मनातली शाळा

अडगळीच्या खोलीमधलं दप्तर आजही जेव्हा दिसतं | मन पुन्हा तरूण होऊन बाकांवरती जाऊन बसतं || प्रार्थनेचा शब्द अन शब्द माझ्या कानामध्ये घुमतो | गोल करून डबा खायला मग आठवणींचा मेळा जमतो || या सगळ्यात लाल खुणांनी गच्च भरलेली माझी वही | अपूर्णचा शेरा आणि बाई तुमची शिल्लक सही || रोजच्या अगदी त्याच चुका आणि हातांवरले व्रण | वहीत घट्ट मिटून घेतलेत आयुष्यातले कोवळे क्षण || पण या सगळ्या शिदोरीवरंच बाई आता रोज जगतो | चुकलोच कधी तर तुमच्यासारखं स्वतःलाच रागवून बघतो || इवल्याश्या या रोपट्याची तुम्ही इतकी वाढ केली आहे | हमखास हातचा चुकण्याची सुद्धा सवय आता गेली आहे || चांगलं अक्षर आल्याशिवाय माझा हात लिहू देत नाही | एका ओळीत सातवा शब्द आता ठरवून सुद्धा येत नाही || दोन बोटं संस्कारांचा समास तेवढा सोडतो आहे | फळ्यावरच्या सुविचारासारखी रोज माणसं जोडतो आहे || योग्य तिथे रेघ मारून प्रत्येक मर्यादा ठरवलेली | हळव्या क्षणांची काही पानं ठळक अक्षरात गिरवलेली || तारखेसह पूर्ण आहे वही | फक्त एकदा पाहून जा | दहा पैकी दहा मार्क आणि सही तेवढी देऊन जा ||