वाटा हसत हसत, पत्ते पिसून बावन्न येवो फलतू का पाने, होऊ नका कधी खिन्न पाने येणे हे प्रारब्ध, खेळा यत्न कौशल्याने जन्मा कोठेही कसेही, उंच व्हा कर्तृत्वाने कुणी राजा कुणी राणी, कुणी जाहला गुलाम हुकुमाच्या दुरीलाही, एक्का करीतो सलाम सारे नाहीत बदाम, काही काळे किलवर झाले चौकट हुजूर, आणि इस्पिक मजूर खेळताना एका हाती, सारे एकत्र नांदती चातुर्वर्ण्याची चौकट, किती सहज मोडिती त्रेपन्नावा दूर राहे, शांत एकला जोकर खेळ ब्रह्मांडाचा बघे, तटस्थ तो सूत्रधार हात करूनिया सारे, डाव शेवटी जिंकिला सारा जन्म हसण्यात आणि पिसण्यात गेला भल्याभल्यांना जगती, जादू पत्त्यांची कळेना आपुलाच रे अखेरी, त्यांना पत्ता स

अर्जुनाने द्रौपदीला स्वयंवरात जिंकिले मात्र भावांनी फुकट पत्नीसुख संभोगले वस्त्रहरणप्रसंगी षंढ पाचही दादुले आणि भीष्म द्रोण थोर पोरासारखे वागले उच्च तात्विक कारणे देती महा प्रज्ञावंत पतिव्रतेच्या अब्रूला कवडीमोलाची किंमत बंधुप्रेमाच्या शेल्याने शील रक्षिले अभंग एक पान थाळीतले भक्षी भुकेला श्रीरंग कृष्णे कृष्णा ओवाळिले भाऊबीज ती अपूर्व वनवासातही लाभे महाराणीचे वैभव पण एक शल्य होते भाऊरायाच्या अंतरी कुरुक्षेत्री झळाळली क्रोधवह्नीने वैखरी क्लीब म्हणता अर्जुना नाही जीभ कचरली शहाण्याला शब्दाचीच एक ठिणगी पु

नमस्कार, अलिकडेच संस्कृतमध्ये एक रचना सुचली ती येथे लिहीत आहे. --अशोक गोडबोले, पनवेल.

3