पत्तेबाज..
खरे तर पत्ते खेळला नसेल असा एखादाच माणुस असेल..लहान पणी उन्हाळ्याची सुटी लागल्यावर पत्यांचा डाव कायम पडायचा.
पण पत्त्यांचा नाद असणे हि काहि वेळा फार काळजीची बाब हि ठरु शकते.
कष्टकरी ..कामगार..मध्यम वा उच्चभ्रु सा~या वर्गात रमी व ३ पत्ति खेळ लोकप्रिय आहे...व ब~याच वेळा हा खेळ नुसता वा पैसे लावुन खेळला जातो.
पत्ते खेळणा~यांचे ग्रुप असतात..
मी ज्या वेळी डेक्कन ने पुणे मुंबई करीत असे त्या वेळी असाच एक ग्रुप होता..गाडी सुरु खाली कि ते व्ही.टी येईपर्यंत रमी खेळत असत..
मिसळपाव
अखेर आम्ही खरोखरच निघालो! अनेक बेत अनेकदा ठरतात आणि विरतात. तर आम्ही मोराच्या चिंचोलीला निघालो. नेहेमीप्रमाणे निघायला उशीर झालाच. त्यात भर म्हणजे खंडाळा घाटात ऐन बोगद्याच्या तोंडावर रेडीएटर मधुन भसाभस वाफ निघु लागली आणि आमची मिनीबस बघता बघता वाफेने भरली. तेवढाच फुकटात वाफेचे स्नान घेण्याचा विचार होता, पण पाणी भरेपर्यंत सर्वांनी खाली उतरायचे ठरले. पाणी आणायला तशी १०-१५ मिनिटे लागणारच होती. उतरून समोर पाहतो तर डोंगरमाथा धुक्यात शिरला होता.