लपवणे ते झाले सुरू, माझेच माझी यातना राम न उरला काही, आरंभीच संपली कथा ! नसे अभंग नामयाचा, नच विरहिणी मीरेची साकळली वेदना सारी, मी रचितो माझी गाथा ! विसरल्या सार्‍या श्रुती, अश्रुत भिजल्या आर्या जखमा सार्‍या ओल्या, मी घोकतो जुन्याच संथा ! ना स्मरे मंत्र आता, ना आठवते मज हरिनाम वेदनांचे हे वेद माझे, विसरल्या त्या जून प्रथा ! हे भोग मम प्राक्तनीचे, नकोत पळवाटा नव्या संपते जिथे दु:ख जुने, जन्मा येते नवी व्यथा ! विशाल.

आस्वाद घ्या!

आठवते का सारे सारे?

अडगळीच्या खोलीमधलं दप्तर आजही जेव्हा दिसतं | मन पुन्हा तरूण होऊन बाकांवरती जाऊन बसतं || प्रार्थनेचा शब्द अन शब्द माझ्या कानामध्ये घुमतो | गोल करून डबा खायला मग आठवणींचा मेळा जमतो || या सगळ्यात लाल खुणांनी गच्च भरलेली माझी वही | अपूर्णचा शेरा आणि बाई तुमची शिल्लक सही || रोजच्या अगदी त्याच चुका आणि हातांवरले व्रण | वहीत घट्ट मिटून घेतलेत आयुष्यातले कोवळे क्षण || पण या सगळ्या शिदोरीवरंच बाई आता रोज जगतो | चुकलोच कधी तर तुमच्यासारखं स्वतःलाच रागवून बघतो || इवल्याश्या या रोपट्याची तुम्ही इतकी वाढ केली आहे | हमखास हातचा