पाहुन घटना ती ही मी ही सुन्न होई. ऐक भुकेल पोर भाकरीसाठी श्वानाशीही झगडा घेई. माय होती बाजुस त्याच्या ती ही धाय मोकलुन रडी. पोराची भुकेची तडफड त्या माउलीस सहन न होई. गेल्या सालामध्ये ती भरल्या घरची मालकीण होती. शेतात सोन पिकवणार्‍या शेतकरी राजाची राणी होती. अचानक दैवाने सुखी संसारात दुष्काळाच विष कालवल उभ्या शेतातल पिक पाण्याविना शेतात करपल. धन्यानेही खचुन जाउन धनीपण संपवल. आयुष्य संपवल त्याने, पण बायको लेकरास जन्मभर रडवल. सगेसोयरानीही मग पाठ फिरवली. सावकारानेही मग घरावर जप्ती आणली. भरल्या घराची अशी आता राखरांगोळी झाली. लेकरासंगे तिने मग शहरात रस्त्याकडेला चुल मांडली. आज तिच माय धाय मोक

बहुतांश विज्ञापन भ्रमित करणारे असतात. काही विज्ञापनात सत्य दडलेले असतात. फक्त आपल्याला समजायला हवे. दिल्लीत बहुतेक तरुण मंडली वेडी-वाकडी आणि तुफान बाइक चालवितात एखाद्या पक्ष्या प्रमाणे. परिणाम काय होतो:

मढे मोजण्याला

लपेटून फासामधी कायद्याला
ससे वाकुल्या दावती पारध्याला

नको पाडसा आज कळपास सोडू
चुल्ह़ा तप्त टपला तुला रांधण्याला

जवानीत होता उतावीळ श्रावण
अता फ़ागही ना विचारीत त्याला

तुझी आत्मग्लानी वृथा-व्यर्थ आहे
कुणी येत नाही मढे मोजण्याला

करा की नका काम कोणी पुसेना
बिले चोख ठेवा; लुटा आंधळ्याला

इथे देवळाच्या चिखल भोवताली
स्मशाने चकाचक ’अभय’ तालुक्याला