सातारच्या रोटरी क्लबच्या साप्ताहीक मिटींग्ज दर शुक्रवारी संध्याकाळी कन्या शाळेत होतात. शाळेच्या अंगणात धोन्डो केशव कर्वेंचा प्लास्टरचा पूर्णाकृती पुतळा . एकदा मिटींगला थोडा लवकरच गेलो होतो. मी एकटाच होतो बाकीचे मेंबर यायचे होते. का कोण जाणे कर्व्यांचा पुतळा जवळून पहावा असे मला वाटले. पुतळा करणाराने तो फार सुंदर रीतीन एकेला आहे. चेहेर्‍यावरच्या रेषा न रेषा व्यवस्थित रेखाटल्या आहेत. कर्वेंचे धारदार नाक. किंचीत करारी डोळे , गोल चष्म्याची फ्रेम .

मी लहान म्हणजे अगदीच शिशुमंदीरात शिकत असताना जुन्याश्या कॅसेट प्लेयरवर (टेप रेकॉर्डर) बाल गीते ऐकत असे. उत्तरा केळकर यांच्या स्वरधारा ह्या अल्बममधील गाणी होती ती. शाळेतुन घरी आलो की उचकपाचक करायला सुरुवात व्हायची. आईला ही घरघर पसंत नसे. ती मग टेप रेकॉर्डर चालु करुन देई. मग पुढचा अर्धा-एक तास हा बाल गीते ऐकण्याचा कार्यक्रम चालायचा. मी ही गाणी तब्बल तीन-चार वर्षे तरी ऐकली असावीत . त्यानंतर माझ्या लहान बहिणीने सुद्धा ऐकली. पण काळाच्या ओघात जसं CDचं चलन वाढलं, हे कुठेतरी मागे पडलं. माझ्या संग्रही ती कॅसेट आता नाहीये.

पुणे म्हट्ले कि पुणेरी टोला आलाच.. असाच एक कालचा अनूभव... मी कर्वे पुतळ्याजवळ सदर्‍याला नवीन गून्डया लावण्यासाठी गेलो होतो.. तो शिम्पी म्हनला कि उद्या येउन घेउन जा.. यावर मी त्या शिम्पी ला विचारले "काहो उद्या दुकान चालू आहे का?? रविवार आहे ना म्हनून.." तर तो म्हणतो "का रे बाळा उद्या काय दगड्फेक आहे का? दगड्फेक असेल तर मग बन्द राहाणार दुकान.. कस आहे ना.. दगड्फेक असली ना तर्र मला ही जाव लागत दगड्फेक करायाला.. काय ना आमच्यात ना स्पर्धा लागते.. कोण काय फोड्णार.. डोक्, डोळा.. म्हणून जर दगड्फेक नसेल ना तर चालू आहे दूकान.." आस्सा ह्या पुणेरी टोला मी अनुभवलेला...