स्थलकालाचे ताणेबाणे जटिल, चिवट पण तटतट तुटले घालित अवघड नवे उखाणे जडातुनी चैतन्य उमलले सप्तरंग लवथवले, मिटले सप्तसूर झंकारुन शमले भवतालाला भारून काही पुन्हा निवांत झाले तर्काच्या सीमेवर तेव्हा अतर्क्य भेटुनी गेले

सर्पणाला एकदा पालवी फुटली त्यालाही जगण्यात मजा वाटू लागली सर्पणच ते चुलीत जळायचेच होते इतरांसारखेच राख होऊन वर जायचे होते प्रेतांच्या ढिगाऱ्यात असेच पडून होते स्वगत सर्पणाचे == फुंकलास का जीव तू या शुष्क देहात ? कधी राख होईन , हि भीती मनात पुन्हा जन्म घेऊनि काय रे तो अर्थ जगावे वाढावे ते कोणा प्रित्यर्थ ? उभा जीव अमुचा तुझ्या लेकरांशी ती खेळती नित्य आमुच्या जीवाशी कुणी तोडे पान, कुणा आवडे फुल कुणी घेई जीव ,पेटवण्यासाठी चूल किती देऊ फळे , जरी आमुची बाळे तरी नाही शमले त्यांचे नीच चाळे आम्ही वाढतो देण्यासाठी ते श्वास ते श्वास घेता घेता घेती आमचाच घास गतजन्मी असणार

पृथ्वी उवाच.... तलखी ने कासावीस हा जीव, दाह घेई सर्वांगाचा ठाव, उदरात घुसमटे बीजांचा जीव, निलाकाशीच्या देवा घे तूच आता धाव. आक्रमू दे आकाश हे जलदांनी, येऊ दे रे आभाळ हे भरूनी, लखलखत्या विद्युल्लतानी, रणसंगर होऊ दे ह्या गगनी. घननीळ बरसता बेधुंद, मेदिनीस कस्तुरी सुगंध, जीवनामृत शोषितील ही रंध्र, भारून टाकेल पावसाचा संतृप्त गंध डोळ्यात आणोनि प्राण, विनविती माझे पंचप्राण, मेघराजा तुजला माझी आण, दे ह्या वसुधेला सृजनाचे वाण. © श्रेया राजवाडे, जुन 2019