मिसळपाव
ईराण - पिस्ते, आमीताब बाछ्छान आणी मोहिनी - भाग ३
3
अल्लाजान..
त्याला सारे अल्लाजान असं म्हणायचे. कोण होता तो? एका घरवालीचा हरकाम्या. कुणाचा? रौशनी नावाच्या एका घरवालीचा हरकाम्या.. रौशनीआपा आणि तिच्या साऱ्या वेश्या मुली यांचा हरकाम्या. अजून एक हरकाम्या होता मन्सूर. आणि हा अल्लाजान. रौशनीआपाचा वेश्याव्यवसाय चालायचा फोरासरोडला.
तिथे हरकाम्या होता अल्लाजान..
आणि काय ओळख होती या अल्लाजानची? स्त्री? नाही. पुरुष? नाही! अल्लाजान तृतीयपंथी होता.
उभट, किंचित दाढीचे खुंट वाढलेला काळसर बायकी चेहरा.. हावभावही बायकी.. अंगात सदैव कुठलातरी मळका पंजाबी ड्रेस घालायचा.. डोक्याचं साफ टकलं त्यामुळे एक कुठली तरी मळकट ओढणी नेहमी डोक्यावर ओढलेली असायची!
एका शाळेत दोन दोन गणवेश
आता शाळा सुरु होतील. माझ्या मुलाने या वर्षी दहावीची परी़क्षा दिली.
पण मागच्या वर्षीचाच अनुभव सांगतो.
पालक सभेला मी विचारलं की शाळा नेहमीचा एक गणवेश आणि खेळ ( स्पोर्ट्स) करिता एक गणवेश वापरायची सक्ती करते.
यामागचा उद्देश काय. तर उत्तर मिळालं की मुलं खेळाच्या तासाला उन्हात ग्राऊंडवर जातात, त्यांना उन्हाचा त्रास होऊ नये, म्हणून सफेद गणवेश ठेवला आहे. पण मूळ साध्या गणवेशात सफेद शर्ट आहे आणि हा गणवेशही उन्हात जाण्यासाठी चालू शकतो.
शनी, अवलिया, निखील आणी मकी
आत्ता काही वेळापुर्वीच एक गंमतीशीर योगायोग लक्षात आला.
आज शनी, अवलिया, निखील देशपांडे आणी मस्त कलंदर ह्या सर्वांचा वाढदिवस आहेत.
*देव पण काय काय दिवस दाखवणार आहे अजुन काय महिती ?*
असो..
तर ह्या सर्वांना वाढदिवसाच्या हार्दिक शुभेच्छा.
पाऊस
(ही कवीता आधीही प्रकाशित झालेली आहे. परंतु पाऊस चालू झाला आणि ही कवीता पुन्हा टाकायचा मोह झाला.
काव्यरस
मिपा मुखपृष्ट
आताच धनंजय रावांच्या या धाग्यात काही मिपा मित्रांनी मिपाच मुखपृष्ट (फिफा विश्वचषका संबंधित) बदलल्या बद्दल खंत आणि नाराजीचा सुर लावलेला दिसला.
जरी फुटबॉल चा विश्वचषक चालु असला तरी सध्या ती एकच गोष्ट महत्वाची आहे असे मला वाटत नाही . तेव्हा जर अधे मध्ये एखादा खास दिवस असला (जसे आज आपल्या सर्वांच्या लाडल्या व्यक्तिमत्वाची पुण्यतिथी आहे) तर त्या दिवसाची आठवण म्हणुन जर मिपाच्या मुख पृष्ट बदलल तर त्यात काही वावग आहे अस मला तरी वाटत नाही.
हि स्पर्धा अजुन १५-२० दिवस तरी चालणार आहे.
भाईंचा आज दहावा स्मृतीदिन.. त्या 'पुल'कीत करणार्या दीपस्तंभास लक्ष प्रणाम
आज भाईंचा दहावा स्मृतीदिन.. मला कळायला लागले तेव्हापासुन मी त्यांचे लेखन वाचतोय.. प्रत्येकवेळेला अवर्णनीय आनंद तर मिळालाच पण त्याहुनही एक मौल्यवान ठेवा मिळाला, तो म्हणजे.. आयुष्याकडे बघण्याचा एक उमदा, जागृत, संवेदनशील तरीही सजग दृष्टिकोन..
दहा वर्ष झाली.. पण खरच भाई गेलेत का? ' माझ्यापुरते भाई आहेतच, ते अजुनही एखाद्या निर्णायक 'अर्जुन'क्षणी आतून साद घालतात.... जाब चिचारतात....
पावसाची कविता
मोगर्याचं पान सांगेल
भिजताना आलेली मजा
टपटपणार्या थेंबांतून
पसरणारा गारवा,
मग अनामिक थरथर
ताजी उब उगत असताना
निथळणारा प्रत्येक थेंब
अंतस्थ हालचालींना साद देतोय
शिरशिरणारा गारवा
हलकेच घालतोय फुंकर
ओलेत्या उबेवर
फुलेच वेडावून गेलीयेत..
आता....सुगंध कोण थांबवणार ?