चाळीशी ओलांडली की जगण्याचं गणित थोडं सोपं होतं. करिअरचा दुभाजक पार केलेला असतो. बायकोमुळे अपूर्णांकाचा पूर्णांक झालेला असतो. घरातले लसावि, मसावि होत असतात. नाकावर चाळिशी आणि नाकासमोर सरssळ रस्ता असं एकरेषीय समीकरण असताना अचानक .. प्रमेय बनून ती येते. सुरवातीचं अवघडलेलं अनोळखीपण गेलं की जाणवतं ते "मी"पणा दशांशानेही नसलेलं तिचं निर्मळपण. खाचाखोचा नसलेलं निरागस, प्रसन्न हास्य.. वाहता दहाचा पाढा जणू! रुढार्थाने ती सुंदर असेलच असं नाही; पण तिच्याबरोबर घालवलेला प्रत्येक क्षण अमर्याद सुंदर ... प्रतलच.. तशीही कुठल्या रूढ चोकटीत ती मावतच नाही...मूळसंख्येसारखी.. मैत्रिणीच्या पलिकडली प्रेयसीच्या अलिकडली. चूक बरोबरच्या व्याख्येत न बसणारी.. तिच्यात "डावी-उजवी बाजू" ठरवताच येत नाही. तिच्या''सम" तीच! खरं तर रोज भेटते असंही नाही. पण तिचा एखादा संदेश, फोन, हसू दिवस उजळून जातो. "हातचा" जणू रोजच्या रुक्ष जगण्यातला. तिचा सुगंध सतत भवताली दरवळतो..अनंत काळ.. या नात्याचं वर्गमुळ घनमूळ शोधू नये.. बस् जीवापाड जपावं तिला.. ......... भले गणित सुटो वा न सुटो..