चाळीशी ओलांडली की जगण्याचं गणित थोडं सोपं होतं. करिअरचा दुभाजक पार केलेला असतो. बायकोमुळे अपूर्णांकाचा पूर्णांक झालेला असतो. घरातले लसावि, मसावि होत असतात. नाकावर चाळिशी आणि नाकासमोर सरssळ रस्ता असं एकरेषीय समीकरण असताना अचानक .. प्रमेय बनून ती येते. सुरवातीचं अवघडलेलं अनोळखीपण गेलं की जाणवतं ते "मी"पणा दशांशानेही नसलेलं तिचं निर्मळपण. खाचाखोचा नसलेलं निरागस, प्रसन्न हास्य.. वाहता दहाचा पाढा जणू! रुढार्थाने ती सुंदर असेलच असं नाही; पण तिच्याबरोबर घालवलेला प्रत्येक क्षण अमर्याद सुंदर ...

(नंब्र सूचना: कृपया कवितेचे रसग्रहण आपापल्या मनातच करावे. कवीकडे स्पष्टीकरण मागू नये. कवी मिपावरून हद्दपार होऊ इच्छित नाही. तसेही समझनेवाले अगोदरच कवितेचा अर्थ समझ गये है!) बाई अगदी बावनकशी शिनेमावाणी दिसते जशी काका नेतो तिला डेटवर पिळत पिळत आपुली मिशी कॉफी, गजला, पुस्तकचर्चा काका जाणी जुने बहाणे "वाड्यावरती येइल का ही?" मनात मांडे गुपचुप खाणे बाई परंतू त्यास सवाई ऐकुन हसते चावट कविता फिरुनी सांगे, "सहा वाजले, कन्या थकली वाट पहाता" पर्स उचलुनी भुर्रकन जाते टाळुन त्याची लाडीगोडी हिरमुसलेले काका बसती कुरवाळत मग 'केयलफिड्डी' (पूर्णविराम)

नशिबात ग्रहण संपणे का अजून नाही गरळही देशद्रोहाची का भरात भारतात येत राही शतकोशतके परहीत बेतशिजे अखंडीत खंडीत बोली नयनांत देशद्रोहींच्या समज दिसणार नाही अत्याचार पाशव्यांचा झेली कशी भारतमाता संततीच देशतोडी साही कशी ती त्यांना? हिंदूपणाच्या मरणाला थांबवेल आता कशी ती झाकूनही दिसावी त्या जखमेस लपवेल कशी ती? देशद्रोही मवाली तुळशीसही फुस लावी अंगणात परकीयांच्या का रुजले नवीन धागे ? भारतीय एकंघतेच्या द्वेषाचे दु:श्वास घोंघावत रहाती मोहात लेकांच्या अप्पल्पोटेपणाच्या गेले असे बळी ती क्रिया त्यांच्या परभू भारतीय स्वातंत्र्याचा घात होई भूंकारवे मोहलुच्च्या सिक्युलरमुखे परकी बांग ऐकू देई परप्रेमा

नशिबात पापण्यांच्या मिटणे अजून नाही धुरळाही द्वारकेचा का दारात येत नाही ग्रीष्मात वाहते यमुना भिजे विरहात ओली नयनांत राधिकेच्या अश्रू दिसणार नाही "क्षण एक आसवांचा झेलू अशी कशी मी अवचित येई स्वारी पाहू त्याला कशी मी? हृदयातल्या रणाला थांबवू आता कशी मी झाकूनही दिसावी त्या मूर्तीस लपवू कशी मी?" मग कृष्णही महाली तुळशीस काही सांगे अंगणात राधिकेच्या रुजले नवीन धागे देहात पाकळ्यांच्या सजली अशी कळी ती गोकुळीचे सुगंधी श्वास द्वारकेस जाती माया त्याची स्वयंभू भ्रमरात कृष्ण होई गुंजारवे अलिच्या बासरीच ऐकू जाई गात्रीं येता गहिवर हृदयाची होई घाई किरणे टाकीत मागे हरी वृंदावनी येई येता मिलिंदमाधव कळी आसवा