होतो सहज मंजे मुद्दामच … – मला स्वतःशीच मोठ्याने बोलण्याची खोड आहे – घरात उगाच तमाशा नको म्हणून बाहेर पडलो. नकळत पाय तळ्याकाठच्या शांत रस्त्यावर वळले – मनात तात्त्विक वगैरे विचार घोळत होते. कोs हं ? … मी कोण आहे ? मै कौन हूँ ? व्हू आयाम ? सोs हं ! … मी तो आहे. तो मी आहे. या साडेचार फुटी कुडीत अडकलेला - अविनाशी,अमर, स्वयंप्रकाशी आत्मा आहे मी निर्विकार चेतना आहे मी ब्रम्ह, मी सत्य, मी कैवल्य आहे मी कर्ता, मी भोक्ता, मी ज्ञाता आहे मी साक्षी, मी सर्वसाक्षी, मी निर्लिप्त- निखळ जाणीव आहे.

तुझा फोन आला ना की, चेह-यावर molar to molar हसू उमटतं.. हातातलं काम तिथंच थांबवत मी तव्याखालचा विस्तव विझवते. केसांची बट मागे सारत स्वतःला उगा आरशात निरखते. मग फोन घेऊन मी कोलाहलापासून दूर बाल्कनीच्या कोप-यात जाते. आणि रिंग थांबायच्या जssस्ट आधी हॅलो म्हणते. सुरवातीची औपचारिक चौकशी आटपून तू पटकन कामाकडे वळतोस. माझं हसू तीन चतुर्थांश होतं.. ते बोलणं पण म्हणता म्हणता संपून जातं. आता हसू बरोब्बर निम्मं... मग तू म्हणतोस, "बाकी काय म्हणतेस?" आवडलेली कविता, नावडलेलं गाणं.. पाहिलेली वाट, तुझं न येणं.. दाटलेला हुंदका, तुला न कळणं... माझे वेडे हट्ट, तुझं शहाणं वागणं... बाकी किती नी काय काय असतं. पण फोन