प्रेरणा विचारवंत हवे आहेत... या देशाला हवे आहेत विचारवंत, अस्सल विचार करणारे विचारवंत, मेंदू चालत असूनही वैचारिक षंढत्व बाळगून लाठ्याकाठ्या, दगडफेकी करणाऱ्या स्नायूप्रतापींच्या घोळक्यात अचल रहाणारे विचारवंत, अडाणीपणाला अन आडमुठेपणाला आपल्या बलदंड निर्धारांनी, तिलांजली देणारे विचारवंत विचारांची धार असलेल्या कणखर लेखणीपुढे तलवार वाकवणारे विचारवंत सडकेपणावर थुंकणारे विचारवंत, वादळांना फुंकणारे विचारवंत, शून्यात स्वर्ग पाहू शकणारे विचारवंत, राष्ट्रासाठी मरण्याऐवजी राष्ट्र जगवणारे, जागवणारे विचारवंत, कुठे मिळतील असे विचारवंत?, इतिहासात अंधारच होत

झिजलेल्या काठची माती गिळून विस्तारणारे तळे ऊंच लाटांमधल्या रागाचे सुटणारे संयमाचे कडे पाउस न पडताच मातीतली दडपण पाउलवाटे वरची विचारांची वण्-वण! पानगळीतल्या गीतात नव्या पालवी चे स्वर न बदळणार्या रीतीं वर बदळणारे अगणित मत! ओळखीचे भाव अनोळखी चेहर्‍यांवर भिंत्यांवरची ओल उतरते हळुच फरशी वर खिडक्यांवर डोकावते सुंदर पानांची वेल नव्-आकृतीत जागा शोधण्याचे खेळ! परिस्थिती? कि मात्र एक क्षण? अभिव्यक्ति? कि मात्र एक अनुभव? खेळ? योगा-योग? कि भाग्यच हे? बहुतेक, नकळत मनावर उठणारे वण!

खालील कविता माझी नाहीं पण प्रत्येकाने वाचावी अशी आहे. मिपाच्या कायद्यात बसत नाहीं. म्हणून संपादकांना असे करणे रुचले नाहीं तर अवश्य उडवावी! सुधीर काळे सुनीला गोंधळेकर यांची ही अप्रतिम कविता प्रत्येकाने वाचायलाच हवी! आमचा फाटक्यात अडकला पाय , या अण्णांचं करायचं काय? यांना तुरुंगात घालायचं नाय, यांना बाहेर ठेवायचं नाय यांना बोलू द्यायचं नाय, मग गप्प करायचं काय? आमचा फाटक्यात अडकला पाय , या अण्णांचं करायचं काय? II१II जमली अवघड प्रश्नांची साय, खाली उकळत दुध हाय तोंड भाजून घ्यायचं का काय, जीभ दातात अडकली हाय आमचा फाटक्यात अडकला पाय , या अण्णांचं करायचं काय?