आज मी पुन्हा नापास झालो पुढल्या वेळेस नक्की पास होईन हीच अशा मनी बाळगून पुन्हा जोमात तयारीला लागलो मम्मी पप्पा दोघेही घरी चिंतातुर असतील मला वाईट वाटू नये म्हणून हळूच रडत असतील मी ठरवलंय मनाशी घट्ट हार मानायची नाही देत जायचं असेच पेपरवर पेपर जोपर्यंत नीट कळत नाही कधीतरी उगवेल सूर्य माझाही कधीतरी असें मीही कुणाचा तरी बाप पण सालं माझं पोर माझ्यावाणीच निघालं तर होईल नको तो ताप कितीही झालं तरी मी माझी विकेट फेकणार नाही बापाने एवढा पैसा लावलाय माझ्यावर फुक्कट घालवणार नाही माहित आहे , मुद्दल वाढत चाललीय पण एक दिवस , व्याजासकट देईन परतावा त्याआधी मला या परीक्

मा‍झ्याच स्वप्नांना लावला मी सुरूंग संकल्प सोडला अर्धवट पुन्हा एकदा शर्थीचे प्रयत्न सत्यात आले नाहीत निश्चयाचे संपले बळ पुन्हा एकदा स्वप्नांची लचके तोडली मी स्वत: पराभवाने दिली मात पुन्हा एकदा कष्टाची घागर भरली पुन्हा संपूर्ण अपयशाचे भरले रांजण पुन्हा एकदा प्रयत्नाचा डोंगर उभारला मी स्वत:च नियतीनेच दिला घाव पुन्हा एकदा सुखांना जिंकण्याचा भास मला झाला दु:खाने केले गर्वहरण पुन्हा एकदा काळेकुट्ट ढग अन दाटलेल आभाळ संकल्पाचा सोडला बाण पुन्हा एकदा

शोधत होतो पुन्हा स्वत:ला उपसत होतो पुन्हा पुन्हा मी पुरातनाची प्रचंड पडझड परंपरांची अपार अडगळ शोधत होतो अथक स्वत:ला ऐकत होतो पुन्हा पुन्हा मी वर्तमान हतबल करणाऱ्या भवितव्याचे भीषण पडघम ऐकत होतो अधीरपणाने माझीच अनोळखीशी चाहूल कळून चुकला पुन्हा, स्वतःचा शोध विफल ठरण्याचा संभव

ती म्हणाली " चिमणी " मी म्हणालो भुर्रर्रर्र ती म्हणाली " कावळा " पुन्हा उत्तरलो भुर्रर्रर्र आलतूफालतू उत्तरं देऊन आमचं प्रेम झालं सूर्रर्रर्रर्र लक्षात ठेवून होतो चांगलंच गुढघ्यात असते अक्कल डोकं बाजूला ठेऊन काम होतंय थोडीच पाहिजे शक्कल कशाला करावा अभ्यास ? कशाला हवी ती नोकरी ? कुणी सांगितलंय घासायला पटवावी श्रीमंत बापाची छोकरी सासरा बिचारा राबेल कन्या भोळीच असेल होऊन जायचं घरजावई आपोआप झोळी भरेल {{{ सिद्धेश्वर विलास पाटणकर }}}