त्या पक्ष्याची वाट पहात आहे..... बसेन ते झाड माझे, शिटेन ती फांदी माझी, असले त्याचे आक्रमण नाही! घरटोघरटी माझी पिले माझ्याच पिढ्या, माझेच वंश असली माणुसकी त्याची नाही! मैत्री कधी कुणाशी केली नाही, पण बुडत्या मुंगीसाठी पान टाकायचे विसरला नाही! चमचमणारी छाती फुगवणे नाही,कि तोऱ्याने मान फिरवणे नाही! पंखांचे मिटणे केवळ सुंदर जणू मौनाचे शिल्प पुरातन! पाय कधी दिसू नयेत इतके त्याचे असणे प्रगाढ, युगायुगांची पौर्णिमा उजळावी इतके त्याचे पंख सतेज! स्थलांतरावर जगत रहावे इतकी त्याची तकतक नाही, घिरट्या घ्याव्यात एकाच किनाऱ्यावर इतके उड्डाण तोकडे नाही! किनाऱ्या किनाऱ्या

ती तशी नेहमीच गराड्यात असते मी त्या गर्दीचा एक भाग असतो ती तशी सगळयांच्या जवळ असते मीच कधी तिच्या नजरेत नसतो ती नुसती येण्याची चाहुल देते तो मुक्त तिच्यावर बरसत जातो ती चिंब तारुण्य उधळून देते मी धुंद स्वत:ला हरवत जातो ती गुलाबी सांज लेवुन येते मी क्षितिजासवे तिच्यात रंगून जातो ती नशावते कातरवेळ तिच्याच अदांनी मी नकळत तिच्यात विरघळत जातो ती अलगद रात्री स्वप्नात येते सारा आसमंत तिनेच भारलेला असतो ती एकच वेळ अशी असते जिथे ती "फ़क्त" माझी अन मी तिचा असतो पण........ ती आता चंदेरी दुनियेतच रमते मी आजही तिला दुरूनच न्याहाळतो अन तिच्या आठ्वांची कोमजलेली फुले मी गुपचुप हृदयात जपत असतो.

कधी कधी मन भरून येतं काठोकाठ जावंसं वाटतं दूर दऱ्या डोंगरात डुंबावं वाटतं भल्याथोरल्या समुद्रात पण अशावेळी मला आळसंच येतो मग झोप झोपतो मी गपगार पांघरुनात कधी वाटतं चमकाव्या विजा कडाडून आकाशात बरसाव्या धारा मुसळधार अंगणात पण रखरखीत उनंच पडतं दिवसभर मग बसावं लागतं सावलीत आडवं व्हावं लागतं काटकोनातलं जग दिसतं राहतं स्वप्नात आळसंच दाटलेला असतो म्हणा जगण्यात आळसाचे असतात प्रमुख तीन प्रकार ऑय य्यॉय याय ... उद्या सागेनॉय य्यॉय जरा आळसंच आलॉय य्यॉय यियॉय्य . . हम्म..